Fictie

-->

Vandaag heb ik een lezing gegeven op het I’M Binck festival. De locatie was nogal formeel, om niet te zeggen 'corporate'. De voormalige Fokker Terminal waar een paar jaar geleden nog de Sion kerk was gevestigd, een jubelkerk voor Afrikanen,  bleek tot de nok gevuld met slechte kunst. Die kunst was gesponsord de door ABN Amro. Geld dat waarschijnlijk allemaal naar de standbouwer is gegaan. Deze slechte kunst maakte ook deel uit van het I'm Binck festival. Dat is het mooie, alles wat er in de Binckhorst plaatsvindt de komende maand, maakt deel uit van het festival. Alleen werd de kunstbeurs apart geopend met z'n eigen publiek en zaten wij boven met ons eigen publiek. 

In die verwarrende context moest ik een lezing houden over de meerwaarde van een gemengd ruimtegebruik in de Binckhorst, een plek waar zowel gewoond wordt als lichte industriële complexen staan, maar waar ook kunstenaars zitten. Ik weet het niet zeker, maar het publiek van vanavond, daar zaten volgens mij geen kunstenaars tussen.

Ik zei in de lezing dat de Binckhorst vooral niet afgemaakt moest worden, maar z’n ruwe randjes zou moeten behouden. Niet omdat dit gezond is, of goed, maar omdat dit de Binckhorst tot de plek maakt die het is. Anders maak je er iets nieuws van, een vinexwijk bijvoorbeeld.

Wethouder Kool, die na mij aan het woord kwam, zei dat kunst en experimenten leuk waren maar dat dit alleen interessant was als uitprobeersel, uiteindelijk zou de commercie het over moeten nemen volgens hem.

Zo sta je daar dan allebei je verhaal te houden. De een zegt iets en daarna zegt iemand weer iets totaal anders. Dat is het probleem van begrippen als 'organische ontwikkeling', een begrip dat gemeente sinds de economische crisis heeft  omhelsd. Eerst denk je dat je op een lijn zit. Daarna vraag je je af: Wat bedoelen ze precies? Vooral als Kool zegt dat kunstenaars handig zijn om een tijdje de plek uit te proberen om die vervolgens over te dragen aan de projectontwikkelaars.De kunstbeurs van ABN Amro spreekt boekdelen.Ik heb liever die Afrikaanse jubelkerk, niet omdat ik daar wat mee kan, maar omdat ik het niet begrijp.  Dat soort vreemde onbegrijpelijke plekken spreken tot de verbeelding, daar kan je over fantaseren. De kunstbeurs laat weinig aan de verbeelding over. Het naast elkaar bestaan van verschillende werelden, dat versterkt elkaar. Een jubelkerk naast een kunstsuper, een autosloopbedrijf naast een kunstenaarsinitiatief. Vermoedelijk levert dat de interessantste stedelijke cultuur op. Toch is dat ook maar een verhaal. Er zijn ook mensen die Ypenburg een wijk van Den Haag noemen. En of deze mix helpt bij het verkopen van kantoorruimte zoals sommigen beweren? Wie zal het zeggen?

 Wat dat betreft was het ook tekenend dat iemand tijdens mijn verhaal vroeg hoe lang het nog ging duren. Ik ben bang dat we te maken hadden met iemand dit al een tijdje geen romans meer leest. Waarom zou je romans lezen als er ook televisie is?  Bovendien is het allemaal gebakken lucht, dat geldt ook voor mijn verhaal. Toch krijgt gebakken lucht vanzelf realiteitswaarde als erin wordt geloofd en als er naar wordt gehandeld. Wie het verhaal van gezamenlijkheid in de Binckhorst uitdraagt, die zorgt er uiteindelijk ook voor dat die er is.  Wie niet gelooft in fictie kan nooit boven zichzelf uitstijgen.

Pasjtoe

-->

 

 

-->
Vanavond ben ik naar De Hollanders geweest, een toneelstuk geschreven door Arnon Grunberg voor een jong gezelschap met dezelfde naam. Het ging over Afghanistan en hoe soldaten eerst daar dingen kapot hebben gemaakt om dan terug te komen en thuis ook dingen stuk te maken. Indrukwekkend geacteerd en ook goed gezongen. De acteurs moesten zich van Grunberg letterlijk bloot geven, of misschien was dat het ontgroeningsritueel van Gerardjan Rijnders die hen regisseerde. Buiten spraken twee meisje nog na over de zichtbare geslachtsdelen van de heren acteurs. Dat is toch wat als eerste even uit je systeem moet, zeker als vrouw. Daarna blijft vooral de indrukwekkende ervaring achter van het treurige en lege universum dat oorlog heet. Een universum  zoals toch alleen Grunberg dat altijd weer weet te schetsen. Misschien gaat het ook niet over oorlog maar over het menselijk onvermogen echt tot elkaar door te dringen. Om dit inzichtelijk te maken leent oorlog zich overigens uitstekend. Zeker als de een dood nerveus met een machine geweer rondloopt en de ander alleen pasjtoe spreekt terwijl de vertaler is weggelopen. Het toneelstuk is misschien wel het beste te begrijpen als 'slow news'; wat je op toneel ziet daarover lees je niet in de kranten, maar hoort wel bij het verhaal over de oorlog. Een oorlog die we weliswaar hebben verbannen naar de periferie, maar een die wel besmettelijk is. Soldaten komen terug en infecteren vervolgens hun omgeving en daarmee de maatschappij. 

