skip to main |
skip to sidebar
In het NRC stond een uitstekend interview met Emmanuel Todd, de man die in het boek Qui est Charlie?, kritiek leverde op de hysterie die Frankrijk (en Nederland) ten deel viel na de aanslag op het islamofobe blad Charlie Hebdo.
Todd wordt er door collega’s van beschuldigd te simplistisch te zijn in zijn onderzoek naar de mensen die de straat opgingen om te demonstreren (zombiekatholieken, in zijn woorden). Toch vond ik zijn analyse steekhoudend. Hij stelde dat we ons in deemoed hadden moeten afvragen hoe het toch heeft kunnen gebeuren dat Frankrijk een samenleving is geworden waarin dit soort zaken kunnen plaatsvinden. Een Frankrijk dat dit soort mensen (de moordenaars) voortbrengt?
Dat is natuurlijk wel de essentiële vraag. In plaats daarvan kwam er een demonstratie die eerder ging over een soort zelffelicitatie van mensen die het gevoel hadden echt iets te doen voor de vrijheid van meningsuiting.
‘Om het in Frankrijk goed te laten gaan heb je twee derde anarchie en een derde discipline nodig. Nu is dat andersom. Frankrijk is daarom Frankrijk niet meer,’ zegt Todd. Wat het betekent weet ik niet, maar het is wel een heerlijke oneliner. Ik las er nog een: ‘Als een moslim erkent wil worden als Fransman dan moet hij verklaren dat het bespotten van zijn eigen godsdienst een goede zaak is.’
In het interview was mij in eerste instantie niet direct duidelijk of Todd het hiermee eens is of juist niet. Bij nalezen denk ik dat dit juist een kritische observatie was. Hij vindt dit geen goede zaak. Ik zou juist nog verder willen gaan en het willen omdraaien: 'Een moslim die een goede Fransman wil zijn moet zijn eigen godsdienst bespotten en dat vooral niet aan anderen overlaten.'
Hetzelfde geldt uiteraard voor goede Nederlanders; wees ironisch over je eigen (religieuze) identiteit. Het is ook de beste manier om je tegenstanders het zwijgen op te leggen.
Blockbusters. het is een beetje als patat. Soms heb je zin in een vette hap. Ik ben naar The Martian gegaan vandaag. Een film over Mat Damon die anderhalf jaar op mars moet overleven. Zoals we weten is Matt Damon is een vrolijke Amerikaanse jongen die lekker veel humor heeft. Hij weet op een Macgyver-achtige manier te overleven op mars. Alleen vind ik Macgyver beter want zijn trucs en slimme dingetjes om ergens te ontsnappen (zonder pistool) speelden eigenlijk de hoofdrol. Wie hier de hoofdrol speelde was onduidelijk. In ieder geval het menselijk instinct om andere mensen te helpen. Wat het ook kost. Het was een 3D film maar de film was niet gelaagd. Anderhalf jaar op mars hebben Matt Damon niet in een marsmannetje veranderd. Het had een leuk psychologisch drama kunnen zijn. Vooral leuk als hij had besloten op mars te blijven.
Overgewicht bij kinderen is een probleem in de VS, maar ook in Nederland heeft 1 op de 8 kinderen last van obesitas. In Amerika heeft het bureau VMDO architecten in samenwerking met onderzoekers van de universiteit van Virginia een school ontworpen die obesitas tegengaat. De schoolkeuken krijgt speciale opbergruimte voor vers seizoensgebonden fruit. De kinderen kunnen vanuit de kantine ook zien hoe de lunch bereidt wordt. Gezonde maaltijden worden op ooghoogte geplaatst bij de kassa. In een leskeuken kunnen kinderen leren om gezonde maaltijden te bereiden met groenten en fruit uit de nieuwe schooltuin.
Voor de rest zijn er extra trappen gemaakt en looppaden. Wat ik nog wel het meest opvallend vond was dat er stoelen worden gebruikt die telkens uit balans raken zodat je altijd beweeglijk op je stoel zit. Dan kan je volgens mij beter gaan staan. Dat gebeurt ook al op veel scholen in de VS.
