Philosophy of war

-->

 

De berichtgeving rondom Tanja Nijmeijer geeft een mooie aanleiding om na te denken over de vraag wanneer het rechtvaardig is om de wapens op te pakken. Dat er redenen kunnen zijn om de wapens op te pakken is evident. Toevallig staat er in The Stone een lang artikel over dit onderwerp geschreven door Jeff Macmahan. Ik parafraseer: ‘De oorlog van Engeland tegen Duitsland als onderdeel van de tweede wereld oorlog was ene goede oorlog, De tweede wereld oorlog als geheel was noch gerechtvaardigd noch ongerechtvaardigd.’

Zo kun je ook over individuele strijders iets zeggen. Tanja Nijmeijer kan onrechtvaardig optreden in een rechtvaardige oorlog en omgekeerd. Welke van de twee het is, zal een waarheidscommissie moeten uitzoeken. Ondertussen is ze alvast bezig ons te beïnvloeden. Ze voelt zich een verwant aan Che Guevara. Om die status te bereiken of te versterken zingt ze inmiddels ook al liedjes over zichzelf. In dit fragment rapt ze iets over ‘dat mooie meisje die besloot Guerrillera te worden.  Iedereen werkt aan zijn eigen mythevorming. Nijmeijer is het alvast gelukt die status te bereiken. Iedereen heeft er in elk geval een mening over. De philosophy of war waar Macmahan over spreekt kan wellicht helpen bij het beoordelen van goede en foute oorlogen. Een andere mogelijkheid is het bekijken van de film 'The dancer Upstairs', een prachtige film over dit onderwerp van John Malkovich.Die film is misschien nog wel interessanter omdat het aansluit bij Tanja's opmerking, en nu parafraseer ik, dat ze 'tenminste geen gezapige dertiger' is geworden. 

Idealisme

Idealisme is een raar fenomeen. Je moet naif zijn om de wereld te veranderen. Soms lukt het dan nog ook. Het zijn ook naive mensen die heilig verklaard worden. Mensen die geloven in het goede en die dat ook haalbaar achten terwijl het volk waar je dat voor doet dit misschien niet ziet zitten. Het volk weet niet beter, zegt de idealist, het volk is te lang onderdrukt geweest om nog te weten dat er een betere wereld mogelijk is. Of de idealist zegt, de media liegen. Tanja Nijmeijer is ook een idealist, dat moet haast wel als je denkt een cursus te gaan doen van zes maanden om vervolgens acht jaar te blijven hangen. Zij was in Groningen nooit een uitegsproken persoon, ze stond niet op de barricades met een megafoon in de hand, ze was juist van het stille type. Geen woorden maar daden, heet dat geloof ik. Ik ben inmiddels een fan van haar omdat ze gaat voor iets waar ze in geloofd en daar alles voor heeft opgegeven. Er gaan mensen dood, maar dat is eigenlijk maar een zwak excuus om geen idealist te zijn. Wie met droge ogen kan zeggen dat de regering maar moet komen om haar te redden en dat ze het leger zullen opvangen met AK47’s,mortiergranaten, mijnen en wat dies meer zij, heeft een lange weg gemaakt van de wandelgangen in de letterenfaculteit tot de jungle van Columbia. Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken, al zou ik er graag een maandje stage lopen om over de onderlinge liefdes en relationele spanningen te schrijven. Dat lijkt mij nou weer interessant. http://www.rnw.nl/english/article/tanja-nijmeijer-why-i-joined-farc

Een uitspraak van jewelste

 Gisteren kwam er een vriend van ons eten. Hij vertelde dat hij was gebeld door een (gerenomeerde)journalist die vragen had over Tanja Neijmijer. Omdat onze vriend bij een overheidsinstelling werkt had hij geen zin in die vragen. Toch heeft hij zich laten verleiden een paar uitspraken te doen om het beeld dat in de media is ontstaan een beetje te corrigeren. Er verschijnt namelijk nogal wat onzin rondom Tanja Nijmeijer. Onlangs nog verscheen er een artikel in de Groninger universiteitskrant geschreven door hoofdredacteur Jan Blaauw. Ik heb Jan Blaauw wel eens ontmoet, of via de mail gesproken, dat weet ik niet meer.  Mijn poetische voettochten door de hoerenbuurt hoorden niet thuis in de krant, volgens hem.  Het stuk van Blaauw was getiteld 'Teaching Tanja' en wat volgde was al evenmin erg verheffend. De geinterviewde docenten stemden ermee in om geciteerd te worden omdat ze, net als die vriend van ons, ook wel eens een ander geluid wilden laten horen dan doorgaans in de media te beluisteren valt. Een geluid dat wordt gedomineerd door Liduine zumpolle (Zij zegt dingen als: 'Dat suffe Groningen waar dan ineens tango dansende en hash rokende colombianen opduiken om Tanja in te palmen'. Ik ben bang dat Liduine een te romantisch beeld van Groningen heeft). Blaauw doet niet onder voor Zumpolle. In zijn stuk spreekt hij over 'opmerkelijke informatie' of 'een uitspraak van jewelste'. Maar alle  citaten die hij gebruikt zijn afkomstig van dubieuze bronnen en een journalist onwaardig. Dat beseft Blaauw zelf ook, hij zegt het zelfs in de tekst, maar hij kon het blijkbaar niet laten. Nu blijkt ook nog dat Jan Blaauw zijn journalistieke plicht heeft verzuimd door het stuk niet aan de geinterviewden te hebben voorgelegd. Hij is slachtoffer geworden van zijn eigen ijdelheid. Nu wil iemand Jan Blaauw voor de raad van Journalisitiek dagen.
Althans dat hebben we gehoord. Dat zou wat wezen. Hij gaat namelijk onderzoek doen aan dezelfde faculteit die hij onder vuur heeft genomen.  Ik kan het alleen maar blijven herhalen; het is beter om romantische voettochten door de hoerenbuurt te maken, dan je bezig te houden met halfslachtige onderzoeksjournalistiek. Nu is het al te laat, ben ik bang. Geen hoer die Jan Blaauw nog kan redden. 

Les hier het artikel van zijn hand: http://www.uk.rug.nl/archief/jaargang39/38/08a.php