donderdag 11 februari 2016

Dag van het alarmnummer 112











Bij mij in de wijk staan tegenwoordig enorme matrix borden waarop wordt gewaarschuwd voor inbraken. Als je iets verdachts ziet moet je 112 bellen. Ik was mijn sleutel weer eens vergeten en besloot dus in te breken in mijn eigen huis.
Om te voorkomen dat er vals alarm geslagen zou worden belde ik 112.

‘Goede avond er wordt ingebroken in mijn huis maar u hoeft niet te komen want ik ben het zelf.’
‘Waar woont u? We komen er onmiddellijk aan.’
‘Dat hoeft dus niet.’
‘Waarom belt u dan?'
‘Om te zeggen dat er niets aan de hand is. Om u gerust te stellen.’
‘Dit klinkt heel verdacht meneer. We komen er onmiddellijk aan.’
Ik stond op het punt mijn raam binnen te kruipen toen de politie met gillende sirenes op het pleintje tot stilstand kwam. De agenten kwamen, ik verzin dit niet, met getrokken pistolen het steegje ingelopen.
‘Handen omhoog.’
‘Maar ik moet hier naar binnen.’
‘Nu eerst naar beneden komen.‘
Eenmaal beneden moest ik mij identificeren wat niet kon omdat mijn tas met mijn sleutels en paspoort binnen lag.
‘U kunt zich niet identificeren ? Dan gaat u mee naar het bureau.’
In de auto had ik nog wel een leuk gesprek met de agenten over alarmnummer 112. Een telefoonnummer met consequenties. In de cel moest ik mijn riem en veters inleveren. Ze waren bang dat ik misschien zelfmoord zou plegen. Gelukkig mocht ik wel op het wifi-netwerk om deze blog te typen.

Vrolijke dag van het alarmnummer 112

woensdag 10 februari 2016

Magneetvelden


Vandaag was ik in een bouwmarkt. Daar kom ik nu en dan om materiaal te kopen om dingen mee te doen.  Op de een of ander manier lukte het niet om af te rekenen. De jongen achter de kassa begon over het feit dat je wat klussen betreft alles kon opzoeken op youtube. Hij zei dat je er zelfs kon vinden hoe je een eigen atoom energie centrale kon maken met vijf magnetrons. Hij zei dat Tesla allang een perpetuum mobile had uitgevonden, een gratis energiebron, maar dat de Amerikaanse overheid de patenten geheim houdt. ‘Tesla is kapot gemaakt door Edison. Als je geloofd in magneetvelden, dan kan je ook geloven in de perpetuum mobile.’ Bij het afrekenen zei hij dat ik op youtube maar eens moest zoeken op free energy engine.


dinsdag 9 februari 2016

Dag van de internetveiligheid

'KOP' - Ebbenhout, ca. 1930. Afm. 31,5 x 12 x 14 cm. Afgebeeld in Jaarboek V.A.N.K. Vorm , 1930.
Mijn moeder is ooit verliefd geworden op een Ghanese jongen die haar prachtige e-mails schreef. Ik heb een jonge moeder, al beschouw ik haar eerder als zus. Ik ben door mijn oma opgevoed omdat mijn moeder zestien was toen ik geboren werd. Mijn vader heb ik nooit gekend. Wel heb ik een hele reeks van vriendjes van mijn moeder meegemaakt. De Ghanese jongen stuurde foto’s van zichzelf. ‘Hij lijkt wel uit ebbenhout gehakt,’ zei moeder dan. Hij heette Kofi en Kofi wilde graag naar Nederland komen, daarom had hij geld nodig voor een visum.
Later had hij duizend euro nodig zodat hij de papieren in orde moest maken voor een erfenis. ‘I’m so appy to be weltyman.’ Mijn moeder was verliefd. Later toen het allemaal voorbij was, vond ze het niet eens erg dat ze die duizend euro kwijt was. ‘Ik heb mooie herinneringen aan die tijd,’ zegt ze altijd.

Vrolijke dag van de internetveiligheid

maandag 8 februari 2016

Dag van het huwelijk.

