Can Paixano

Vandaag hebben we roze champagne gedronken in een straat waar alleen maar felverlichte electronica winkels zitten en enigszins foute juweliers, als er zoiets bestaat, ook fel verlicht. De champagne bar waar we waren zag eruit als een bruin café en de champagne werd geserveerd met hamburgers of andere hapjes zoals kaas of zoute vis. Vet eten met licht bruisende champagne. Het is een goeie combinatie. De champagne smaakte zo goed dat we drie flessen hebben gekocht. Het is een soort champagne outlet, ze maken het daar zelf. Een fles kostte twee euro per fles. Het is gelukt de champagne heelhuids op de fiets de berg op te krijgen, bungelend aan het stuur. ook in Nederland te bestellen, maar allicht een stuk duurder.

Mythisch

Op de valreep vanavond de beste film van 2010 gezien, Biutiful van Alejandro González Inárritu, de regisseur van Amores Perros. Javier Bardem speelt een sjageraar in wereldse en bovenwereldse zaken. Als medium opereert hij op het raakvlak tussen het dodenrijk en de levenden en in het hedendaagse Barcelona regelt hij illegale papieren en koopt hij de politie om zodat straathandelaren met rust worden gelaten bij het verkopen van hun drugs. Filmisch zit de film zo goed in elkaar dat je hem ervaart als een koortsdroom, een tropische malaria trip. De beelden van aangespoelde Chinezen op het toeristenstrand van Barcelona zijn een vreselijke echo van de aangespoelde walvis die we als toeschouwer min of meer toevallig op een aantal tv schermen te zien krijgen. Javier Bardem heeft een zeldzaam hoofd dat in het verloop van de film steeds groter lijkt te worden. Een hoofd van een leeuw, of zoals Esquire het noemde; Bardem is een acteur met het hoofd van een mythisch dier.   Zo is het. 

Gerechtigheid

Vannacht werd ik meerdere malen gewekt door een gelukzalig gesmak. Het was de leenhond die weer enkele dagen in ons midden is. Haar baasjes zijn in Sevilla. Ik heb haar eerst in Den Haag moeten ophalen en moest daarna weer terug naar Groningen. Van Groningen gingen we op eerste kerstdag naar Deventer en tweede kerstdag naar Apeldoorn. De hond ging mee, trein in trein uit. Gisteren sliep ze voor het eerst in dezelfde kamer als wij. Zo kwam ik er dus achter dat ze ’s nachts smakt in haar slaap. Ik sprak hierover mijn ongenoegen uit tegen de lieve G, maar die was niet onder de indruk. Eindelijk gerechtigheid, zei ze triomfantelijk, nou weet je ook eens wat ik moet doormaken,  jij doet namelijk precies hetzelfde, je smakt als een hond in zijn slaap.

Abstractie

Vanmorgen werd er op de radio gesproken over de verbroedering die aan de vooravond van kerstmis 1914 spontaan optrad in de loopgraven van de eerste wereldoorlog. Drie dagen werden sigaretten en andere dingen uit hun respectievelijke  kerstpakketten uitgewisseld tussen de Duitsers en de geallieerden. Weinig professioneel oordeelde de legerleiding en er werden zware disciplinerende straffen uitgedeeld. In het Volkskrant magazine las ik het interview met Eva Jinek. Ze is bij Nieuwsuur ontslagen omdat ze een relatie heeft met Moskowicz. Het zou haar objectiviteit in gevaar kunnen brengen, zegt de redactie. Zelf zegt Jinek dat ze professioneel is en prima haar werk kan doen. Nieuwsuur is zoals de legerleiding uit de eerste wereldoorlog. Verbroedering moet disciplinair worden gestraft. Maar ik denk dat ze zich daarin vergist hebben. Terug in de loopgraven wordt ieder individu vanzelf weer vereenvoudigd tot de abstractie van een doelwit.  Ook Bram Moskowicz.

Gelijk

Vanochtend kwam ik een oude bekende tegen in de trein, hij is Dj en werkt voor een bedrijf die muziekpaketten samenstellen voor grote bedrijven. De muziek van de bijenkorf bijvoorbeeld. Hij vertelt hoe dat gaat. Dan komt er zo’n meisje en die wil dan hele hippe muziek. Voor haar telt alleen Amsterdam, of eigenlijk telt zijzelf  alleen en haar collega’s, daarna komt er een hele tijd niets.  Maar mijn ouders winkelen ook bij de Bijenkorf denk ik dan, dus meestal luister ik niet naar zo’n meisje en uiteindelijk krijg ik vaak wel gelijk.

