Zonde

Het donkere meisje op het podium vertelde dat ze het wel zwaar had  gehad met het racisme in Zuid Afrika.‘Wees blij,’ schamperde Anil Ramdas. ‘Het is juist goed om ongelukkig te zijn. Dat levert tenminste goede literatuur op.’ Die zit niet helemaal lekker in z'n vel, zeiden de lieve G en ik tegen elkaar. Dat in tegenstelling tot Adriaan van Dis, die ook op het podium zat en die altijd lekker in z'n vel zit. Vorig jaar was hij ook op het winternachtenfestival aanwezig. Toen zei hij nog dat hij zich  voor z'n hoofd zou schieten als hij hulpbehoevend zou worden. Anil Ramdas was niet hulpbehoevend, maar wel ongelukkig. Blijkbaar was hij zijn eigen uitspraak over het ongelukkig zijn en de waarde voor literatuur alweer vergeten. Hij is nog maar net gedebuteerd en had nog vele boeken kunnen schrijven. Zonde eigenlijk. 

Paarden

Vandaag is Dick Francis overleden op 89 jarige leeftijd. Hij was de man die altijd over paarden schreef. Op een vreemde manier is het lezen van Dick Francis boeken een onderdeel van opvoeding geweest. Soms leek het verhaal helemaal niet over paarden te gaan, dan ging het over de filmindustrie, snelle auto’s of de mijnbouwindustrie, maar dan toch kwam er altijd ergens op de achtergrond nog even een gokschandaal met paarden om de hoek kijken. Je kan je een slechtere opvoeding voorstellen. Met uitsluitend boeken over lassie bijvoorbeeld. Op zijn eigen website is de dood van de thrillerschrijver nog niet helemaal doorgedrongen, niet zoals bij Alexander McQueen waar een zwarte pagina verschijnt. Maar misschien neemt zijn zoon Felix het over, die stond toch al op de cover van zijn boeken.

Een krakkemikkig vehikel

Het subject is sinds de komst van de CD Rom op sterven na dood, schrijft Petran Kockelkoren in het fotoboek van Gerco de Ruijter (http://gercoderuijter.nl/). Het centraal gedirigeerde narratief van de unieke persoonlijkheid wordt immers verstoord door non lineaire navigatie mogelijkheden zoals ‘combine all experience in which the color yellow is to be found’ .
Daarbij komt dat de geschiedenis volgens Kockelkoren helemaal niet voortgestuwd wordt door grote ideeen en filosofieen. De houdbaarheidsdatum van ideeen is afhankelijk van de materiele basis waarin ze verankerd zijn. “As soon as the media or instrument of perception through which we see the world change, the related ideas lose their validity. Ideas serve only to stabilise our historically changing experiences.”
Ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Toch zitten we gevangen in ons lichaam en moeten we het doen met onszelf als belangrijkste uitgangspunt. Het subject is wellicht een krakkemikkig vehikel om de wereld te begrijpen, maar ik ben bang dat dit het het enige is wat we hebben. Misschien ligt de kracht van het subject juist in haar persoonsgebonden waarde om de wereld te begrijpen. Ach ja, het blijft behelpen.