Tegenover mijn huis bevindt zich een bruidswinkel. Ik noem het de sprookjesfabriek. Iedere dag zie ik daar de bruidjes jurken passen. Het pand waar de bruidswinkel in zit heeft een prachtig klassiek plafond en er hangt een kroonluchter. Deze ambiance in combinatie met de kleine Iraanse eigenares, die steevast in zwart gekleed gaat, zorgt ervoor dat vrouwen zich daar als prinsessen voelen. Dag in dag uit zie ik hetzelfde ritueel van jurken passen en nog meer jurken passen. Vriendinnen en moeders spreken hun waardering of afkeuring uit.
Het huwelijk is een industrie. De oom die vroeger wat kiekjes maakte is vervangen door een cameraploeg die een documentaire maakt op een sprookjesachtige setting. De dag zelf moet perfect zijn, maar moet vooral perfect worden vastgelegd. Het is dan de bedoeling dat de dvd op regenachtige dagen wordt teruggekeken, wat zelden tot nooit gebeurt. 
Ik heb een buurvrouw die zegt dat mensen een tijdje op zo’n huwelijk kunnen teren, zeg zo’n vijf jaar, dan krijgt het stel kinderen en dat levert dan nog eens vijf jaar op. Maar na tien jaar is doorgaans de rek er wel uit, dan lopen de meeste huwelijken op de klippen.
Dit komt natuurlijk ook door de huwelijksindustrie en het beeld dat van het 'sprookjesachtige huwelijk' wordt geschetst.Dat beeld is niet lang vol te houden. De sprookjesfabriek produceert bruidjes en het is goed voor het bedrijf als de huwelijken niet al te lang standhouden. Ze zeggen wel eens dat het huwelijk de hoeksteen van de samenleving is en dat is ook zo. Er moet zo vaak mogelijk opnieuw getrouwd worden want dat is goed voor de economie.

Vrolijke dag van het huwelijk


zaterdag 6 februari 2016

Dag van de Fret


Ik kreeg ooit een cavia cadeau, ik noemde hem Klaas. Klaas werd na verloop van tijd steeds langer. Een uitgerekte sliert van een cavia werd het. Het bleek een fretje te zijn. Soms loop ik met Klaas door het park en dan denken kinderen wel eens dat het een speciaal hondje is. Als ze hem willen aaien zeg ik: ‘Pas op, dat is een hele gemene fret, die zijn levensgevaarlijk en bijten zich een weg tot in je ingewanden.’ Als je dat niet zegt, denkt iedereen maar dat hij met z’n jatten aan je fret kan zitten. Dat vind ik een goor idee. Ik ben de enige die met mijn fret mag knuffelen.
Klaas is een vleeseter en ik ben vegetarisch. Het is me niet gelukt hem groente te laten eten. Nu neemt hij wat hem toekomt. Mijn tenen heeft hij al gehad en inmiddels is hij aan mijn vingers begonnen. Ik smeek hem mijn gekookte broccoli te eten. Gekookte broccoli is het enige wat ik nog kan maken met de stompjes vinger aan mijn handen. Broccoli zit helaas niet in het systeem van de fret. Ik houd van Klaas en ik gun hem mijn eigen vlees. Op deze manier hoeft er voor zijn voeding nu geen dier te sterven en dat is ook goed. Toch doet het wel afschuwelijk veel pijn, want ik ben natuurlijk niet van steen. Het is goed om principes te hebben als vegetariër, maar er zijn ook momenten dat die principes in het licht van de omstandigheden absurd dreigen te worden. Dit is zo'n omstandigheid. Ik zou best wat vlees willen halen in de supermarkt voor de fret, ik ben er toe bereid. Alleen kan ik inmiddels niet meer lopen omdat ik tot mijn knieën ben opgegeten. Wie had gedacht dat ik ooit zou eindigen als fretvoer ? Hij woont inmiddels in mijn buik, alle ingewanden heeft hij er al uitgevreten. Hij wacht nog wat af, maar ik weet dat hij op een dag mijn hart zal oppeuzelen. Dat is zeg maar het toetje voor de fret, de sliert van een cavia die Klaas heet. 
Als je een vegetarische cavia koopt, let dan goed op het kan namelijk zomaar een vleesetende fret zijn. Niet iedereen kan zo'n intense relatie aan. 


