Stadsgetijden

In Madrid hebben ze elektrische fietsen. Je hoeft bijna niet te trappen en je schiet al een berg op.Met de elektrische fiets kwamen we aan bij de Peluquerido. Een kapper waar we eigenlijk slechte ervaringen mee hebben. Hij is niet goedkoop en we zijn nooit echt tevreden over de kapsels die hij aflevert. De lieve G zag er de laatste keer uit als Beatrix, opgeföhnt en stijf van de haarlak. De dag erna leek ze op Javier Bardem in de film 'no country for old men'. Toch keren we terug naar de kapper omdat het nu eenmaal onze kapper is in Madrid. Na het knippen stapten we weer op onze fietsen en scheurden we naar een heuvel waar ze een Egyptische tempel op hebben gezet. De tempel van Debod staat op de plek waar flink gevochten is ten tijde van de burgeroorlog. Na een tijdje gingen we weer naar huis. Mijn haar had wel iets korter gemogen, achteraf. Maar zoiets vraag je niet aan de peluquerido. Hij doet wat hij wil. ‘s Avonds in bed leek het wel of we op zee waren geweest. Het gevoel van eb en vloed zat in ons lijf. Later drong het tot me door dat dit gevoel afkomstig was van de elektrische fiets. Telkens als je trapt geeft de fiets een extra ruk naar voren en na een dag voel je dat wel.

Waar kijk je naar als je naar een stierengevecht kijkt?

Gisteren was ik er dan eindelijk; in de arena. Ooit was ik een vanzelfsprekend tegenstander van het stierengevecht. Toen wist ik nog niet wat het precies was. Ik weet het nog steeds niet. Het is een combinatie tussen sport en rituele slacht. Ik heb niets tegen ritueel slachten. Het zou goed zijn als alle slachtingen van dieren op rituele wijze zouden worden uitgevoerd (ervan uitgaande dat er dan minder dieren doodgaan).
De dodendans van gisteren werd voor een belangrijk deel uitgevoerd door beginnelingen. Aan het einde van ‘het gevecht’ moet de matador met 1 steek een einde maken aan de lijdensweg van het dier. De laatste matador lukte dat daadwerkelijk. De rest maakte er eerlijk gezegd een zooitje van en dat was niet leuk om te zien. De kunst van het stierenvechten is een elegante dood. Toch heb ik er niet zoveel mee. Het is een ritueel dat teruggrijpt tot de Visigoten en werd geïncorporeerd door de Romeinen. Dat het om een oude traditie gaat vind ik net zo’n slecht argument om iets te handhaven als dat het onevenredige lijden een reden zou zijn om het af te schaffen. Eerst de vleesstieren van de bio-industrie afschaffen, dan verder praten over stierenvechten.

Peruanen

Vijf uur in een huurauto met vier Peruanen. Het landschap tussen Barcelona en Madrid lijkt op het landschap uit Spaghetti westerns. Uit de luidsprekers klonk Kumbia en een van de Peruanen vertelde me verhalen over spooklifters. Het gouden licht van zon streek over de hoogvlaktes. Ze waren wat aan de dikke kant, de Peruanen, en we zaten met zijn drieen op de achterbank. Ik werd in een hoekje gedrukt, maar ik was gelukkig. Ik voelde eventjes een aanval van weemoed toen ik afscheid nam in Madrid. Daarna verdween ik met mijn rolkoffertje onder de grond.