Vanavond was ik bij een foto expositie-opening in de stadsschouwburg van Rotterdam. Foto’s gemaakt door Peter de Krom van Hoek van Holland; het normaalste dorp van Nederland. Het was interessant om te zien dat de onderwerpen die hij had gefotografeerd ook in de zaal aanwezig waren. De scootmobiel rangers bijvoorbeeld. Dames in een scootmobiel die door Peter waren vastgelegd terwijl ze door het Hoekse landschap raasden. Ze stonden vooraan in formatie opgesteld. Ook Timon was er, het hoogbegaafde jongetje dat soldaatje speelt met super realistische wapens (zelfgemaakt van hout). Het was mij onduidelijk waaruit zou blijken dat hij hyper intelligent was. Druk was hij wel. Dat wordt door veel ouders volgens mij wel vaker als hyper intelligent uitgelegd. Journalist Freek van Gravesande merkte al op dat Peter eigenlijk precies hetzelfde doet wat zijn klasgenoten in Afrika aan het doen zijn, namelijk het vastleggen van een bijzondere stam. Peter de Krom heeft die stam alleen hier om de hoek ontdekt, in Hoek van Holland.
Nanotechnologen van de universiteit van San Diego hebben kleine machientjes (smaller dan een mensenhaar) ontwikkeld die in de toekomst CO2 uit het water kunnen filteren. Ze zetten dat dan om in een solide vorm waar van alles mee gedaan kan worden. Zo is het mogelijk dat deze machientjes hele riffen gaan bouwen of toekomstige ‘natuursteen’ kunnen creëren dat we weer kunnen ‘oogsten’.
Dit klinkt bijna als de uitvinding van de perpetuum mobile. Het blijkt echter dat deze eerste modellen nog op natuurvriendelijke waterstof peroxide lopen en dat wil je natuurlijk niet want dan wordt het duur. Er wordt nu gekeken of ze ook door het water zelf kunnen worden voortgestuwd. Allemaal in een apparaatje dat kleiner is dan een haar. Dat is toch redelijk science fiction allemaal.
In The Guardian stond een verhaal over een boze menigte die een ontbijtcafe belaagt met fakkels. Het ging hier om een demonstratie tegen gentrification. Online en in de krant vroegen mensen zich af waarom er geen pizzeria of cafe werd gemolesteerd. Waarom waren het nou juist ontbijtgranen die de woede van de menigte deed oplaaien ? Het cerial killer ontbijcafe is bij uitstek symbool van gentrification omdat het, zoals de naam al doet vermoeden, om een nogal hippe tent gaat. Ze hebben daar alle ontbijtgranen van de wereld. Volgens the Guardian is het vooral zoete troep. Maar dat een demonstratie tegen gentrification zich juist tegen een ‘restaurant’ richt is niet zo gek. Juist espressobarren en hippe cafeetje zijn er bij uitstek een uiting van duurder wordende woningen. De demonstranten noemde het een klasse oorlog die werd uitgevochten. Het leek me eerder een oorlog tussen twee mode stijlen. De punks tegen de hipsters. De punks houden niet van ironie.
Vandaag sprak Herman van Hoogdalem over zijn zeezichten. Hij doet inspiratie op aan de kust, maar hij schildert in zijn atelier op een terp in Sauwerd. Een terp die voor de helft is afgegraven toen de zee daar niet meer kwam. De aarde is voor grof geld verkocht aan Drentse boeren die te kampen hadden met schrale zandgrond. Zo’n ‘klif’ ontstaan door de afgraving heeft trouwens ook wel wat. Zo heb je ineens de sensatie van een kleine vallei. Op de terugweg naar Groningen zag ik de luchten aan de horizon en ik zag dat vlakke land, dat het hoge land wordt genoemd, waar vroeger de zee was. Het leuke aan zo’n fietstocht is dat je geen boodschappen meer hoeft te doen omdat de tomaten, courgettes en appels gewoon langs de kant van de weg staan. Bij een draaibrug over het Van Starkenborghkanaal zag ik dat een hondje alvast meeliftte op het draaiende wegvlak. Dat had hij duidelijk vaker gedaan. Zo was het hondje als eerste aan de overkant. Hij was alleen aan de wandel geweest en liep naar een boerderij verderop waar ik zag hoe de boerin hem binnenliet.
