Dag van het huwelijk.

Tegenover mijn huis bevindt zich een bruidswinkel. Ik noem het de sprookjesfabriek. Iedere dag zie ik daar de bruidjes jurken passen. Het pand waar de bruidswinkel in zit heeft een prachtig klassiek plafond en er hangt een kroonluchter. Deze ambiance in combinatie met de kleine Iraanse eigenares, die steevast in zwart gekleed gaat, zorgt ervoor dat vrouwen zich daar als prinsessen voelen. Dag in dag uit zie ik hetzelfde ritueel van jurken passen en nog meer jurken passen. Vriendinnen en moeders spreken hun waardering of afkeuring uit.
Het huwelijk is een industrie. De oom die vroeger wat kiekjes maakte is vervangen door een cameraploeg die een documentaire maakt op een sprookjesachtige setting. De dag zelf moet perfect zijn, maar moet vooral perfect worden vastgelegd. Het is dan de bedoeling dat de dvd op regenachtige dagen wordt teruggekeken, wat zelden tot nooit gebeurt. 
Ik heb een buurvrouw die zegt dat mensen een tijdje op zo’n huwelijk kunnen teren, zeg zo’n vijf jaar, dan krijgt het stel kinderen en dat levert dan nog eens vijf jaar op. Maar na tien jaar is doorgaans de rek er wel uit, dan lopen de meeste huwelijken op de klippen.
Dit komt natuurlijk ook door de huwelijksindustrie en het beeld dat van het 'sprookjesachtige huwelijk' wordt geschetst.Dat beeld is niet lang vol te houden. De sprookjesfabriek produceert bruidjes en het is goed voor het bedrijf als de huwelijken niet al te lang standhouden. Ze zeggen wel eens dat het huwelijk de hoeksteen van de samenleving is en dat is ook zo. Er moet zo vaak mogelijk opnieuw getrouwd worden want dat is goed voor de economie.

Vrolijke dag van het huwelijk

Dag van de Fret

Ik kreeg ooit een cavia cadeau, ik noemde hem Klaas. Klaas werd na verloop van tijd steeds langer. Een uitgerekte sliert van een cavia werd het. Het bleek een fretje te zijn. Soms loop ik met Klaas door het park en dan denken kinderen wel eens dat het een speciaal hondje is. Als ze hem willen aaien zeg ik: ‘Pas op, dat is een hele gemene fret, die zijn levensgevaarlijk en bijten zich een weg tot in je ingewanden.’ Als je dat niet zegt, denkt iedereen maar dat hij met z’n jatten aan je fret kan zitten. Dat vind ik een goor idee. Ik ben de enige die met mijn fret mag knuffelen.
Klaas is een vleeseter en ik ben vegetarisch. Het is me niet gelukt hem groente te laten eten. Nu neemt hij wat hem toekomt. Mijn tenen heeft hij al gehad en inmiddels is hij aan mijn vingers begonnen. Ik smeek hem mijn gekookte broccoli te eten. Gekookte broccoli is het enige wat ik nog kan maken met de stompjes vinger aan mijn handen. Broccoli zit helaas niet in het systeem van de fret. Ik houd van Klaas en ik gun hem mijn eigen vlees. Op deze manier hoeft er voor zijn voeding nu geen dier te sterven en dat is ook goed. Toch doet het wel afschuwelijk veel pijn, want ik ben natuurlijk niet van steen. Het is goed om principes te hebben als vegetariër, maar er zijn ook momenten dat die principes in het licht van de omstandigheden absurd dreigen te worden. Dit is zo'n omstandigheid. Ik zou best wat vlees willen halen in de supermarkt voor de fret, ik ben er toe bereid. Alleen kan ik inmiddels niet meer lopen omdat ik tot mijn knieën ben opgegeten. Wie had gedacht dat ik ooit zou eindigen als fretvoer ? Hij woont inmiddels in mijn buik, alle ingewanden heeft hij er al uitgevreten. Hij wacht nog wat af, maar ik weet dat hij op een dag mijn hart zal oppeuzelen. Dat is zeg maar het toetje voor de fret, de sliert van een cavia die Klaas heet. 
Als je een vegetarische cavia koopt, let dan goed op het kan namelijk zomaar een vleesetende fret zijn. Niet iedereen kan zo'n intense relatie aan. 


