Philosophy of war

-->

 

De berichtgeving rondom Tanja Nijmeijer geeft een mooie aanleiding om na te denken over de vraag wanneer het rechtvaardig is om de wapens op te pakken. Dat er redenen kunnen zijn om de wapens op te pakken is evident. Toevallig staat er in The Stone een lang artikel over dit onderwerp geschreven door Jeff Macmahan. Ik parafraseer: ‘De oorlog van Engeland tegen Duitsland als onderdeel van de tweede wereld oorlog was ene goede oorlog, De tweede wereld oorlog als geheel was noch gerechtvaardigd noch ongerechtvaardigd.’

Zo kun je ook over individuele strijders iets zeggen. Tanja Nijmeijer kan onrechtvaardig optreden in een rechtvaardige oorlog en omgekeerd. Welke van de twee het is, zal een waarheidscommissie moeten uitzoeken. Ondertussen is ze alvast bezig ons te beïnvloeden. Ze voelt zich een verwant aan Che Guevara. Om die status te bereiken of te versterken zingt ze inmiddels ook al liedjes over zichzelf. In dit fragment rapt ze iets over ‘dat mooie meisje die besloot Guerrillera te worden.  Iedereen werkt aan zijn eigen mythevorming. Nijmeijer is het alvast gelukt die status te bereiken. Iedereen heeft er in elk geval een mening over. De philosophy of war waar Macmahan over spreekt kan wellicht helpen bij het beoordelen van goede en foute oorlogen. Een andere mogelijkheid is het bekijken van de film 'The dancer Upstairs', een prachtige film over dit onderwerp van John Malkovich.Die film is misschien nog wel interessanter omdat het aansluit bij Tanja's opmerking, en nu parafraseer ik, dat ze 'tenminste geen gezapige dertiger' is geworden. 

Droom

-->

 

Wereld winkel. De wereld is een winkel. Dat zijn mijn eerste gedachten. Het is donker. De rolluiken van de winkel zijn nog gesloten en ik bevind mij in de duisternis. Het is niet helemaal duidelijk waar ik ben, de duisternis wordt ook minder, er hangt een rode gloed overheen. De zon schijnt door de rolluiken naar binnen. Ben ik binnen of buiten? Langzaam begint mij iets te dagen. Ik herken de contouren van een huis, een raam en een vrouwenfiguur dat ervoor staat. Dit is de wereld van het melkmeisje, denk ik. Ik ben wakker geworden in een droom. Het melkmeisje glimlacht. Het is een verschrikkelijke glimlach vol liefde en genegenheid. Ze houdt haar melkkan uitnodigend omhoog. Of ik misschien een glaasje melk wil? Er schiet een waarschuwingsprikkel door mijn rug. Ik weet dat melk ongezond is.  Ik moet hier weg, maar hoe? De rolluiken blijven dicht. Ik loop van haar weg en probeer me mentaal tot het uiterste in te spannen. Slechts heel langzaam lukt het mijn ogen te openen. Als rolluiken sleep ik mijn oogleden omhoog. Daar lig ik in de etalage van mijn eigen kamer, voor de hele wereld te zien. Mensen wijzen naar mij en stoten elkaar aan. ‘Die is bij het melkmeisje geweest zie je dat?’ Roerloos kijk ik terug, mijn spieren zijn verlamd. Het is mijn ochtenderectie waar men om lacht. Maar ik kan er niets aan doen. Dat is de vloek van het melkmeisje, de prijs die ik moet betalen omdat ik haar heb verraden.

Eng

-->

 

‘Ze is bang voor jou, je bent een enge meneer met baard,’ zegt de lieve G.

‘Ik denk het ook,’ zegt de vader, waarop de moeder het kind oppakt en troost.’Enge meneer met baard,’ wordt er gefluisterd om het baby’tje te sussen. Dat ben ik dus. De enge meneer met de baard, de aanstichter van al het kwaad.

Als genoeg mensen het zeggen dan is het ook zo. Communicatie is macht uitoefenen. Soms gaat dat rechtstreeks, soms wordt de macht gespeeld via een baby of diens vermeende psychische klachten.Ik heb de rol die mij was toebedeeld met genoegen gespeeld.

Vleugels

 

Vanmiddag zat ik tussen de oudere Surinaamse en Antilliaanse mamma’s.  Ik was daar om een verhaal te schrijven voor een boek over collectief wonen.  Toen een van hen de kraag van haar man goed deed zei de rest dat ze hem niet alleen voor zichzelf alleen mocht houden.  ‘Nee dat weet,’ zei ze gortdroog.’Ik maak Rafael ook mooi voor jullie.’ Er trok een gierende lach door de groep. Dat was al vaker gebeurd die middag. Ze hadden het naar hun zin, de dames. Rafael boog zich naar mij toe en zei:’Ik ben een man waarvan ze de vleugels hebben afgeknipt.’