In het boek Remnants of Auschwitz van Giorgio Agamben lees ik over moslims of muselmanner. Zo werden Auschwitz gevangenen genoemd door andere Auschwitz gevangenen die alle hoop hadden opgegeven om nog te overleven. Het is onduidelijk waar dit begrip muselmann vandaan kwam, maar het waaide van Auschwitz over naar andere kampen. In sommige kampen hadden ze weer eigen benamingen. In Majdanek heette ze 'ezels' in Mauthausen 'zwemmers' in Neuengamme 'kamelen'.
Ze werden gemeden door de bewakers, maar ook door de andere gevangenen. Er was geen gemeenschappelijke grond meer om te communiceren. De moslims hadden zich onderworpen aan de dood (vandaar misschien moslim, van totale onderwerping) Ze bevonden zich tussen dood en leven in. Levi en Heidegger menen allebei dat er in dit geval geen spraken is meer van sterven, maar van de productie van lijken.
Er is een film gemaakt door de geallieerden in Bergen Belsen. De cameraman filmt geduldig een berg lijken, maar een paar seconden filmt hij per ongeluk wat mensen die nog lijken te leven en over de grond kruipen. Hij filmt ze maar een paar seconden omdat het aangezicht te vreselijk is. Dit zijn Muselmanner.
‘As Elias Canetti has noted, a heap of dead bodies is an ancient spectacle, one which has often satisfied the powerful.But the sight of muselmanner is an entirely new phenomenon, unbearable to human eyes.’ (p.51)
Een op de honderd Syriers die ons land binnenkomt is een terrorist, hoorde ik laatst ergens. Dat zeiden ze in Amerika ook over de Cubaanse bootvluchtelingen. Dat zouden allemaal Tony Montana’s worden. Het zegt meer over de kracht van Hollywood dan over de migranten. Die mensen werkten het hardst van alle Amerikanen. Nu zijn het de Mexicanen die zo hard werken. Volgens sommige Amerikanen (zoals Donald Trump) zijn het allemaal dieven en vrouwenverkrachters.
We beleven historische tijden in Europa. Ik had het er vandaag over met Melle Smets. Ik was met hem in Ghana om een auto te bouwen. Een van de leden in het team, een vrouw die de auto geverfd heeft, staat over twee weken op de stoep. Althans daar lijkt het op. We ontvangen allerlei sms-jes uit Ghana met het verzoek haar op te vangen. Nu kunnen wij dus onze bijdrage leveren aan de grote Volksverhuizingen die vandaag de dag plaatsvinden en die onze cultuur voorgoed zullen veranderen, maar daar heb ik dus geen zin in. Deze vrouw is namelijk helemaal niet leuk of sympathiek. Bovendien kan ze niet schrijven en niet lezen en ze is nog lui ook. Zelfs het schilderwerk van de auto was slecht gedaan. Het is iemand die op je gaat leunen en voordat je het weet kom je er niet meer vanaf. Die laatste zin zou je kunnen opvatten als een anti migratie houding. Wilders zou die zin zo kunnen gebruiken in een van z’n toespraakjes. Maar het is niet mijn mening over alle migranten. De meeste migranten zullen harde werkers zijn die graag zo snel mogelijk hun leven willen opbouwen in Nederland, maar een op de honderd is waarschijnlijk lui.
Ik werk in een nieuw kantoor aan een nieuwe klus in Groningen. Op de eerste dag werd mijn fiets gestolen. Ik kreeg te horen dat hier veel junks langskomen op weg naar de methadon bus. De route werd zo dus zichtbaar gemaakt door de pijnlijke afwezigheid van mijn fiets. Vandaag kocht ik een nieuwe voor zeventig euro bij een winkeltje om de hoek. Het is een Fongers, een oud Gronings merk. Ik heb het even opgezocht en wat blijkt; in 1939 kostte de fiets eenenzeventig gulden.
