Brief aan Arnon Grunberg

-->

 

Beste Arnon

De laatste tijd ligt Lance Armstrong enorm onder vuur, dat zal je niet zijn ontgaan. Door de anti-doping intifada tegen de heerschappij van Armstrong is er volgens velen een held van zijn voetstuk gevallen. Mocht in de toekomst blijken dat ook jij je boeken grotendeels hebt geschreven onder invloed van EPO en/of dat de CPNB het gebruik van bloeddoping zegt te hebben aangetoond (en dat ze dan al je prijzen afpakken), dan wil ik nu alvast gezegd hebben dat het voor mij niks uitmaakt, je zal altijd een held van me blijven.

Liefs Bram

Wolf

 

Ik zit pro forma op facebook, ik heb dit deel van de digitale snelweg al wel verkend, maar ik rijd er nog niet echt overheen. Misschien komt dat nog en dan ken ik de weg alvast. Zonder met facebook bezig te zijn lees ik wel het boekje over facebook van Stine Jensen ( een slordig geschreven boekje waarin ze het  de hele tijd over 'The Social Connection' heeft terwijl ze de film 'The social network' bedoelt, vreselijk!). Ze onderzoekt het begrip vriendschap, wat zij het delen van intiem kapitaal noemt,   en wat er op facebook van gekomen is. Intiem kapitaal, human interest, is interessant zegt ze, maar waar ligt de grens tussen honger naar roddels en een zinvol persoonlijk verhaal? Ik krijg de indruk dat er op facebook wat dat betreft vooral een derde categorie speelt en wel die van de oninteressante roddels. Over twee weken wordt Stine Jensen geinterviewd door Arnon Grunberg. Het zal plaatsvinden in de internationale school voor wijsbegeerte (ISVW). Je kan daar ook logeren en er is veel voor te zeggen om te spreken van een  kampeerboerderij voor intellectuelen. Daar wilde ik wel bij zijn, mits ik met Stine Jensen aan tafel mocht zitten. Ik had bedacht dat ik daar meer van leer dan van haar facebookpagina (Ze wil trouwens geen vrienden met we worden, ik heb al een maand geleden een verzoek de deur uit gedaan). Grunberg vond dit toch geen goed idee, een roofdier was wat hem betreft voldoende. Maar hij vergist zich, want die hele tafel zit vol roofdieren. Jensen citeert zelf, op pagina 58 van haar boekje, Thomas Hobbes: de mens is voor de mens een wolf.

idealisme II

Ik had vier kaartjes bestelt voor de Van der Leeuw lezing, een jaarlijks wederkerend evenement in Groningen. Ik had de kaartjes al meer dan een maand geleden bestelt, vlak daarna kreeg ik malaria. Voorgaande jaren ben ik ook geweest, de laatste keer was een aantal jaren geleden. Toen sprak Noreena Herz, ook wel bekend als de globaliseringsbabe. Coreferent Luuk van middelaar was kritisch op haar idealistisch engagement. In die dagen werkte ik als nachtportier bij hotel de Ville, de gastheer daar, wiens naam mij is ontschoten heeft zich toen ook 's nachts over Noreena Herz ontfermt. Het engagement kent geen kantooruren. De organisatoren van de Van der Leeuw lezing hebben het er nu nog over. Dat die vreemde man in zijn witte lederen jasje bij de maaltijd aanschoof. Ik weet toevallig dat hij haar heeft verleidt met zijn medicijnkastje. Dat verklaart misschien zijn wit lederen jas. Dit jaar was de coreferent belangrijker dan de referent, althans vanuit Nederlands perspectief. De coreferent was Arnon Grunberg en hij gaf toe dat ook hij Ilja Trojanov niet kende. Trojanov is een innemende man die makkelijk praat voor een grote zaal mensen. Daarnaast deed hij net als Noreena Herz een appeal op ons morele gevoel. Zijn lezing ging over het componeren van een roman die ging over het verdwijnen van de gletsjers. Requiem for the future heette zijn lezing en zijn roman heet ook zo. De plicht van de romancier in het licht van de ecologische crisis is het beschrijven van een man die zich verzet. We leven in een voortdurende crisis, antwoordde Arnon Grunberg, al sinds de jaren zeventig is het woord crisis niet meer van de lucht geweest. De romanschrijver kan niet anders dan belangeloze speelsheid in de praktijk brengen, zegt hij. Dat wil niet zeggen dat de literatuur geen morele vragen kan oproepen, die hoeven alleen niet meteen consequenties te hebben. Uiteindelijk nuanceert Grunberg Trojanov’s stelling als volgt: de literatuur moet de enkeling beschrijven. Of die enkeling zich verzet of niet maakt mij eigenlijk niet uit.

Blauwe Maandagen

Passionate magazine publiceerde mijn verhaal De Waarheid over een wandeling door New York aan de hand van het werk van Arnon Grunberg. Wie geen zin het het blad te kopen kan het hier lezen (http://www.bramesser.com/a/o1a.html) maar er staan nog meer verhalen in die de moeite waard zijn. Het verhaal was oorsponkelijk bedoeld voor een blad over het werk en de persoon van Arnon Grunberg dat Blauwe Maandagen gaat heten en over twee weken uit zou moeten komen. De redactie van dat blad heeft om nooit nader genoemde redenen het stuk geweigerd. Mijn gok is dat dit is gebeurd omdat het stuk uiteindelijk nogal weinig journalistiek is te noemen. Gelukkig dat het alsnog ergens heeft kunnen landen.

Decorum

Vandaag had ik mijn eerste college: wees een hoofdpersoon, gegeven door Eric Schliesser en Arnon Grunberg. Tot mijn verbazing waren er slechts vijftien inschrijvingen en telde ik maar elf aanwezigen. Ook was er iemand die speciaal was gekomen om te zeggen dat hij niet mee kon doen. Het leek erop dat hij overgehaald wilde worden door zijn docenten, alsof hij van hen verwachtte hem te verleiden. Misschien moet een docent normaal ook wel verleiden, maar dit was een werkcollege en daarbij is de inzet van de student op zijn minst evenredig aan dat van de docent.
Alles leek erop te wijzen dat deze student, hoewel niet onsympathiek, de titel van het college erg letterlijk had genomen. Er waren dus weinig mensen, maar intimiteit heeft ook z'n voordelen. Waarmee ik bedoel dat intimiteit wellicht tot diepere inzichten kan leiden. Arnon droeg voor deze gelegenheid een donkerblauw shirt met korte mauwen. Op de boord van het shirt zaten aan iedere kant vijf sterren. Hij was nog wel herkenbaar, maar de generaal had zijn pet afgezet en was aangeschoven voor een gesprek van man tot man. Intimiteit begint met het neerleggen van decorum.