Een uitspraak van jewelste

 Gisteren kwam er een vriend van ons eten. Hij vertelde dat hij was gebeld door een (gerenomeerde)journalist die vragen had over Tanja Neijmijer. Omdat onze vriend bij een overheidsinstelling werkt had hij geen zin in die vragen. Toch heeft hij zich laten verleiden een paar uitspraken te doen om het beeld dat in de media is ontstaan een beetje te corrigeren. Er verschijnt namelijk nogal wat onzin rondom Tanja Nijmeijer. Onlangs nog verscheen er een artikel in de Groninger universiteitskrant geschreven door hoofdredacteur Jan Blaauw. Ik heb Jan Blaauw wel eens ontmoet, of via de mail gesproken, dat weet ik niet meer.  Mijn poetische voettochten door de hoerenbuurt hoorden niet thuis in de krant, volgens hem.  Het stuk van Blaauw was getiteld 'Teaching Tanja' en wat volgde was al evenmin erg verheffend. De geinterviewde docenten stemden ermee in om geciteerd te worden omdat ze, net als die vriend van ons, ook wel eens een ander geluid wilden laten horen dan doorgaans in de media te beluisteren valt. Een geluid dat wordt gedomineerd door Liduine zumpolle (Zij zegt dingen als: 'Dat suffe Groningen waar dan ineens tango dansende en hash rokende colombianen opduiken om Tanja in te palmen'. Ik ben bang dat Liduine een te romantisch beeld van Groningen heeft). Blaauw doet niet onder voor Zumpolle. In zijn stuk spreekt hij over 'opmerkelijke informatie' of 'een uitspraak van jewelste'. Maar alle  citaten die hij gebruikt zijn afkomstig van dubieuze bronnen en een journalist onwaardig. Dat beseft Blaauw zelf ook, hij zegt het zelfs in de tekst, maar hij kon het blijkbaar niet laten. Nu blijkt ook nog dat Jan Blaauw zijn journalistieke plicht heeft verzuimd door het stuk niet aan de geinterviewden te hebben voorgelegd. Hij is slachtoffer geworden van zijn eigen ijdelheid. Nu wil iemand Jan Blaauw voor de raad van Journalisitiek dagen.
Althans dat hebben we gehoord. Dat zou wat wezen. Hij gaat namelijk onderzoek doen aan dezelfde faculteit die hij onder vuur heeft genomen.  Ik kan het alleen maar blijven herhalen; het is beter om romantische voettochten door de hoerenbuurt te maken, dan je bezig te houden met halfslachtige onderzoeksjournalistiek. Nu is het al te laat, ben ik bang. Geen hoer die Jan Blaauw nog kan redden. 

Les hier het artikel van zijn hand: http://www.uk.rug.nl/archief/jaargang39/38/08a.php

Verloren idealen

Het guerilla meisje dat Liduine Zumpolle nooit is geweest, zo had de documentaire over de Nederlandse Geurilla strijder Tanja Nijmeijer ook kunnen heten. Liduine is in het nieuws gekomen omdat zij degene is geweest die het dagboek van Tanja openbaar heeft gemaakt. Volgens eigen zeggen deed zij dat om te voorkomen dat er meer mensen in Europa op het idee zouden komen zich bij de FARC aan te melden. Wat de exacte reden is, blijft gissen, maar het is natuurlijk onzin dat Europeanen zich massaal melden om bij de FARC te gaan. Het lijkt erop dat Liduine vooral de aandacht op zichzelf wil richten. Ze komt al sinds de jaren zestig in Colombia en vecht op haar manier tegen de corruptie en ongelijkheid in het land. Ze geeft zelf toe dat ze ooit net als Tanja een naif idealistisch meisje was. Toch geeft ze Tanja er van langs en zegt ze dat er geen enkel excuus bestaat om haar keuze te rechtvaardigen. Ze heeft allicht gelijk, maar de verbetenheid waarmee Zumpolle haar beschuldigingen doet, verraad een een vreemd soort jaloezie. Ook het feit dat ze een boek over Tanja heeft gepubliceerd wijst erop dat ze via Tanja vooral zichzelf wil lanceren. Wat blijft hangen na het zien van de documentaire Dichter bij Tanja, is het aandoenlijke beeld van de moeder die volkomen radeloos is en boodschappen van moederliefde de jungle instuurt.