Benali, de meest geëngageerde schrijver van Nederland

De meest geëngageerde schrijver van Nederland laat weer van zich horen: Abdelkader Benali. Hij heeft een boek geschreven over de kickbokser Badr Hari. In de Volkskrant staat een interview met Benali. Volgens hem zijn er mensen die geld aan Badr Hari verdienen en daarom zijn gedrag uitvergroten. Ik weet het niet. Badr Hari heeft eens keer iemands voet doormidden getrapt. Dat kan je uitvergroten inderdaad:'De voet bungelde slechts met wat huid en pezen aan het onderbeen.' Of je houdt het klein en je zegt:'Het was maar een voet.'
‘Was Ruuds geld op ?’ Dat schijnt de man aan Estelle, de toenmalige vriendin van Badr Hari en ex van Ruud Gullit, gevraagd te hebben kort voordat Badr Hari hem het ziekenhuis in sloeg.
Abdelkader Benali zegt dat die opmerking racistisch is omdat eronder ligt dat de enige goede reden om bij een Marokkaan te zijn voor zijn geld is. Benali heeft een zwaar vertroebelde kijk op de werkelijkheid.  Hij wil ten koste van bijna alles als een geëngageerd schrijver overkomen. Overal waar Benali kijkt ziet hij racisme. Of zou het net iets anders liggen? Het is ten slotte zo dat ook Benali geld verdient aan Badr Hari.

Priester

 
In Volkskrant Magazine staat dit weekend een fotoreeks over clowns. Roelof van Wijngaarden (55) is rouwclown. Hij zegt dat mensen graag willen dat hij op hun begrafenis komt omdat hij iets vertolkt wat ze zelf niet zijn geweest. Hij vertelde over een belastingadviseur die liever clown had willen zijn. Van Wijngaarden vertolkt het verlangen van de overledene of vergroot een karakter eigenschap van de overledene. Zoals de ijdele man die van auto's hield en altijd alles spic en span wilde hebben. Als rouwclown poetst hij dan de kist op. Iedereen moest daar om lachen, natuurlijk. De herinnering wordt aangewakkerd door middel van de uitvergroting. Er wordt een cartoon van de overledene gemaakt.Comic relief.  Het hoort bij deze tijd. Nu we Katholieke priesters niet meer kunnen vertrouwen of serieus kunnen nemen, huren we een clown in voor de broodnodige rituelen. Rouwclowns zijn de priesters van de 21ste eeuw.

Zand tussen je tanden

Between PS1 New York en Shanghai. Zo heet een publicatie over de artist in residency ‘Badgast’ (wonen in een container op Scheveningen) waar mijn verhalen in staan. Het boek is mooi, maar de titel begreep ik niet. Het bleek de uitspraak te zijn van een deelnemende kunstenaar.  Ze zat in Scheveningen en kwam net uit New York en ging daarna weer naar Shanghai. Mijn motto zou zijn: mensen die net van een artist in residency in New York komen, worden uitgesloten van deelname aan Badgast in Scheveningen. Je moet zo’n container wel een beetje exclusief houden. Bovendien loop je de kans om een soort vluchtheuvel te worden voor rondreizende kunstenaars die van residency naar residency hoppen.  Er circuleerde ook een andere uitspraak voor de voorkant: 'We zijn met zand tussen onze tanden geboren'. Het is een kreet van een lokale Scheveninger. Kijk, dat gaat nog ergens over. Dat zegt iets over wat Badgast zich ten doel heeft gesteld, namelijk het schuren aan de identiteit van een badplaats. Dat is niet altijd aangenaam en soms is het 'knarsentandend' toekijken. Echt invloed zul je als kunstenaar wel nooit krijgen, hoe erg je ook  'in between' bent. Belangrijk is het wel, zo'n residency, ondanks alles.

The rest we eat for fun

Deze zin rolde vandaag uit de mond van mijn Vietnamese kamergenoot: ‘In Vietnam we eat rice to live, the rest we eat for fun.' Vandaag eet ze loempiaatjes met garnalen, groenen, taugé en vissaus. Gewoon voor de lol.

Selfie of 'Tu Suong' ?

Vandaag kwam Hong, mijn Vietnamese kamergenoot, weer terug uit Vietnam. Ze was rechtstreeks van het vliegtuig naar kantoor gekomen en is daarom even gaan slapen in de common room. Toen ze wakker was, zei ik:’Selfie is het Oxford woord van 2013.’
Ik moest wel even uitleggen wat dat was ‘selfie’. Ik wist het zelf nog maar net. Een selfie is een foto di je van jezelf maakt en die je dan op facebook zet. Dat deed Hong aan iets denken. “Tu Suong” is Vietnamees voor jezelf blij maken alsof je niks anders te doen hebt. Suong = blij, Tu= zelf. Het moet volgens Hong tussen haakjes omdat het vaak ironisch bedoeld wordt. Niemand maakt jou blij, je moet jezelf blij maken. Daar wordt lacherig over gedaan, althans in Vietnam. Het refereert uiteraard ook naar masturbatie. Is dat ook de tweede betekenis van het woord selfie?

