De oma van de lieve G moet gedecodeerd worden. Dat wil zeggen dat iemand haar leefpatroon gaat observeren om te kijken wat ze doet. Ze heeft ouderdomsverschijnselen en vergeet dingen, zoals de plek waar ze haar pillen neerlegt. De ergotherpeut bespioneert oma in haar dagelijkse omgeving met als doel iets te verzinnen waardoor ze haar pillen makkelijk kan terugvinden. De moeder van de lieve G wilde erbij zijn, maar dat mocht niet. De specialist wil zich namelijk zo klein mogelijk maken en het moet net zijn alsof zij er niet is. Dat lijkt me eigenlijk ook wel wat, iemand die je permanent op een onnadrukkelijke wijze bespioneert. Het gevoel in de gaten te worden gehouden door een ‘little brother’, die niet echt gevaarlijk is, lijkt me heel geruststellend. Een keer per week heb je dan een gesprek met je persoonlijke ergotherapeut en die zegt dan dingen tegen je als; jouw leven kan tien procent efficienter.
dinsdag 30 november 2010
maandag 29 november 2010
Waar komen ze vandaan?
Ooit zal ik een essay schrijven over pennen en waar ze vandaan komen. Vandaag liet ik een balpen vallen op het station. Ik was aan het rennen naar de trein en er viel een pen uit mijn zak, dat zag ik heel goed. Eventjes hield ik mijn pas in om me om te draaien. De pen was wit en had een groene knop. Hij kwam me vagelijk bekend voor, maar hoe ik eraan kwam wist ik niet meer. In de trein doorzocht ik mijn tas naar een andere pen en die vond ik gelukkig onderin de tas. Deze balpen was geel en er stond in rode letters DHL op de zijkant. De pen deed het matig en dit dwong mij nogmaals een excursie te ondernemen naar het binnenste van mijn tas. Daar op de bodem, vond mijn graaiende hand nog een exemplaar. Een semidoorzichtige pen met een zilveren knop. Bordock stond erop met een extra grote en dik aangezette B. Hoe groot de B ook moge zijn, het zij me even helemaal niks. en het was al helemaal een raadsel waar die vandaan kwam. Allerlei soorten pennen vinden hun weg naar onze huizen. Sommige zijn er om voorgoed te blijven. Ze sluipen ons huis binnen en manoeuvreren zich in onze schrijvende handen zonder dat we er erg in hebben. Anderen gaan er soms ineens vandoor, zoals vandaag op het station. Het is hoe dan ook een fenomeen dat nader onderzoek verdiend. Dat essay komt eraan.
zondag 28 november 2010
Everzwijn
Vanavond hebben we een verjaardag gevierd met voedsel. Ieder jaar stelt Romano Auteri zijn prive restaurant ter beschikking aan de tweeling Hedwig in Pieter. Vorige jaar was het uit de hand gelopen, dus dit jaar was het gezelschap selectiever. Het werd een gezellige avond waarbij iedereen iets kon gaan koken in de riante keuken van Romano. Wij hadden hapjes meegenomen en wijn, we kwamen ten slotte uit Groningen en hadden geen tijd om ons psychologisch voor te bereiden. Romano had gisteren zelf zijn jaarlijkse ‘La grande bouffe’ feestje gehad en er was nog everzwijn over en schapenballen (geen grapje). Er was ook een zalm, rauw en gemarineerd in basterd suiker en zout. Geloof me, Romano weet wat hij doet. Wie zin heeft in een kookworkshop of graag in een prive restaurant wil eten, kan hier terrecht.
zaterdag 27 november 2010
Het verstikkende aura van de ironie
Een essay van David Foster Wallace over televisie (in de bundel: A supposedly Fun thing I'll never do again) heeft me bijna overtuigt meer tv te kijken. Totdat ik realiseerde dat tv als sociaal fenomeen in de tijd dat hij erover schrijft 1990, belangrijker was dan nu. Facebook is nu belangrijk al doe ik daar ook niks mee. Hopeloos.
