woensdag 10 november 2010

Dion



Het fascisme van de pvv zit hem in het taalgebruik, zei een vriend van mij vanavond. We zijn quotes van Dion Graus gaan opzoeken en daar zitten juweeltjes tussen. Bij Dion Graus zit het ongeveer zo: ik houd van dieren en dus van mensen. Vervolgens gebruik je dat als legitimatie om draconische maatregelen over mensen tot uitvoer te brengen. Dat maakt het fascistisch, zei mijn vriend, hij plaatst zichzelf moreel van tevoren aan de goede kant.
Dit is een van de kamervragen die we gevonden hebben: Op welke wijze denkt de minister dat het consequent weigeren keihard in te in te zetten op repressie bijdraagt aan de genoemde bedreigingen, gewapende overvallen, scheldpartijen, brandstichting en het doodtrappen van een dier.

dinsdag 9 november 2010

wonden helen


Verhagen is bruikbaarder in een roman dan wilders, zegt Grunberg in het VPRO programma Boeken, bij Verhagen kan ik me nog voorstellen dat hij zijn tanden poetst en bij Wilders niet. Grunberg ziet in Wilders eerder een levend standbeeld. In een oude Elsevier die hier rond slingert en door de lieve G is meegenomen (waar heeft ze die vandaan?) staat een interview met Verhagen. Hij zegt dat hij in de onderhandelingen met Wilders eerst een hoop oud zeer heeft weggepraat. Over Fitna, over van alles, zegt Verhagen. Dingen kunnen wegpraten, dat is kenmerkend voor de politicus Verhagen. Hij wil het liefste de wonden helen van het CDA, dat is zijn ambitie volgens dit interview. Verhagen is een geneesheer die eerst zijn eigen patienten creeert en zich dan over hen ontfermt. Dat is pas macht.

maandag 8 november 2010

Sneak


Vanavond ben ik per ongeluk voor de tweede keer naar dezelfde film geweest. The New Burlesque, had ik al gezien in Parijs. Omdat ik met iemand anders was, ben ik beleefd een uurtje blijven zitten. Daarna heb ik mij verontschuldigt, ik had nog andere dingen te doen. Ik vond de film niet van het kaliber om twee keer te zien. Als ik me niet vergis zijn de acteurs min of meer amateurs en is de film gedraaid zonder script.

zondag 7 november 2010

Type


We hadden twee soorten gebak meegenomen uit Apeldoorn, in een tupperwarebakje. Het ene gebakspuntje had een buitenkant van marsepein, de andere betrof een hazelnotenverrassing. Gek eigenlijk dat je zo van gebakjes houdt, je bent daar eigenlijk niet het type voor, zei de lieve G. Gebak is eigenlijk meer iets voor dikke meisjes.
Diep in mij schuilt een dik meisje.

Veiligheid


Vandaag was mijn vader jarig. Hij was zelf net op tijd terug uit Hannover om het te vieren. Daar was hij geweest voor een cursus over bedrijfsveiligheid en hygiëne. Vooral het eten hem was hem daar bijgebleven. Of specifieker het eetgedrag van de Duitse cursisten. De Duitsers zijn grote eters, zei hij, ze eten zelfs tijdens de cursus, dan staan er broodjes achterin en er was er een bij die al twee hamburgers op had voor twaalf uur. Volgens mijn vader waren het allemaal grote kerels met dikke buiken, zelf is hij helemaal niet groot en ‘s avonds had hij genoeg aan een beispeisse met zalm en aardappels. Zijn disgenoten stoomden daarna zonder dralen op naar het hoofdgerecht dat bestond uit schweinfleisch. Dat soort dingen maken indruk, zeker tijdens een cursus over hygiëne en veiligheid.

zaterdag 6 november 2010

idealisme II

Ik had vier kaartjes bestelt voor de Van der Leeuw lezing, een jaarlijks wederkerend evenement in Groningen. Ik had de kaartjes al meer dan een maand geleden bestelt, vlak daarna kreeg ik malaria. Voorgaande jaren ben ik ook geweest, de laatste keer was een aantal jaren geleden. Toen sprak Noreena Herz, ook wel bekend als de globaliseringsbabe. Coreferent Luuk van middelaar was kritisch op haar idealistisch engagement. In die dagen werkte ik als nachtportier bij hotel de Ville, de gastheer daar, wiens naam mij is ontschoten heeft zich toen ook 's nachts over Noreena Herz ontfermt. Het engagement kent geen kantooruren. De organisatoren van de Van der Leeuw lezing hebben het er nu nog over. Dat die vreemde man in zijn witte lederen jasje bij de maaltijd aanschoof. Ik weet toevallig dat hij haar heeft verleidt met zijn medicijnkastje. Dat verklaart misschien zijn wit lederen jas. Dit jaar was de coreferent belangrijker dan de referent, althans vanuit Nederlands perspectief. De coreferent was Arnon Grunberg en hij gaf toe dat ook hij Ilja Trojanov niet kende. Trojanov is een innemende man die makkelijk praat voor een grote zaal mensen. Daarnaast deed hij net als Noreena Herz een appeal op ons morele gevoel. Zijn lezing ging over het componeren van een roman die ging over het verdwijnen van de gletsjers. Requiem for the future heette zijn lezing en zijn roman heet ook zo. De plicht van de romancier in het licht van de ecologische crisis is het beschrijven van een man die zich verzet. We leven in een voortdurende crisis, antwoordde Arnon Grunberg, al sinds de jaren zeventig is het woord crisis niet meer van de lucht geweest. De romanschrijver kan niet anders dan belangeloze speelsheid in de praktijk brengen, zegt hij. Dat wil niet zeggen dat de literatuur geen morele vragen kan oproepen, die hoeven alleen niet meteen consequenties te hebben. Uiteindelijk nuanceert Grunberg Trojanov’s stelling als volgt: de literatuur moet de enkeling beschrijven. Of die enkeling zich verzet of niet maakt mij eigenlijk niet uit.

