Mea Culpa

In fotomuseum Eye is de tentoonstelling Sluimerend Vuur te zien samengesteld uit archieffilmpjes over Nederlands Indië die curator Péter Forgács voor ons heeft opgediept. De hele tentoonstelling is opgebouwd uit persoonlijke filmpjes. Ik hoorde het persoonlijke verhaal van een halfbloed vrouw (half Indisch half Nederlands) en de moeite die ze had om een huwelijkspartner te vinden (het moest per se een blanke Europeaan zijn). Ik denk dat het een dagboek was. Totdat het zover is heeft ze zeven abortussen achter de rug. Die zijn volgens haar gemakkelijk op te wekken met een of ander Indisch kruit. Haar man schaamt zich voor haar, dat weet ze ook wel. Eigenlijk droomt ze van een zekere Schotse man, zegt ze, maar ze weet dat het geen zin heeft om zich mee te laten slepen door haar dromen. Het gaat door merg en been, dat geldt wel voor meer filmpjes. Er wordt gesproken over de inlanders alsof het tweederangsburgers zijn. In het scheepvaartmuseum is overigens de tentoonstelling Een Zwarte Bladzijde te zien. Dat gaat uiteraard over het slavernij verleden. De mea culpa eeuw is aangebroken, zoveel is duidelijk. Toch zijn het goede exposities en alleszins nuttiger om heen te gaan dan de zoveelste Zwarte Pieten discussie. 

Het Zwartepietendebat, strooigoed voor de krant

Het is weer tijd voor het Zwartepietendebat. Toegegeven het is een dankbaar onderwerp. Als je de krant leest dan blijft je oog er toch weer even aan kleven. Het is een beetje de marsepein onder de krantenberichten. Wie zegt er nou weer iets over? Och, Robert Vuijsje zwengelt dit keer het debat aan. Wie was dat ook alweer? Juist, iemand die een boek heeft geschreven dat ophef veroorzaakte. Hij zegt het voor de zekerheid zelf ook nog maar even. Het schijnt dat hij sindsdien niets fatsoenlijks meer heeft geproduceerd. In ieder geval begint het stuk een beetje eigenaardig. Hij zegt dat hij en ‘Lynn’ (zijn vrouw?) kleine kinderen hebben, maar dat ze doorgaans om half elf wel iets anders aan het doen zijn dan tv kijken. Goh, wat dan wel? Daar wordt niet op ingegaan. Welk punt wordt hier gemaakt? In elk geval dat hij per toeval naar Pauw en Witteman keek en daar toevallig de discussie zag tussen Henk Westbroek en Quincy Gario (twee namen die u direct weer mag vergeten). Gario betoogde weer eens dat hij zich door Zwarte Piet gekwetst voelde, Westbroek ging ertegenin. Ook op televisie is het crisis. Vuijsje nu, doet de briljante vondst dat je niet vanuit jezelf mag redeneren als het om beledigen gaat. Hij stelt dat de gekwetste altijd gelijk heeft. Dat lijkt me een dubieus standpunt. Er wordt ook nog wel eens vanuit morele superioriteit door Afrikanen op gewezen dat de blanken zich schuldig hebben gemaakt aan slavernij. Dat is terecht, maar zelfs zijn ze vaak net zo schuldig (zeker de Ashantis in Ghana). Hoe je het ook wendt of keert, zegt Vuijsje, Zwarte Piet is in dienst van Sinterklaas. Nou en? In deze tijden..wees blij dat hij een baan heeft, zou ik zeggen. Ik blijf er bij, dit is geen echte discussie, alleen maar een manier om jezelf  in de kijker te spelen door middel van het Zwartepietendebat. Strooigoed voor de krant. Lekker om te lezen, daar niet van. Je hoeft nauwelijks een hersencel aan te spreken, de marsepein glijdt zo naar binnen.