Vrolijke dag van de fret

vrijdag 5 februari 2016

Wereld Nutelladag

Vanmiddag wilde ik naar de supermarkt gaan toen Marcela belde. Marcela ken ik nog van de middelbare school. Ik was toen hevig verliefd op haar. Natuurlijk konden enkele klasgenootjes dit niet voor zich houden en ze hebben het haar verklapt. Ik had verwacht dat ze me in elkaar zou slaan, ja misschien hoopte ik er zelfs een beetje op. Alles om aangeraakt te worden door Marcela. In de pauze commandeerde ze mij inderdaad mee te komen naar het fietsenhok. Achter het fietsenhok gebeurde dingen die geen leraar zich kon voorstellen. 
Marcela was in onze ogen een volwassen vrouw. Ze was, zeg maar, helemaal af, met alles erop en eraan. Wij jongens waren toen nog van die bleekneusjes in korte broek.  Achter het fietsenhok liet Marcela me haar borsten zien. Daarna stuurde ze me weg met de woorden: ’Denk maar aan me als je vannacht in je bedje ligt.’ Dat ging zo maanden door. Ze liet me steeds meer zien, nooit mocht ik haar aanraken. Het was een van de subtielste martelingen die ik kende en ik raakte er aan verslaafd.
Enkele maanden geleden kwam ik haar voor het eerst weer tegen op straat. We 
kletste zo wat en ze vertelde me over allerlei affaires die ze voortdurend beleefde. Ik vertelde dat ik nog vaak aan haar dacht. Dat vond ze leuk en we hebben telefoonnummers uitgewisseld. Ze belt af en toe en dan vertelt ze een verhaal.
Vanmiddag had ik dus mijn jas al aan toen ik haar naam in mijn schermpje zag staan. Toen heb ik mijn jas uitgedaan en opgenomen.  Als Marcela belde kon het warm worden, wist ik uit ervaring.
‘Wat ben je aan het doen?’, viel ze met de deur in huis.
‘Oh ik wilde net naar de supermarkt.'
Ze vroeg of ze moest terugbellen maar ik zei dat het niets uitmaakte omdat ik mijn jas al uit had.
‘Ik werd laatst nageroepen door zo'n opgeschoten knul van vijftien, ik heb hem mee naar huis genomen. Hij kon nauwelijks wachten tot ik mijn rokje uithad,' stak ze van wal. 
‘Alsjeblieft Marcela, niet nu.’
'Hij is vaker geweest, maar de laatste paar keer nam hij Nutella mee in bed. Hij at voor en na de seks. Misschien dat het hem geruststelt, dacht ik nog. Het doet hem vast aan z'n moeder denken.'
'Nutella?'
'Ja, hij at het direct uit de pot, maar de laatste keer begon hij mij ermee in te smeren.'
'Overal? Ook op je kut?'
'Ja, helemaal en daarna likte hij het eraf.’
Ik kreunde. ‘Hoe voel je je dan?’
‘Ik voel me een afgelebberde chocolade pop die volledig werd uitgelikt.’
Ik zat er helemaal in.
‘Ik heb alleen het gevoel dat zijn lust eerder naar de Nutella uitgaat dan naar mijn lichaam.'
Het werd stil. Ik denk dat Marcela naar mijn ademhaling luisterde om te horen hoe ik ervoor stond.
‘Ben je daar nog?’ vroeg Marcela.

‘Ja, ja ik ben er nog. Bedankt.’ We hingen op. Dat is wat Marcela voor mij doet, ik neem genoegen met haar stem.  Met een tissue maakte ik alles schoon en trok mijn jas weer aan. Voordat ik het huis verliet, haalde ik nog even het boodschappenbriefje tevoorschijn. Nutella, schreef ik helemaal onderaan. Vandaag is het wereld Nutelladag en om dat te vieren heb ik heb Nutella uit een potje gegeten terwijl ik aan Marcela dacht. Morgen is het de dag van de fred, ik ben benieuwd wat Marcela daarover te vertellen heeft.