Schedelmetingen

Zwartjesgoed
Vandaag sprak ik iemand die goed bekend is met de collectie van het universiteitsmuseum in Groningen. Er zijn honderden interessante objecten waar eigenlijk geen adequate beschrijving van is. Zo hebben ze in het depot verschillende schedels. Wetenschappers dachten vroeger dat je de intelligentie kon afmeten aan de hand van grootte van de schedel. Met name de schedels van de zogenaamde bende Zwartjesgoed is interessant. Eind achttiende eeuw trokken ze rovend en moordend door de lage landen. In 1890 werden ze ter dood veroordeeld. Maar hun schedels werden dus bewaard om metingen mee te doen. Dit was het begin stadium van de criminologie. Men dacht toen nog dat er fysieke kenmerken waren aan te wijzen bij mensen die crimineel waren. Deze wetenschap, de frenologie genaamd, is wat in onbruik geraakt sinds de tweede wereldoorlog, toen hetzelfde onderzoek werd verricht om Joden te kunnen onderscheiden en te herkennen. Inmiddels is de wetenschap weer helemaal terug, hoorde ik. Een tikkeltej anders natuurlijk, de ontwikkelingen staan niet stil. Tegenwoordig kan men in de hersenpan kijken, toch zijn de uitgangspunten hetzlefde gebleven. We willen in de wetenschap verschil kunnen meten. De een is crimineler dan de ander, en de een is ook creatiever dan de ander. Ik hoorde dat de creativiteit van Arnon Grunberg wordt gemeten door middel van een elektronische badmuts.Wel een fascinerende gedachte. 

Filosofen met gevoel voor humor

In zijn intrigerende boek De Plaag haalt David van Reybrouck Descartes aan om de metaforiek van de machinerie in het Verlichtingsdenken te illustreren. ’(…) voor Descartes was een hond een apparaatje dat je mocht afrossen. Het feit dat het kermde , duidde niet op pijn of mentale processen maar was vergelijkbaar met de klank die uit een orgelpijp opsteeg wanneer je een toets van het klavier indrukte.’(p.140)
Dit is het bewijs bij uitstek dat filosofen gevoel voor humor hebben. Misschien een aardig ideetje voor een scheurkalender. Wittgenstein ontwierp ten slotte een huis waar je niet in kon wonen. Ook best grappig.

Bijwerkingen

Vanmorgen stond ik op het punt naar Groningen te gaan. Ik had me opgegeven voor een medicijnen studie, als profkonijn, en ik zou medisch gekeurd worden. De Lieve G heeft me tegengehouden. Ze vond het een achterlijk idee, terwijl ik eigenlijk alleen maar voordelen zag. Een medicijnenonderzoek levert geld op en je kan ondertussen gewoon door blijven werken. ‘En de bijwerkingen dan?’ schreeuwde de Lieve G. Ja, de bijwerkingen die gingen ze nou juist onderzoeken. Ik verwachtte dat het wel mee zou vallen. ‘Er bestaat ook een kans dat je een placebo krijgt,’ probeerde ik nog. Tevergeefs. Ik heb geen ruggengraat, ik ben chantabel en zit bij mijn vrouw onder de plak. Dat blijkt uit alles.

Nagels

Op een feest kwam ik laatst een meisje tegen die ik herkende uit de trein. Een paar dagen eerder hadden we schuin tegenover elkaar gezeten en terwijl ik probeerde te lezen werkte zij haar nagels bij. Niet met een vijl maar door deze stuk voor stuk in haar mond te stoppen en af te bijten. Het leek alsof ze het onbewust deed, want ze keek voortdurend op haar telefoon. Een kwartiertje nagels bijten, prima, maar dit duurde een uur en ik kon er niet van lezen. Misschien ligt het aan mij. Het maakte ten slotte geen lawaai. Ik ben op een andere plek gaan zitten, want de beweging in mijn ooghoeken leidde me af. Op het feest zei ze: ’Oh ja, jij was die jongen met die papieren.’
Ze bleek heel erg aardig te zijn, maar ik durfde het onderwerp van de nagels niet te berde te brengen, bang als ik ben om voor viespeuk te worden uitgemaakt.

Anthropocene

Op de Stone lees ik een prachtig verhaal van voormalig soldaat Roy Scraton die in 2003 ondermeer in Irak zat. Daar zag hij de toekomst zegt hij zelf.  Bij terugkomst wordt hij geconfronteerd met de verwoesting van orkaan Katrina in New Orléans. Hij ziet hetzelfde gebeuren wat hij in Bagdad zag, anarchie breekt los en nieuwe machtsverhoudingen dienen zich aan. Dit keer was de oorzaak een natuurramp. Volgens velen zijn het ook natuurrampen die de belangrijkste dreiging vormen. Geen terroristen of afluisterende chinezen, maar natuurrampen. We leven in het anthropocene, het tijdperk waarin mensen invloed hebben op de geologie van de aarde.

‘The human psyche naturally rebels against the idea of its end. Likewise, civilizations have throughout history marched blindly toward disaster, because humans are wired to believe that tomorrow will be much like today — it is unnatural for us to think that this way of life, this present moment, this order of things is not stable and permanent.’

Volgens Scraton moeten we leren te sterven, niet als individu maar als een beschaving.

‘The choice is a clear one. We can continue acting as if tomorrow will be just like yesterday, growing less and less prepared for each new disaster as it comes, and more and more desperately invested in a life we can’t sustain. Or we can learn to see each day as the death of what came before, freeing ourselves to deal with whatever problems the present offers without attachment or fear.’

Wie wil leren leven in een systeem dat constant muteert tot iets anders, moet inderdaad leren te leven als een dode. Dat wil zeggen als iemand die niet langer bezig is met de vraag hoe hij overleefd, maar hoe hij anderen (toekomstige generaties) kan laten overleven.