Paul Sebes

Tijdens een hartige pannenkoek maaltijd bespraken we gisteren de literair agent Paul Sebes. Er stond een interview met hem in het NRC Handelsblad. De satddichter van Groningen die bij ons aan tafel zat vertelde dat hij ervoor had gezorgd dat hij het kookboek van een vriendin van haar aan de man had gebracht. Het kookboek ging over koken met restjes. Wat Paul Sebes dan doet is zorgen dat een of andere topkok daaruit op televisie gaat koken. Na de hartige pannenkoeken maaltijd draaide het gesprek uit op een soort poppenspel met de foto van Paul Sebes in een lege wijnfles. Uit een andere fles stak een debuterende kraanvogel. Paul Sebes bleek een onuitputtelijke bron van vermaak te zijn.

Taal

In het tijdschrift Hollands Diep van deze week wordt een ontmoeting tussen de componist Gustav Mahler en Freud beschreven. De neurotische Mahler bezoekt Freud in Nederland, waar de arts in de zomer van 1910 op vakantie was. Beide heren treffen elkaar in Leiden en Mahler legt Freud zijn huwelijksproblemen voor. Freud's analyse vind ik briljant, want die is volgens mij altijd hetzelfde. Freud vertelt Mahler dat hij een moeder-complex heeft omdat hij een vrouw is getrouwd die net als zijn moeder Marie heet. Omgekeerd heeft Marie een vader complex want zij is met iemand getrouwd die Mahler heet, wat schilder betekend in het Duits, en haar vader was ook een schilder. Het wandelconsult schijnt te hebben geholpen. Mahler leefde op, maar stierf negen maanden later. De rekening van 300 Franken die Freud hem heeft gestuurd werd betaald door de executeur-testementair. Wat je verder ook van Freud mag denken, hij heeft in ieder geval de grote kracht van taal aangetoond. Marie gebruikte de inzichten van Freud bijvoorbeeld om haar man steeds verder onder druk te zetten.

Lucht

Ik had haast op dinsdagmorgen, haast omdat ik zo snel mogelijk in Apeldoorn wilde zijn, bij de familie en om oma te zien. Eerst moest ik nog langs de ambassade van Ecuador om het paspoort van mijn vader op te halen. Ik had alles bij me, een rugzak met kleren en een zelfgemaakte lamp in een plastic zak. De lamp was voor de lieve G voor op haar kamer in Groningen. In de wachtkamer drong er een weeige poepgeur mijn neus binnen. Ik rook en ik rook nog eens, ja heel duidelijk een poep lucht, dus keek ik onder mijn schoenen, vaak een logische plek, maar er was niks te zien. Ik besloot daarom maar een andere sofa te zoeken, maar de lucht bleef. Mensen keken naar me en ik keek naar de mensen. De poeplucht zou ook heel goed van hen kunnen komen. Uiteindelijk ben ik gaan staan en dat leek een beetje te helpen. Gelukkig duurde het niet lang bij de ambassade en kon ik na tien minuten alweer vertrekken. Toen zag ik het ineens, buiten waar ik in alle haast mijn fiets tegen de muur had gezet. Daar vlak naast mijn achterwil zag ik een glanzende drol in de kleuren donker- en lichtbruin. Daarna begreep ik dat bij het op slot zetten van mijn fiets de plastic tas met de zelfgemaakte lamp in de poep terecht was gekomen. De tas had ook al sporen op mijn broek achtergelaten. Dit alles registreerde ik natuurlijk in enkele seconen en al snel voelde ik afschuwelijke braak neigingen opkomen. Alles zat onder de poep, mijn camera tas ook. Kokhalzend reed ik door de stromende regen weer naar huis.

Oma

Gisteravond is mijn oma overleden. Uitdroging, bloedarmoede en een niet noodzakelijk medisch onderzoek deden haar uiteindelijk de das om. Maar dat was de directe aanleiding en niet de oorzaak van het overlijden. Ze had geen zin om (hulpeloos) op een stoel te zitten. In het ziekenhuis zei ze al:' ik wil naar huis.' Daar is ze nu, thuis, de plek waar ik zoveel uren heb doorgebracht op ontdekkingstocht over de zolder en in de tuin. Ik heb er veel nieuwe woorden geleerd zoals traploper en voorkamer, maar het woord bijkeuken is geloof ik voor altijd met oma verbonden. Ze ligt nu thuis, ze is terug zoals ze dat zo graag wilde. Hartverscheurend om te zien, maar het is goed zo, weten we, het is goed dat ze geen lijdensweg heeft hoeven ondergaan. Ook medische onkunde heeft blijkbaar zo z'n eigen rechtvaardigheid. Ik had nog niet eerder kennis gemaakt met de dood en dit was misschien wel de meest vriendelijke introductie denkbaar.

