De stad in

Het kostte mij moeite om in Groningen aan te komen. Halverwege de reis ben ik dingen kwijt geraakt. Dingen die ik later weer kon ophalen in een stad en een tijdstip die het reisschema behoorlijk in de war gooide. Ik heb er twee dagen over gedaan, mede omdat het tijdstip waarop ik mijn telefoon en pasjes kon ophalen telkens veranderde. Ik was afhankelijk van weldoeners moet u weten.
Nu ben ik in Groningen, die stad die ik maar al te goed ken. Ik ben nooit echt lang weggeweest en telkens als ik terug ben dan zie ik de koppen weer.Soms zie ik de cycloop bij de museunm brug, een en al oog op zijn gekleurde fiets. vandaag zag ik weer de man met zijn electrische gitaar in de folkingestraat, een drubbel hing aan zijn neus en hij droeg weer zijn groene laarzen. Er wordt van hem gezegd dat hij ooit studeerde aan de universiteit maar dat hij kortsluiting heeft gekregen. Soms ook zie ik kameraad die je vaak nadert vanuit een hoekje spiedend met zijn gele ogen. De laatste keer dat ik hem zag had hij iets weg van een figuur uit de boeken van Tolkien. Maar dat was in de zomer en sindsdien heb ik hem niet meer gezien.
ook de man met de kraai op zijn schouder is weg en hoe zou het zijn met de half dode Nietzsche vertaler?
Ik zit in huize De Beurs en denk terug aan Rotterdam. Ik heb aantekeningen gemaakt over die stad en nu probeer ik die van een afstand te interpreteren, dat is beter denk ik. Ik krijg koude voeten van de draai deur, een rad die warme lucht naar buiten draait en koude naar binnen. Ook de stad Groningen moet nog worden onderworpen aan een nulmeting, een analyse van haar dichtheid. Het probleem met Groningen is; het is zo pittoresk en Martin Bril heeft er zo leuk over geschreven.

Idealisme

Idealisme is een raar fenomeen. Je moet naif zijn om de wereld te veranderen. Soms lukt het dan nog ook. Het zijn ook naive mensen die heilig verklaard worden. Mensen die geloven in het goede en die dat ook haalbaar achten terwijl het volk waar je dat voor doet dit misschien niet ziet zitten. Het volk weet niet beter, zegt de idealist, het volk is te lang onderdrukt geweest om nog te weten dat er een betere wereld mogelijk is. Of de idealist zegt, de media liegen. Tanja Nijmeijer is ook een idealist, dat moet haast wel als je denkt een cursus te gaan doen van zes maanden om vervolgens acht jaar te blijven hangen. Zij was in Groningen nooit een uitegsproken persoon, ze stond niet op de barricades met een megafoon in de hand, ze was juist van het stille type. Geen woorden maar daden, heet dat geloof ik. Ik ben inmiddels een fan van haar omdat ze gaat voor iets waar ze in geloofd en daar alles voor heeft opgegeven. Er gaan mensen dood, maar dat is eigenlijk maar een zwak excuus om geen idealist te zijn. Wie met droge ogen kan zeggen dat de regering maar moet komen om haar te redden en dat ze het leger zullen opvangen met AK47’s,mortiergranaten, mijnen en wat dies meer zij, heeft een lange weg gemaakt van de wandelgangen in de letterenfaculteit tot de jungle van Columbia. Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken, al zou ik er graag een maandje stage lopen om over de onderlinge liefdes en relationele spanningen te schrijven. Dat lijkt mij nou weer interessant. http://www.rnw.nl/english/article/tanja-nijmeijer-why-i-joined-farc

Koffie

Vanavond heb ik met  lieve G en een vriend gegeten in het restaurant Da Vinci. De pasta aglio olio smaakte uitstekend. Op weg naar huis kwamen we op de hoek van de Ossenmarkt een man tegen in een rolstoel. Hij had een ooglapje om en hij rookte een sigaret. We herkenden deze man als Ludwig, de enige levende die ik ken waar al een begrafenisfeest voor gegeven is met muziek en dans. Ludwig, de levende dode(of: deadman rolling, hij zit in een rolstoel). Zo spreekt hij ook over zichzelf; het kan ieder moment gedaan zijn. Ludwig was op weg naar huis, maar rustte nu even uit op de hoek van de Ossenmarkt, zei hij. Hij was met Anneke Claus (stadsdichter van Groningen) naar het Prinsentheater geweest.' Het stuk ging over de jongeren van toen, gespeeld door jongeren van nu, het ging dus over mij en dan ga je toch vergelijken...maar goed, als ik daar niet meer heen kan dan maak ik er een einde aan, dat heb ik ook afgesproken met mij huisarts.'  Daarna hebben we Ludwig sterkte gewenst en reden we weg op onze fietsen. We hadden ineens enorme trek gekregen in koffie. Tijdens de koffie werden we overvallen door een hevige melancholie. Misschien was dit wel de laatste keer dat we Ludwig hadden gezien op het het moment dat we zin hadden in koffie.