Wallace omschrijft van alles over tv en gaat vooral in op de vraag wat je als fictieschrijver tegenover de alles verzwelgende ironie van televisie kan zetten. De echte rebellen of anti-rebellen zullen misschien de ironie opzij zetten. Met alle risico’s van dien. Real rebels, as far as I can see, risk disaproval. (p.81) Ze lopen het risico beschuldigd te worden van sentimentaliteit en melodrama, zegt Foster Walace. De nieuw rebellen in US fiction gaan met andere woorden voorbij aan de ironie. Gaat het dan om mensen die uitgelachen zullen worden om hun ernst en conservatisme? Ik zou niet weten wie dat zijn. Bret Easton Ellis schrijft Romans die niet ironisch bedoelt zijn, maar zijn leven was, en is misschien nogsteeds, wel degelijk ironisch.
Wallace citeert uit Don Delillo’s White Noise om het alles omvattende aura van tv te illustreren. Een professor in de populaire cultuur, ene murray, staat te kijken naar de meest gefotografeerde schuur van Amerika en vraagt zich het volgende af: “what was the barn like befor it was photographed?” He said. “What did it look like, how was it different from other barns ? We can’t answer these questions because we’ve read the signs, seen the people snapping the pictures. We can’t get outside the aura. We’re part of the aura. We’re here we’re now.” He seemed immensely pleased by this. (White Noise p.13)
vrijdag 26 november 2010
Chocolademelk
Ik zit in huis de beurs aan de vismarkt, te wachten. Waarop is nog onduidelijk. Ik eet een dagsoep, venkel aardappel. Niet slecht al had het van mij wel wat pittiger gemogen. Een vrouw met asblond haar dat als een helm om haar schedel is geknipt, zit een aantal tafeltjes verderop uit het raam te kijken. Ze draagt een blauwe fleecetrui en drinkt chocolademelk uit een beker. Ze zou een toerist kunnen zijn. Als ze wil betalen is ze afwachtend, een beetje bedeesd. Alsof ze dit niet al te vaak doet. Ik heb al afgerekend voordat zij klaar is. Dan trekt ze haar jas aan en loopt naar buiten. Zij heeft spullen bij zich, twee kledingtassen en een lederen schoudertas. Ik heb alleen een camera tas. Het is een zalmroze jas, die ze draagt, daar loop ik achteraan. Zelf draag ik een witte broek en rode schoenen, niet de beste outfit voor een achtervolger. De vrouw loopt wat moeilijk, ze gaat voor de Albert Heijn langs en slaat links af naar de A kerk. Tot mijn schrik gaat ze daar op de bus staan wachten. Even later stapt ze in de bus naar vinkhuizen en ik stap uiteraard ook in. Geen betere plek om je hoofd volstrekt leeg te maken dan in een bus. Dat geldt althans voor mij. Zodra ik een bus in stap verlaten alle gedachten mijn hoofd. I Go blank, om het maar eens in het Engels te zeggen. Mijn lot ligt nu in handen van de vrouw die achtervolg. Deze bustocht voelt net zo aan als het tochtje op de vleugelboot in Rotterdam, ineens ontsnapt de stad, door een spontane handeling glipt ze weg. Ik zie door het raam hoe de dichtheid verdwijnt en de gebouwen steeds verderaf komen te staan. Er komen een aantal jaren zestig en zeventig flats in beeld. Jaren vijftig wijken, laagbouw. Vlakbij de rotonde waar kunstenaar Gjalt Blaauw een turkoise bliksemflits op heeft gezet stapt de vrouw uit. Het ziet er nieuw uit hier, een winkelcentrum en een aantal hoogbouwtorens die nog niet zo lang zijn opgeleverd. Maar er staan ook oude flats en huizen, zoals de diamantflat. De vrouw met de zalmroze jas loopt voorbij het winkelcentrum en ik volg haar terwijl ik foto’s maak van de omgeving. Moet je geen foto van mij maken, zegt een jongen met een muts op die nonchalant een broodje eet. Wil je dat dan? Nee, niet per se, zegt hij zo cool mogelijk. Dit gesprek voltrekt zich af bij de paladium flat en als ik om me heen kijk zie ik dat de vrouw hier naar binnen glipt. Ze is me ontvlucht. Jammer. De paladium flat is namelijk een mooi voorbeeld van intense hoogbouw. Hiermee wordt de draagkracht van het nieuwe winkelcentrum bewerkstelligt. Op die manier probeert de gemeente in de buitenwijken meer leven op straat te genereren. Voor de speciale winkels en voor een chocolademelk, gaan sommige bewoners dan blijkbaar toch met de bus naar de binnenstad.