Van Kooten en de Bie - De vieze man rijdt door een plas

Keek op de Week 20 - 5van5 - Duivelsverzen

Cellofaan

In een dappere poging mijn boekenkast opnieuw in te richten, vond ik het boek No Logo terug van Naomi Klein. Het was nog ingepakt. Destijds had ik het boek aangeschaft en ik geloof, bij wijze van statement, nooit uit het plastic gehaald. Ik weet alleen niet meer wat het statement inhield en niemand heeft het ook ooit opgemerkt, zover ik weet. Eind jaren negentig was No Logo nogal een hit en iedereen liep er mee weg. 'Today nobody can afford not to be an activist', staat er op de achterflap. Goed leesbaar door het cellofaan heen. Je had twee globaliseringsbabes Naomi Klein en Noreena Hertz. Maar Naomi Klein werd met No Logo toch wel het boegbeeld van de anders globalisten. Waarschijnlijk was ik een beetje zoals de Turkse man vertolkt door van Kooten in het programma Keek op de Week. Hij kocht het boek De Duivels Verzen van Salman Rushdie om op een tafeltje te leggen zodat iedereen kon zien dat hij geïntegreerd was.

Wachten

Olaf Tempelman bespreekt in de boekenbijlage van de Volkskrant het boek On balance van Adam Phillips, misschien wel een van de laatste voorvechters van de psychoanalyse. Zijn grote kracht? Toegeven dat psychoanalyse niet wetenschappelijk is waardoor zijn critici met lege handen staan.Tempelman citeert een mooie definitie van de fanaticus gegeven door Phillips: ' Fanatici zijn mensen die te lang hebben moeten wachten op iets wat weleens niet zou kunnen bestaan. En waar een buitensporige frustratie is, is altijd een valse oplossing.' Gisteren waren we op een feestje en daar sprak ik iemand ie beweerde niets te doen. Ze was niets aan het doen en ze was van plan te wachten totdat ze zou weten waar ze goed in was. Misschien kwam het door het artikel van Tempelman, maar ik meende al de eerste flikkering van fanatisme in haar ogen te zien. Misschien was zij ook wel aan het wachten op iets wat nooit zou komen.

Doorvertellen

 

Het genre van de gevangenisfilm is misschien wel net zo onuitroeibaar als het genre van het liefdesdrama. Gisteren heb ik met de lieve G de Spaanse film Cel 211 gezien. Ik mag wel zeggen, een bloedstollend gevangenisdrama waarbij een jonge cipier op zijn eerste dag per ongeluk in de gevangenis opgesloten raakt terwijl er een opstand uitbreekt. Omdat hij nieuw is krijgt hij het voor elkaar net te doen alsof hij ook een gevangene is. En binnen die context wordt hij ook echt crimineel. Uit zelf verdediging. Er zijn echo's terug te vinden van de film Das Experiment waarin studenten een rolverdeling krijgen tussen cipier en gevangene. Uit het experiment bleek dat mensen zich binnen bepaalde machtsverhoudingen op een bepaalde manier gaan gedragen ook al zijn het gewoon studenten. Kun je dan eigenlijk nog wel praten van moreel afkeurenswaardig gedrag? Waarschijnlijk wel, al moet je daaraan toevoegen dat de gronden en uitgangspunten waarop je het oordeel baseert geen natuurwet is maar een toevallige afspraak.

Cell 211 komt niet in Nederland uit.

Reform

Vandaag zijn we een huis gaan bekijken in de Oosterpoortbuurt. Een huis voor de lieve G, wel te verstaan. Ik ging mee voor de gezelligheid. De huidige eigenaresse is een kinderpsycholoog en zij vertelde over achterbankkinderen. Ik had er nog nooit van gehoord maar dat zijn kinderen die van hockey naar pianoles worden gebracht, in de auto op de achterbank. Maar de ouders zijn verder eigenlijk niet met ze bezig. Als er iets met ze aan de hand is gaan ze namelijk weer op de achterbank maar dan naar de kinderpsycholoog. Het huis was leuk, maar klein en we hadden het vrij snel gezien, vandaar dat we overgingen op de kinderpsychologie. Ze voorspelde alvast de nieuwste trent. Na anorexia krijgen we binnen niet al te lange tijd orthorexia. Dat betekend dat je gezond wil eten. Alles uitwegen en zorgen dat je precies de juiste voedingstoffen binnenkrijgt. Dat klonk mij nou niet heel verkeerd in de oren. Totdat je beseft dat je er dan waarschijnlijk uit komt te zien als sommige reformwinkelmedewerkers.