Top manta

“Top manta”, zo wordt de verkoop van illegale CD’s, tassen, zonnebrillen genoemd. Manta betekend kleed in het Spaans en Top staat voor de toptien aan populaire producten. De laatsts films, de laatste D&G zonnebrillen, de laatste Gucci tassen. Aan de hoeken van het kleed zitten touwen zodat ze in geval van alarm (naderende politie) snel een bundeltje kunnen maken. Tegenwoordig werken de 'manteros', zoals ze in Spanje heten, volledig samen. Ze verdelen het geld dat verdient wordt onderling.
Een van de Top manta groep leiders is in Salou omgekomen door politie geweld, althans dat zeggen de Senegalezen. De politie zegt dat het om zelfmoord gaat. Dat lijkt me echter onwaarschijnlijk. Deze mensen zijn veel te druk met overleven om aan zelfmoord te denken. Voor zelfmoord heb je een bepaalde rust nodig. Het beste zou zijn om deze mensen te accepteren als deel van de economische keten. Politiek gezien ligt het moeilijk; iedereen moet belasting betalen. Om onszelf gerust te stellen - dat het niet erg is dat zij geen belasting betalen en wij wel - moeten we in gedachten houden dat wij de grondstoffen voor consumptiegoederen voor bijna niets uit de Afrikaanse bodem trekken.

Urban Mining

Vandaag sprak ik de Colombiaanse fotograaf Sebastian Gomez die zich jarenlang heeft beziggehouden met de Afrikaanse gemeenschap in Poble Nou, een wijk in Barcelona. De foto’s zijn hoofdzakelijk genomen in en rondom een oude textiel fabriek. De Afrikanen houden zich bezig met het verzamelen van oud ijzer en edelmetalen zoals koper. Het ging eigenlijk om krakers die zich daar illegaal bevonden, maar ze speelden een belangrijke rol in het recycle systeem van grote bedrijven. Het deed me op allerlei manieren aan Afrika denken. Dat vonden ze zelf ook, vertelde Sebastian. De manier van leven, het eten, de onzekerheid; het was allemaal niet anders dan in Afrika.
Zeventig procent van het gebruikte metaal in Spanje is afkomstig van recycling. Omdat de Afrikanen een belangrijke rol speelden in wat ‘urban mining’ wordt genoemd, werden ze een tijdlang getolereerd. Twee jaar geleden werd alles opgeruimd. Niet echt natuurlijk, de plekken waar wordt verzameld en geselecteerd zijn alleen minder open en moeilijker toegankelijk dan eerst. Toch zijn ze er nog steeds, grote bedrijven kunnen goed geld verdienen aan de Afrikanen zonder papieren. Doordat de politie de oude textielfabriek heeft dichtgegooid, speelt alles zich nog meer ondergronds af. Het is toch opvallend hoe politici en autoriteiten altijd weer toegeven aan die oude ingesleten reflexen waarvan ze weten dat ze zichzelf daarmee in de vingers snijden.

Elektrische tandenborstel

Een bootje dat ooit van migranten was, ligt als een breekbaar monument voor het menselijke doorzettingsvermogen te vergaan op het strand van Bolonia. Dat het bootje van migranten is, hebben ze me verteld, maar wie zegt dat het waar is? Er lijkt hier geen vuiltje aan de lucht. Andere mensen zeggen dat er bijna niemand meer aan land komt hier, althans geen migranten. Het zijn uitsluitend drugssmokkelaars die het stukje van 14 kilometer tussen hier en de kust van Marokko overbruggen. Ik heb inderdaad jetski’s gezien, donkere gestaltes tegen de wegzakkende zon. ‘Als ze gepakt worden, dan gaat de politie die dingen zelf gebruiken omdat ze veel harder kunnen dan normale jetski’s,’ zei iemand met dreadlocks. Hij hield me een joint voor. Ik keek hem aan om te zien of hij de ironie ervan inzag. Maar hij begreep niet wat ik bedoelde. Hij bracht zijn dagelijkse benodigdheden niet in verband met de voorbij spuitende  jetski's. Sommigen wonen hier al drie maanden op het strand, ik heb het idee dat je van dat leven wat langzaam wordt, vooral in combinatie met het roken van joints. Het was een prachtige dag op het strand van cala picacho waar je van een grijze zachte steen een soort modderbadje kan maken om je mee in te smeren. Ze deden het me voor, de hippies, en ik heb er aan mee gedaan. Ik integreer graag in zo’n gemeenschap, al is het maar tijdelijk. Toen het tijd werd om mijn tanden te poetsen werd het me echter pijnlijk duidelijk dat ik hier niet helemaal thuis hoor. Het klotsen van de zee en het getjirp van de krekels; de normale geluiden van nacht werden verstoord door het vredige gezoem van mijn elektrische tandenborstel.