donderdag 25 november 2010
IQ test
Het afschuwelijke vooruitzicht om nooit meer internet te hebben. Dat je je computer geconfigureerd hebt en dat je dan nergens meer online kan. Deze wanhoopskreet hoorde ik zojuist van de lieve G. Ze is bezig geweest met de aanleg van internet in haar Groningse Appartement. Ze is een eind gekomen. Met kabel lukt het nu, daar heb ik deze blog aan te danken, wireless is nog even niet mogelijk. Tot grote frustratie van de lieve G.
woensdag 24 november 2010
De stad in
Het kostte mij moeite om in Groningen aan te komen. Halverwege de reis ben ik dingen kwijt geraakt. Dingen die ik later weer kon ophalen in een stad en een tijdstip die het reisschema behoorlijk in de war gooide. Ik heb er twee dagen over gedaan, mede omdat het tijdstip waarop ik mijn telefoon en pasjes kon ophalen telkens veranderde. Ik was afhankelijk van weldoeners moet u weten.
Nu ben ik in Groningen, die stad die ik maar al te goed ken. Ik ben nooit echt lang weggeweest en telkens als ik terug ben dan zie ik de koppen weer.Soms zie ik de cycloop bij de museunm brug, een en al oog op zijn gekleurde fiets. vandaag zag ik weer de man met zijn electrische gitaar in de folkingestraat, een drubbel hing aan zijn neus en hij droeg weer zijn groene laarzen. Er wordt van hem gezegd dat hij ooit studeerde aan de universiteit maar dat hij kortsluiting heeft gekregen. Soms ook zie ik kameraad die je vaak nadert vanuit een hoekje spiedend met zijn gele ogen. De laatste keer dat ik hem zag had hij iets weg van een figuur uit de boeken van Tolkien. Maar dat was in de zomer en sindsdien heb ik hem niet meer gezien.
ook de man met de kraai op zijn schouder is weg en hoe zou het zijn met de half dode Nietzsche vertaler?
Ik zit in huize De Beurs en denk terug aan Rotterdam. Ik heb aantekeningen gemaakt over die stad en nu probeer ik die van een afstand te interpreteren, dat is beter denk ik. Ik krijg koude voeten van de draai deur, een rad die warme lucht naar buiten draait en koude naar binnen. Ook de stad Groningen moet nog worden onderworpen aan een nulmeting, een analyse van haar dichtheid. Het probleem met Groningen is; het is zo pittoresk en Martin Bril heeft er zo leuk over geschreven.
Nu ben ik in Groningen, die stad die ik maar al te goed ken. Ik ben nooit echt lang weggeweest en telkens als ik terug ben dan zie ik de koppen weer.Soms zie ik de cycloop bij de museunm brug, een en al oog op zijn gekleurde fiets. vandaag zag ik weer de man met zijn electrische gitaar in de folkingestraat, een drubbel hing aan zijn neus en hij droeg weer zijn groene laarzen. Er wordt van hem gezegd dat hij ooit studeerde aan de universiteit maar dat hij kortsluiting heeft gekregen. Soms ook zie ik kameraad die je vaak nadert vanuit een hoekje spiedend met zijn gele ogen. De laatste keer dat ik hem zag had hij iets weg van een figuur uit de boeken van Tolkien. Maar dat was in de zomer en sindsdien heb ik hem niet meer gezien.
ook de man met de kraai op zijn schouder is weg en hoe zou het zijn met de half dode Nietzsche vertaler?
Ik zit in huize De Beurs en denk terug aan Rotterdam. Ik heb aantekeningen gemaakt over die stad en nu probeer ik die van een afstand te interpreteren, dat is beter denk ik. Ik krijg koude voeten van de draai deur, een rad die warme lucht naar buiten draait en koude naar binnen. Ook de stad Groningen moet nog worden onderworpen aan een nulmeting, een analyse van haar dichtheid. Het probleem met Groningen is; het is zo pittoresk en Martin Bril heeft er zo leuk over geschreven.
maandag 22 november 2010
Verdwaald
Het is koud en donker. Vloeibare moderniteit heeft ermee te maken dat dingen niet langer meetbaar zijn op het moment dat burgers consumenten worden, zegt M. Hij vertelt over een bijeenkomst in Hilversum. Ik luister en blaas wolkjes stoom in de nacht. Sygmund Bouman was aan bod gekomen, maar ik kon hem niet helemaal volgen. Meetbaar? Wat moet er meetbaar zijn?