Vrolijke dag van de fret

Wereld Nutelladag

Vanmiddag wilde ik naar de supermarkt gaan toen Marcela belde. Marcela ken ik nog van de middelbare school. Ik was toen hevig verliefd op haar. Natuurlijk konden enkele klasgenootjes dit niet voor zich houden en ze hebben het haar verklapt. Ik had verwacht dat ze me in elkaar zou slaan, ja misschien hoopte ik er zelfs een beetje op. Alles om aangeraakt te worden door Marcela. In de pauze commandeerde ze mij inderdaad mee te komen naar het fietsenhok. Achter het fietsenhok gebeurde dingen die geen leraar zich kon voorstellen. 

Marcela was in onze ogen een volwassen vrouw. Ze was, zeg maar, helemaal af, met alles erop en eraan. Wij jongens waren toen nog van die bleekneusjes in korte broek.  Achter het fietsenhok liet Marcela me haar borsten zien. Daarna stuurde ze me weg met de woorden: ’Denk maar aan me als je vannacht in je bedje ligt.’ Dat ging zo maanden door. Ze liet me steeds meer zien, nooit mocht ik haar aanraken. Het was een van de subtielste martelingen die ik kende en ik raakte er aan verslaafd.

Enkele maanden geleden kwam ik haar voor het eerst weer tegen op straat. We 

kletste zo wat en ze vertelde me over allerlei affaires die ze voortdurend beleefde. Ik vertelde dat ik nog vaak aan haar dacht. Dat vond ze leuk en we hebben telefoonnummers uitgewisseld. Ze belt af en toe en dan vertelt ze een verhaal.

Vanmiddag had ik dus mijn jas al aan toen ik haar naam in mijn schermpje zag staan. Toen heb ik mijn jas uitgedaan en opgenomen.  Als Marcela belde kon het warm worden, wist ik uit ervaring.

‘Wat ben je aan het doen?’, viel ze met de deur in huis.

‘Oh ik wilde net naar de supermarkt.'

Ze vroeg of ze moest terugbellen maar ik zei dat het niets uitmaakte omdat ik mijn jas al uit had.

‘Ik werd laatst nageroepen door zo'n opgeschoten knul van vijftien, ik heb hem mee naar huis genomen. Hij kon nauwelijks wachten tot ik mijn rokje uithad,' stak ze van wal. 

‘Alsjeblieft Marcela, niet nu.’

'Hij is vaker geweest, maar de laatste paar keer nam hij Nutella mee in bed. Hij at voor en na de seks. Misschien dat het hem geruststelt, dacht ik nog. Het doet hem vast aan z'n moeder denken.'

'Nutella?'

'Ja, hij at het direct uit de pot, maar de laatste keer begon hij mij ermee in te smeren.'

'Overal? Ook op je kut?'

'Ja, helemaal en daarna likte hij het eraf.’

Ik kreunde. ‘Hoe voel je je dan?’

‘Ik voel me een afgelebberde chocolade pop die volledig werd uitgelikt.’

Ik zat er helemaal in.

‘Ik heb alleen het gevoel dat zijn lust eerder naar de Nutella uitgaat dan naar mijn lichaam.'

Het werd stil. Ik denk dat Marcela naar mijn ademhaling luisterde om te horen hoe ik ervoor stond.

‘Ben je daar nog?’ vroeg Marcela.

‘Ja, ja ik ben er nog. Bedankt.’ We hingen op. Dat is wat Marcela voor mij doet, ik neem genoegen met haar stem.  Met een tissue maakte ik alles schoon en trok mijn jas weer aan. Voordat ik het huis verliet, haalde ik nog even het boodschappenbriefje tevoorschijn. Nutella, schreef ik helemaal onderaan. Vandaag is het wereld Nutelladag en om dat te vieren heb ik heb Nutella uit een potje gegeten terwijl ik aan Marcela dacht. Morgen is het de dag van de fred, ik ben benieuwd wat Marcela daarover te vertellen heeft.