Buiten Zichzelf

Gisteren sprak ik iemand die zijn drang om  spulletjes te verzamelen verklaarde vanuit de angst dat hij anders zijn geheugen kwijt zou raken. Daarom kan ik ook niks weggooien want aan ieder object kleeft een herinnering, biechtte hij op. Ik vond het een mooie gedachte, een beetje alsof hij zijn eigen persoonlijkheid bewaart in postjes en flesjes die op zolder staan.

Kaasschaaf

Vandaag belde M, hij was in Parijs geweest. Of liever gezegd om en nabij Parijs. Hij is namelijk de Periferique niet af geweest. Er zitten wel 150 hotels aan de ring, hotels die de stad inzet als plekken voor noodopvang van allerlei soort. Terwijl hij dit vertelde liep M over straat in Rotterdam. Hij zag daar een man die vastgekoekte sneeuw van zijn stoep aan het schrapen was met een kaasschaaf. Kijk voor dat soort dingen ga ik nou de wereld in, zei M.

Voorsleep

Vandaag ben ik naar een symposium geweest met de titel Beyond Aftermaths het werd georganiseerd door mijn vriend Boris Noordenbos en Joost Krijnen en  ging over de vraag waar we ons nu zo ongeveer bevinden sinds veel artiesten, denkers en filosofen het postmodernisme zo langzamerhand vaarwel hebben gezegd. Het postmodernisme volgde direct op de holocaust en postkoloniale trauma's van naties (Frankrijk met oorlog in Algerije). Eigenlijk was het postmodernisme zelf dus de nasleep in de titel van de conferentie. Het merendeel van de lezingen ging volstrekt langs me heen. Alleen Frank Ankersmit vond ik goed te volgen, dat komt misschien wel omdat hij om de zoveel tijd even kernachtig samenvat wat hij bedoelt als hij een ingewikkelde kwestie adresseert.  Ankersmit introduceerde het begrip voorsleep. Over het hebben van een trauma voordat de traumatische gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Hij zei ondermeer dit: De ecologische crisis is exemplarisch voor hoe in de toekomst het heden worden bepaald door de analyses van de toekomstige rampen en omwentelingen in plaats van die van het verleden.  Misschien gaat dat wel over  allerlei potentiele terreuraanslagen die nog boven ons hoofd hangen. De voorsleep theorie heeft ook een politieke dimensie die Ankersmit niet heeft genoemd. Politiek gaat per definitie over de toekomst en is daarmee luchtfietserij. Wilders is de voorsleep politicus bij uitstek omdat hij het trauma vertegenwoordigd van de ramp waar we met zijn alle op wachten.

Obesitas

In de trein naar Groningen (vandaag de dag duurt die rit vier uur) zat in de vierzit naast ons een familie in stilte het avondmaal te nuttigen. Het waren kleine mensen en ze droegen zwarte kleding. Ik vermoed dat ze uit Latijns Amerikaans afkomstig zijn, ook al heb ik ze geen woord horen spreken. Het waren kleine mensen met glanzend zwarte haren. Het was ook een dikke familie. De moeder was het dikst en daarna het jongetje, verhoudingsgewijs, de vader was het minst dik. Een dikke familie die onbekommerd in een bruine zak van de Burger King zit te graaien. Op een gegeven moment zag ik het jongetje een hamburger uit de tas pakken en het leek wel alsof hij zich mentaal aan het voorbereiden was om een hap te nemen.  Alsof hij eigenlijk al niet meer kon en ieder moment kon overgeven. Hij prevelde. Toen pas realiseerde ik me dat hij aan het bidden was. Het jongetje sprak een gebedje uit, als zegen van deze spijs.

Alone in the wild

Vanmorgen werd ik wakker van een stel hikkende hyena’s in de woonkamer.  In werkelijkheid was het de lieve G en een vriendin van de lieve G die nieuwtjes aan het uitwisselen waren. Ik moest even denken aan de Woody Allen film van gisteravond, daarin werden partners omgeruild alsof het om kledingstukken ging.Waarom moeten jullie de hele tijd hysterisch lachen ? vroeg ik toen ik eenmaal beneden was. Hier was de kater aan het woord en het bracht licht gegrom teweeg bij de lieve G. Volgens haar zou ik hetzelfde doen met mijn vrienden. Daar heeft ze misschien wel een punt, bij tijd en wijle doe ook ik hysterisch. Er zijn zelfs bandopnames van, dat ik met een vriend als een bezetetene tekeer ga over rubberen laarsjes van de verkeerde kleur, goedkope voorgerechten, niet leuke vier sterren hotels en verouderde tomtom software. Die gesprekken bestaan, maar dat was dan wel ter vermaak van onszelf en bovendien deden we daar twee hysterisch wijven na. Dat is een groot verschil vind ik, dat we het na deden. De vriendin van de lieve G was hier gisteren gestrand vanwege de weersomstandigheden. Misschien is dat ook wel iets om histerisch van te worden.