donderdag 4 november 2010

Idealisme

Idealisme is een raar fenomeen. Je moet naif zijn om de wereld te veranderen. Soms lukt het dan nog ook. Het zijn ook naive mensen die heilig verklaard worden. Mensen die geloven in het goede en die dat ook haalbaar achten terwijl het volk waar je dat voor doet dit misschien niet ziet zitten. Het volk weet niet beter, zegt de idealist, het volk is te lang onderdrukt geweest om nog te weten dat er een betere wereld mogelijk is. Of de idealist zegt, de media liegen. Tanja Nijmeijer is ook een idealist, dat moet haast wel als je denkt een cursus te gaan doen van zes maanden om vervolgens acht jaar te blijven hangen. Zij was in Groningen nooit een uitegsproken persoon, ze stond niet op de barricades met een megafoon in de hand, ze was juist van het stille type. Geen woorden maar daden, heet dat geloof ik. Ik ben inmiddels een fan van haar omdat ze gaat voor iets waar ze in geloofd en daar alles voor heeft opgegeven. Er gaan mensen dood, maar dat is eigenlijk maar een zwak excuus om geen idealist te zijn. Wie met droge ogen kan zeggen dat de regering maar moet komen om haar te redden en dat ze het leger zullen opvangen met AK47’s,mortiergranaten, mijnen en wat dies meer zij, heeft een lange weg gemaakt van de wandelgangen in de letterenfaculteit tot de jungle van Columbia. Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken, al zou ik er graag een maandje stage lopen om over de onderlinge liefdes en relationele spanningen te schrijven. Dat lijkt mij nou weer interessant. http://www.rnw.nl/english/article/tanja-nijmeijer-why-i-joined-farc

woensdag 3 november 2010

Stage

Ik ben een jaar naar Salamanca gegaan om Spaans te leren toen ik filosofie studeerde in Groningen, maar dat is kinderlijk gebrabbel vergeleken met het Spaans dat de voormalige studente uit Groningen, Tanja Neimijer, spreekt. Het volgende filmpje bewijst dat er geen betere stage bestaat dan je aan te melden bij een groep strijders in de jungle.
http://nos.nl/video/195789-tanja-nijmeijer-zit-vrijwillig-bij-de-farc.html

dinsdag 2 november 2010

Melk


Vandaag sprak ik Dirk Helmig om telefonisch de correcties van een interview door te nemen dat ik ongeveer een jaar geleden van hem heb afgenomen. Dirk Helmig is een pionier op het gebied van wegrestaurants, hij was de eerste manager van een drive-in restaurant in Nederland, die bevond zich nabij Jutphaas langs de A2. Op de een of andere manier kwamen we vandaag tijdens ons gesprek op multinationals. Alle CEO's van multinationals zijn schurken, zei hij, behalve de oude Albert Heijn, die zette tijdens de lunch een pak melk op tafel. Toen Cees van der Hoeven het roer van hem over nam werd de melk vervangen door wijn. Dirk Helmig vond die wijn tekenend. Volgens hem stond die wijn voor een cultuuromslag bij Ahold. Een cultuuromslag die, zoals we allemaal weten, heeft geleid tot een drama.

maandag 1 november 2010

La notte


Vanavond zagen we de film La Notte, het filmhuis is bezig met een hommage aan Jeanne Moureau, en in deze film is ze de tegenspeelster van Marcelo Mastroianni. In La notte zijn de beelden traag en er gebeurd niet zo veel waardoor alles wat er gebeurd een grotere lading krijgt. Het speelt zich af in een modern decor waar de mens enigszins verloren lijkt te zijn. Iedereen is opzoek naar betekenis en liefde, wat misschien wel twee woorden zijn voor hetzelfde. Een van de mooiste opmerkingen komt van een vriend van het echtpaar die aan het doodgaan is in een privekliniek. Hij zegt: Ziekenhuizen zullen als nightclubs worden, we vermaken ons tot het einde. Daarna komt prompt de champagne binnen.