donderdag 4 februari 2016

Wereld Kankerdag

Ik ben vanmorgen heel vroeg opgestaan om alles klaar te zetten. Ik heb broodjes gebakken en de heerlijkste confituren en kazen in huis gehaald. Vandaag is het wereld kankerdag en dat vier ik op geheel eigen wijze. Het zou vandaag trouwens ook wereld collectanten dag genoemd kunnen worden. Nooit zijn er meer collectanten op straat dan vandaag. Vroeger was ik bang voor collectanten. Niet dat ik geen geld wil geven, integendeel. Het is eerder zo dat ik niet weet hoeveel. Dat maakt me heel onzeker. Ik heb het gevoel dat de collectant een afgevaardigde is van God die vooral komt kijken wie er waardig is voor de hemel. Collecteren is bijzaak, ze komen eigenlijk aan de deur omdat ze willen weten of je een goed mens bent.
Ik heb getwijfeld over champagne vandaag. Het kan zo feestelijk zijn, maar ik wil ook weer niet als al te losbandig overkomen. Er is brood en er zijn gluttenvrije crackers voor de zekerheid. Koffie heb ik reeds in een thermoskan gedaan. Met koffie kan je de wereld aan. Misschien zelfs kanker, al heb ik daar geen harde bewijzen voor. De deurbel gaat, mijn hart maakt een sprongetje. Ik overzie nog even de gedekte tafel. Het servetje ligt strak gevouwen naast het porseleinen bord. De kazen uitgestald. Mijn hand gaat even langs de speciale stoel met leren riempjes aan de leuning en de poten. Die komt uit een oud gesticht en was bedoeld om wild geworden patiënten mee vast te binden. Dan doe ik open. Daar staat hij, de afgevaardigde van God. Hij heeft geen collectebus maar een i-pad bij zich. Ook collectanten gaan mee met hun tijd. Het is een lange magere jongen. Iets te bleek.
‘Ik heb op je gewacht,’ zegt ik, ‘kom binnen, kom binnen, heb je al koffie gehad?’ Als de jongen is gepasseerd, doe ik onopvallend de deur op slot. De collectant blijft nooit lang, hij moet door naar het volgende adres. Dat is zijn plichtsgevoel, maar vandaag ga ik de collectant verwennen. 

Vrolijk wereld kankerdag

woensdag 3 februari 2016

De meditatieve werking van sloop


Ik heb vandaag een tijdje naar de sloop van het oude Haga ziekenhuis gekeken ter ontspanning. Het gaat erg langzaam. Ik denk dat ze voorzichtig zijn vanwege het stof. Het gebouw lijkt haast op een decorstuk uit de tweede wereldoorlog. Ik kan hier uren naar kijken.

dinsdag 2 februari 2016

Wereld Waterlandendag


Er staan eilanden van vocht op mijn muur. Het is een landkaart waar ik soms uren naar kan staren. Een van die eilanden is mijn favoriet, ik ga er regelmatig heen. Je ziet heel mooi waar de zee het strand opkomt, een golvende rand rondom. Geen palmen. Het waait hard op mijn eiland, te hard om er ook maar iets te laten groeien. Mijn woning is een simpele cabine op het strand. Het staat met opzet dicht op de branding, waardoor met vloed het zeewater naar binnenstroomt. Het water slikt en klotst en komt door de kieren naar binnen. Daar blijft het een tijdje staan en trekt dan weer weg, maar het vocht blijft, het kruipt langs de wanden omhoog. Het zout zet zich met dikke korsten af op de binnenkant van mijn cabine. Natuurlijk rotten mijn meubels weg en ikzelf, ik rot ook weg. Maar dat is niet erg. Het leven is in essentie een rottingsproces.
Ik ben veel tijd kwijt met dweilen, maar op de schaarse momenten dat er geen water is en de zon schijnt, ben ik gelukkig. Dan merk ik hoe mijn lichaam verandert. Ik voel even aan de vliezen tussen mijn vingers, ze worden iedere dag steviger. Binnenkort verdwijn ik in de golven naar onbekende dieptes.

Vrolijke Wereld Waterlandendag!

maandag 1 februari 2016

Fijne dag van

Deze maand ga ik me laten inspireren door de website fijne dag van. Hier kan je op zien of er iets te vieren valt ‘Nutelladag’ bijvoorbeeld of ‘Denkdag’. Vandaag is er toevallig niks te doen. Althans volgens de website. Wel werd station Den Haag centraal feestelijk geopend. Dat merkte je aan een bandje dat daar stond te spelen. Het was beter geweest om een hele beroemde concertpianist op de piano te laten spelen die daar toch al staat. Dat was conceptueel beter geweest, maar mij is weer eens niets gevraagd. Ik wil iedereen in elk geval voor morgen alvast prettige Waterlanden dag toewensen. Morgen dus meer hierover!