Worst

Vandaag was ik bij de opening van Food Forward, een tentoonstelling ter afsluiting van een meer jaren programma van Stroom Den Haag over de invloed van voedsel op onze cultuur. Voordat de deuren opengingen werden de deelnemende kunstenaars geïnterviewd. Een van hen, de Ier John O’shea, is een vegetariër met heimwee naar de black pudding (bloedworst). Voor Stroom ontwikkelde hij, inclusief een steekhoudend business model, de mogelijkheid om black pudding te maken zonder het dier te doden.Bloedworst gemaakt door middel van bloedtransfusie. Dit toont wat mij betreft aan dat het vegetarianisme een snobistische kant opgaat (als het dat niet altijd al was). Terwijl bloedworst vroeger een bijproduct was van het slachten, gewoon omdat we niet graag iets weggooien, worden dieren nu buiten de voedselketen gehouden en hoeven ze alleen zo nu en dan naar de bloedbank. Deze worst is uiteraard niet te betalen, maar je kan er volgens O'shea wel een schoon geweten aan over houden. Dat is maar de vraag, de footprint van deze dieren is waarschijnlijk vrij hoog, je moeten ze eten geven en ze produceren mest, maar het rendement is tamelijk laag. Wat in dit geval goed is voor de vegetarier is slecht voor het milieu.

 

Het meest surrealistische werk dat werd tentoongesteld was van Arne Hendriks, die al een aantal jaren geleden een project lanceerde dat hij ‘The incredible shrinking man’ noemt.

De vraag is eigenlijk: wat als we maar 50 centimeter hoog zijn? Dan kunnen we van een bloemkool met tien man eten, is zijn redenering. Het is een gedachte-experiment die hij tot het uiterst doorvoert. Surrealistisch? Hij vindt zelf van niet, want we worden ieder jaar wel langer met z’n allen, waarom zouden we dan ook niet kleiner kunnen worden?  

GH00: Injecties

Vandaag ging ik naar de GGD om een gele koorts prik te halen. De GGD zit een heel eind op de Laan van Meerdervoord in een betonnen kolos aan de rand van het winkelcentrum aan het Savornin Lohman plein. De toren heet de Thorbecke toren. De prik zou  mij iets van 21 euro gaan kosten. U krijgt ook nog advies, zei de vrouw achter het glas. Ik heb geen behoefte aan advies, zei  ik terug tegen het gezicht achter het glas. De vrouw had wat pukkeltjes rond haar kin, zag ik. Het is verplicht, zei de vrouw met de moeilijke huid. Ik werd opgehaald door mevrouw Hazewinkel, ze was sociaal consulent las ik op het bordje dat ze droeg. Tijdens het consult probeerde mevrouw M.A. Hazewinkel mij ook nog injecties tegen Dengue, Schistosomiasis, hepatitis B en hondsdolheid aan te  smeren. Telkens vroeg ik of het noodzakelijk was. Wij vinden van wel, zei mevrouw Hazewinkel daarop voortdurend. Maar ik wilde het niet omdat het niet noodzakelijk was om het land in te komen. Ten slotte vroeg de sociaal consulent of ik een stempel wilde als bewijs dat ik geen cholera had. Dat is alleen een stempel, geen injectie. Oke, zei ik, is dat gratis? Nee, de stempel kost vier euro. Dan hoeft het niet, antwoordde ik. Maar er kan naar gevraagd worden, vocht Hazewinkel terug. En dan gaan ze je daar inenten met vieze naalden.  Ik kon een lach niet onderdrukken. Mevrouw Hazewinklel deed werkelijk haar best de handel aan de man te brengen. De klant wordt zelfs bang gemaakt met vieze naalden. Terug bij de vrouw achter het glas moest ik 51 euro afrekenen. Op de rekening stond dat ik advies had gekregen over ziektes als Dengue, Schistosmasis en hondsdolheid. Toch wist ik nogsteeds niets van al die ziektes. Dreigementen kosten ook geld. Blijkbaar.

stemmen op een wandeling

De lieve G, mijn huisgenoot, weet nog steeds niet op wie ze moet stemmen. Ze is op allerlei websites naarstig opzoek naar de juiste informatie om een afgewogen beslissing te nemen. Groen Links is voor groen licht voor fietsers. Groen Links kiest voor kwetsbare mensen en geeft ruimte aan kunst en experimenten. ‘Wij zijn in essentie natuurlijk fietsers, dus misschien is het wel wat.’
De lieve G leest bij het profiel van Inge Vianen over een leuke wandeling; Via Haagse bos Clingendael en park Meijendaal. 'Hmm, die gaan we een keer doen.’

Fruit

Mijn belofte aan het begin van deze week (om iedere dag een horeca gelegenheid van de Frederikstraat te bespreken) ben ik volstrekt niet nagekomen. Het filmfestival kwam ertussen, zal ik maar zeggen. Deze morgen heb ik met G een ontbijtje genuttigd in Boosty, een enigssinds hippe lifestyle-achtige tent, met veel oranje en een hoop fruitdrankjes. Je kon er een croissant, koffie en een fruitdrankje naar keuze krijgen voor 5,5. Geen slechte deal en de koffie was erg goed. We hadden echter de pech naast een man en een vrouw (geen stelletje) te zitten, die als een stel kakelende roddelkuikens hun vriendenclub aan het doornemen waren. De conversatie was van het genre 'alsjeblieft dit niet nu, zo vroeg in de morgen': 'Zie je die nog wel eens bij de sportschool? Nee! Dat maaain je niet!!! niet!! echt?.Vriendinnen onder elkaar.
Ik weet niet hoe anderen dat ervaren, maar ik krijg over het algemeen geen woord meer over mijn lippen als er een meter naast mij, weinig discreet, dit soort dingen worden besproken. Zeker niet als de zaak verder nagenoeg leeg is. Al met al, kom ik voor deze totaalervaring uit op een zes. Een goeie deal toch, 5,50 voor een ontbijtje.