De dingen die we doen, wie we zijn… daarna was mijn batterij leeg. Ik had al een hele tijd door Rotterdam gelopen met mijn telefoon aan het oor. Nu keek ik pas weer op en ik herkende niets meer. Een woonwijk in Rotterdam, een oude wijk badend in het licht van de volle maan. Voor mij op straat werden kastanjes gepoft. Ik bleef doorlopen om het gevoel verdwaald te zijn nog even te koesteren. Ik wist dat zich vroeg of laat iets zou aandienen dat ik zou herkennen. Maar nu nog even niet, nu liep ik door een stad die onbekend was. Dan, om de hoek, zie ik een moskee die ik normaal gesproken altijd vanuit de trein zie. Door het woud van betonnen pilaren ontwaar ik een voetbalkooi en een atletiekbaan. Ik besluit daarheen te lopen, ik weet nu zo ongeveer waar zich het centrum moet bevinden. Achter het openbare sportveld ligt een park dat ik betreed. Het is er donker, er zijn geen lantarenpalen. Uit het niets passeert een man met een herdershond mij, hij sleurt het grommende en bijtende beest achter zich aan. Verdwalen is leuk, maar dit park ingeklemd tussen de snelweg en een sloot waarachter zich een soort volkstuincomplexen bevinden, is toch wel unheimisch, zeker in de koude nacht. Na een tijdje zie ik links een fietspad, de lantarenpalen staan aan, gelukkig. In de verte licht de snelweg op. Dan dient zich een gebouw aan. Een hoge glazen gevel biedt zicht op een ruimte waarin de verdiepingen stuk voor stuk zichtbaar zijn. Op de begane grond staan leestafels waar mensen aanzitten. Het gebouw ziet er nieuw uit. Een Aziatische vrouw loopt rondjes met een kinderwagen. Het is een rare gewaarwording en alhoewel het gebouw slechts van mij verwijderd is door wat planten en een grasveldje, lijkt die wereld oneindig ver weg. Ik kom uit een koud park onverlicht in de nacht en die mensen, die bevinden zich in een Van der Valk hotel aan de snelweg. Het is daar licht en aan hun kleding te zien; lekker warm. Ik mocht dan niet langer echt verdwaald zijn, ik was wel uit de baan geschoten van het centrum waar ik over moest schrijven.
zondag 21 november 2010
ongefocust
Ik ben aangekomen in het Wester paviljoen, hier nemen ouders hun kinderen mee naar toe om ze te leren een stedeling te worden. Dat kan hier goed want het Wester paviljoen heeft de allure van een grand cafe in Parijs. Vandaag heb ik voor het eerst de wandeling gedaan waarin de stad zich aan mij zal openbaren. Het probleem met de wandeling als techniek om het functioneren van de stedelijke ruimte te onderzoeken is dat je de route tig keer moet lopen en op verschillende tijdstippen om het stedelijke weefsel te lezen. De eerste keer telt eigenlijk al niet omdat je voortdurend op de kaart aan het kijken bent waar je naartoe moet. Pas als je de weg weet te vinden door een halve blik op een zijgevel te werpen is het mogelijk om iets te begrijpen van het mechanisme, van de manier waarop plekken zich als communicerende vaten tot elkaar verhouden. Het gaat erom je blik ongefocust rond te strooien door de omgeving. Vandaag liep ik door de stad zoals ik de eerste dagen door het huis van Joost liep. Ik botste toen tegen meubel stukken op waarbij ik telkens ineenkroop van schaamte omdat het lawaai maakte en ik bang was dat de buren kwaad zouden worden. Nu schaamde ik mij voor mijn cameratas en het gehannes met proppen papier waarop zich de instructies bevonden en een gekopieerde kaart. Mensen deden me ook na, dacht ik. Maar het waren geen mensen, het was mijn neef die ik tegenkwam voor de Jan Evertsenplaats.
Abonneren op:
Posts (Atom)