Vrolijke Wereld Nutelladag

Wereld Kankerdag

Ik ben vanmorgen heel vroeg opgestaan om alles klaar te zetten. Ik heb broodjes gebakken en de heerlijkste confituren en kazen in huis gehaald. Vandaag is het wereld kankerdag en dat vier ik op geheel eigen wijze. Het zou vandaag trouwens ook wereld collectanten dag genoemd kunnen worden. Nooit zijn er meer collectanten op straat dan vandaag. Vroeger was ik bang voor collectanten. Niet dat ik geen geld wil geven, integendeel. Het is eerder zo dat ik niet weet hoeveel. Dat maakt me heel onzeker. Ik heb het gevoel dat de collectant een afgevaardigde is van God die vooral komt kijken wie er waardig is voor de hemel. Collecteren is bijzaak, ze komen eigenlijk aan de deur omdat ze willen weten of je een goed mens bent.
Ik heb getwijfeld over champagne vandaag. Het kan zo feestelijk zijn, maar ik wil ook weer niet als al te losbandig overkomen. Er is brood en er zijn gluttenvrije crackers voor de zekerheid. Koffie heb ik reeds in een thermoskan gedaan. Met koffie kan je de wereld aan. Misschien zelfs kanker, al heb ik daar geen harde bewijzen voor. De deurbel gaat, mijn hart maakt een sprongetje. Ik overzie nog even de gedekte tafel. Het servetje ligt strak gevouwen naast het porseleinen bord. De kazen uitgestald. Mijn hand gaat even langs de speciale stoel met leren riempjes aan de leuning en de poten. Die komt uit een oud gesticht en was bedoeld om wild geworden patiënten mee vast te binden. Dan doe ik open. Daar staat hij, de afgevaardigde van God. Hij heeft geen collectebus maar een i-pad bij zich. Ook collectanten gaan mee met hun tijd. Het is een lange magere jongen. Iets te bleek.
‘Ik heb op je gewacht,’ zegt ik, ‘kom binnen, kom binnen, heb je al koffie gehad?’ Als de jongen is gepasseerd, doe ik onopvallend de deur op slot. De collectant blijft nooit lang, hij moet door naar het volgende adres. Dat is zijn plichtsgevoel, maar vandaag ga ik de collectant verwennen. 

Vrolijk wereld kankerdag

De meditatieve werking van sloop

Ik heb vandaag een tijdje naar de sloop van het oude Haga ziekenhuis gekeken ter ontspanning. Het gaat erg langzaam. Ik denk dat ze voorzichtig zijn vanwege het stof. Het gebouw lijkt haast op een decorstuk uit de tweede wereldoorlog. Ik kan hier uren naar kijken.

Wereld Waterlandendag

Er staan eilanden van vocht op mijn muur. Het is een landkaart waar ik soms uren naar kan staren. Een van die eilanden is mijn favoriet, ik ga er regelmatig heen. Je ziet heel mooi waar de zee het strand opkomt, een golvende rand rondom. Geen palmen. Het waait hard op mijn eiland, te hard om er ook maar iets te laten groeien. Mijn woning is een simpele cabine op het strand. Het staat met opzet dicht op de branding, waardoor met vloed het zeewater naar binnenstroomt. Het water slikt en klotst en komt door de kieren naar binnen. Daar blijft het een tijdje staan en trekt dan weer weg, maar het vocht blijft, het kruipt langs de wanden omhoog. Het zout zet zich met dikke korsten af op de binnenkant van mijn cabine. Natuurlijk rotten mijn meubels weg en ikzelf, ik rot ook weg. Maar dat is niet erg. Het leven is in essentie een rottingsproces.
Ik ben veel tijd kwijt met dweilen, maar op de schaarse momenten dat er geen water is en de zon schijnt, ben ik gelukkig. Dan merk ik hoe mijn lichaam verandert. Ik voel even aan de vliezen tussen mijn vingers, ze worden iedere dag steviger. Binnenkort verdwijn ik in de golven naar onbekende dieptes.

Vrolijke Wereld Waterlandendag!

Fijne dag van

Deze maand ga ik me laten inspireren door de website fijne dag van. Hier kan je op zien of er iets te vieren valt ‘Nutelladag’ bijvoorbeeld of ‘Denkdag’. Vandaag is er toevallig niks te doen. Althans volgens de website. Wel werd station Den Haag centraal feestelijk geopend. Dat merkte je aan een bandje dat daar stond te spelen. Het was beter geweest om een hele beroemde concertpianist op de piano te laten spelen die daar toch al staat. Dat was conceptueel beter geweest, maar mij is weer eens niets gevraagd. Ik wil iedereen in elk geval voor morgen alvast prettige Waterlanden dag toewensen. Morgen dus meer hierover!