Microklimaat

Er is een krom weggetje in Sevilla dat vanuit het oude centrum langs de Kathedraal loopt. Net een oud stroompje waar ze later een weg van hebben gemaakt. Er zitten mensen op terrassen onder een soort fijne regen die op hen neerdaalt vanuit de markiezen en parasols. Een ingenieus verkoelingssysteem dat een vreemde regenwoud-achtige sfeer oproept. Plotseling exploderen de klokken van de kathedraal in een wild gelui. Ze veroorzaken een kleine aardbeving, maar de mensen verroeren zich niet. Weten zij veel dat het zondag is. Hun wereld is niet de wereld van de kathedraal. Het is niet hun ‘misa’ waarvoor opgeroepen wordt. Hun mis staat voor hun neus op tafel – op de ‘mesa’ – in de vorm van hamburgers en pizza’s die worden verkocht alsof het om tapas gaat.  

Elegant toerisme

Villa Triste van Patrick Modiano is een melancholisch, maar ook een grappig boek. Net als vaak bij Sebald probeert het hoofdpersonage een verleden te reconstrueren aan de hand van de uiterst broze feiten die hem ter beschikking staan. Hij gebruikt foto’s, namen van mensen en van plaatsen, menu’s en films die toen hebben gedraaid (onder andere La Notte, een aanrader). Het verhaal speelt in de jaren zestig en een van de personages loopt voortdurend in allerlei pakken rond. Ik ben geïnspireerd geraakt en heb vandaag de hele dag door Sevilla gelopen in pak. Het was bloedheet, maar ook de toerist moet afzien vind ik. Ik heb in elk geval een poging gedaan de kortebroekenterreur iets terug te dringen. Op naar het elegante toerisme. Ik moet zeggen dat het op zich goed werkt. De obers geven je complimentjes.

Nachtbusreiziger

 
De nachtbusreiziger is een half slapend half wakend wezen. In sluimerstand schieten we door onbestemde streken die vage herinneringen oproepen. Slechts fragmenten blijven ons bij. Als het zover is, als de bus is aangekomen, rollen we naar buiten. Het geluid van rolkoffertjes weergalmt door de lege straten. Niemand ziet de nachtbusreiziger, het is op zo’n tijdstip dat de meeste mensen nog gewoon in sluimerstand staan. Ze dromen dan nog van lege onbestemde streken waaruit de nachtbusreiziger allang weer vertrokken is.

Afscheid

 

We hebben vandaag het huis weer overgedragen aan de rechtmatige eigenaren. Het was moeilijk. We hadden ons gehecht en het leek erop dat dit weekend nooit tot een einde zou komen. Portugal is een fijn land.

Dit hebben we geleerd:

1. In Portugal kent iedereen wel iemand die iemand heeft vermoord. Niet om geld, maar vanwege een langlopende vete. Het schijnt dat Portugezen hun woede opkroppen en dan is het ineens teveel en dan moet het eruit en dat is vaak fataal.

2. Om mensen te stimuleren hun btw op te geven worden er auto’s uitgedeeld. Sommige mensen werden zo fanatiek met het invoeren van bonnetjes dat het de inkomsten oversteeg. Toen is de inspectie wel even gaan kijken. Het is overigens de vraag wat mensen met een Audi moeten. Gaat er iets stuk dan kunnen ze de onderdelen niet betalen. Waar de btw voor gebruikt wordt weet niemand, in ieder geval niet om betere wegen aan te leggen waar die uitgedeelde Audi's overheen moeten rijden.

Ik ga Portugal missen, zoveel is zeker. Vanmorgen was het hier nog lekker koel, maar we vertrekken met de nachtbus naar Sevilla en in Sevilla loeit de oven. Er zijn afgelopen maand vogels dood uit de lucht gevallen vanwege de hete wind.