NORC

Vandaag kwam ik een grappig woord tegen: NORC. Het staat voor: “Naturally Occurring Retirement Community.” Het gaat met andere woorden over een gemeenschap waar mensen langzamerhand ouder zijn geworden, maar niet zijn weg gegaan. Het is vandaag de dag gebruikelijker dat mensen op den duur vertrekken naar een bejaardentehuis, maar daar willen we vanaf. Het is beter als mensen zo lang mogelijk thuis blijven wonen.
Het architectenbureau Interboro heeft onderzoek geen naar deze NORCs in New York en bestudeert hoe ze behouden kunnen blijven en verbeterd. Het is belangrijk, zeker in New York dat de stedelijke bevolking niet alleen een raciale mix blijft, maar ook verschillende generaties behoudt. New York is hard op weg de witste en jongste stad van de wereld te worden (zoals Florida een bejaarden getto is, zo is men bang dat New York een jongeren getto wordt). Door NORC’s te stimuleren behoud je generatie diversiteit. Het is tevens een prettige manier van oud worden. Mensen maken nog steeds gebruik van de faciliteiten in de buurt en hebben niet alleen maar binnenhuis-activiteiten. Daar blijf je actief van. NORC’s hebben ook een federale status en krijgen subsidie. Maar als een appartementencomplex minder dan vijftig procent senioren heeft dan raken ze die status kwijt. Het is een uitdaging want zodra een bewoner sterft of weggaat dreigt de eigenaar het appartement op de markt te gooien. Voor de hoogste bieder, zeg maar. NORC appartementen zijn in principe coöperatieve woningen en normaal gesproken komt de volgende op de lijst in aanmerking.

Drone hunting

Je buren bespioneren met een drone. In Amerika gebeurt dat regelmatig en omdat het Amerika is, wordt een drone ook regelmatig uit de lucht gehaald door iemand met een wapen in huis.

In America hebben mensen nog een reden gevonden om wapens in huis te hebben; het neerschieten van drones. Het is al regelmatig gebeurd en in een geval heeft een rechter bepaald dat het toegestaan was om de drone uit de lucht te halen. In het stadje Deer trail in Colorado, zijn mensen van plan om militaire drones uit de lucht te halen als ze binnen duizend voet van hun huis komen. Ik ben het niet vaak eens met die wapengekken, maar dit kan ik eigenlijk wel begrijpen. Een man heeft in Deer Trail zelfs geld gezet op onderdelen van de drone. 25 dollar van de benzine tank, bijvoorbeeld. 

In dit artikel in de New York Times wordt een referentie gemaakt aan een hype in 1990 in New York waarbij mensen massaal telescopen kochten om bij hun buren naar binnen te gluren. ‘We are not selling morality, we are selling telescopes,’ zei een verkoper destijds tegen de krant. Voyeurisme is van alle tijden. Met de drone wordt daar weer een dimensie aan toegevoegd. Toch zou je kunnen beargumenteren dat er bij de telescoop nog een hoop aan de verbeelding wordt overgelaten en dat dit bij de drone alweer minder is. Het verschil tussen porno en erotiek. Het voyeurisme leverde een goeie Hitchcock film op;
‘Rear window’. Het is wachten op de eerste drone film. Dat zal ongetwijfeld gaan over iemand die van verveling zichzelf maar gaat filmen in zijn eigen huis.

Verrot

De film The Big Short gaat over een aantal handelaren die in de gaten hadden dat de vastgoedmarkt in Amerika zou gaan instorten. Er valt geld te verdienen aan een instortende markt door middel van verzekeringen. Weinig mensen dachten eraan dit te doen omdat het niet in onze natuur ligt om niet optimistisch te zijn. We willen verdienen aan groei en niet aan de crisis. Niemand nam de moeite de aandelen pakketten echt door te rekenen, het maakte niet uit; de waarde van huizen zou immers altijd blijven toenemen. Ieder hoofdstuk in de film begint met een citaat. Dit was er een van : “The truth is like poetry. And everyone fucking hates poetry.”
De rating companies geven aandelen die niet goed zijn toch een A status omdat de banken anders naar een andere rating bureau zullen gaan. Zo simpel is het. Het systeem is door en door verrot en we hebben geen enkele reden om aan te nemen dat dit niet nog steeds zo is.