Ik begreep wat hij bedoelde.

Gedicht/Poem

 
Binnenkort is het weer Sinterklaas en dan zullen er weer volop fantastische gedichten worden geschreven. Ik dacht laatst, ik zal mijn lezers ook eens kunnen verrassen met een gedicht en zie daar; een gedicht. Nog in het Engels ook. Het is er een van lang geleden, maar ik denk dat ik talent heb.


-->

Doing it The Nude Dude’s Way

Master Bastard was poking around in his garden

While Leather Heather lay baking in the sun

The Nude Dude was there too hiding behind some bushes

He was trying to piss on master bastards flowerbed

When Master bastard saw him he got so mad that he started hunting the Nude Dude down

But he was heavy and chunky white while

The Nude Dude was more something of an eel all greasy and golden and not easy to catch so he got away

The very next day Master Bastard and Leather Heather were laying down on the beach

Master Bastard was sleeping this time his big lumpy stomach went up and down

Leather Heather bored as hell was smoking cigarettes like crazy than she decided to go into the water

The Nude Dude was watching it all from behind a sand castle and when he saw Heather take off her Leather he jumped into the water too

But than Master Bastard woke up

When he saw the Nude Dude doing it the Nude Dudes Way to his Leather Heather he got so crazy that he ran into the sea but forgot that he was allergic to salty water

He gets little red spots all over

This made Leather Heather and the Nude Dude laugh their balls off

Finishing Bottles

Vandaag lunchte ik met een vriend die veel doet aan wielrennen.  Een mooie gelegenheid om het weer eens te hebben over mijn favoriete onderwerp binnen de sport; doping. Als je de mens ziet als een sportmachine dan is het gebruik van doping niet meer dan een vorm van bijtanken. Mijn vriend vertelde over de finishing bottles, een begrip dat ik nog niet kende en dat op internet voornamelijk hits van baby pagina’s oplevert. In de wielrennerij zijn dit de bidons die worden uitgedeeld aan de renners als er een massasprint zit aan te komen. Er zitten pijnstillers en cafeïne pillen in opgelost zodat je de pijn niet voelt. Volgens mijn vriend is dit de belangrijkste reden dat er zo vele valpartijen zijn bij massasprints. Je wordt er baldadig en ongecoördineerd van.

Franse Boter

-->

 

'Wat kan ik voor u betekenen ?', vroeg de vrouw in de kaaswinkel. De werkelijkheid was dat ik geen flauw benul had wat ik daar deed. Ik was er vijf minuten geleden ingelopen en tot mijn geluk was er een man voor mij met een hele ingewikkelde kaasvraag. Maar hoezeer ik ook mijn hersenen pijnigde, er kwam niets in me op. Geen idee waarom ik was afgestapt. Er was iets in de winkel geweest dat contact had gemaakt met iets in mij, zoveel was zeker. De vrouw van de kaaswinkel zag mijn innerlijke nood en schoot me te hulp.

‘Licht gezouten boter misschien? Zelf eet ik geen boter, maar ik hoor van klanten dat deze Franse boter heel lekker is.’ 

'Bent u het melkmeisje?', vroeg ik beteuterd en zij was het. Ouder weliswaar dan ik mij herinnerde, maar het zonlicht viel nog precies op dezelfde manier op haar gezicht als zoveel jaar geleden. En net als toen was ik ervan overtuigd dat ze de waarheid sprak. Zodoende liep ik met Franse boter weer naar buiten en wist ik op dat moment zeker dat dit de reden was dat ik mijn fiets zonder slot tegen de gevel had gekwakt en als een kip zonder kop naar binnen was gelopen. Melkmeisjes weten wat goed voor je is, ook als ze al wat ouder zijn.

Activisme

 

Nu er steeds minder gevist wordt, gaan de meeste mensen naar zee om te spelen. Dat zijn serieuze spelletjes zoals bunkergraven en surfen. Bunkergravers en Surfers beschouwen hun spel als het leven zelf. En ze hebben gelijk. Ook als je gaat wonen in de haven vanwege het authentieke karakter van de visvangst doe je mee aan een spel. Maar je mag, als je er woont, niet de spelregels gaan veranderen. Je mag niet klagen over vislucht of het geluid van vissersboten. Je moet net doen alsof je het heerlijk vindt, dat je van de authenticiteit geniet. Wie lang genoeg doet alsof, die weet op den duur niet beter of hij geniet echt van een authentieke haven. Uiteindelijk geloven we allemaal in onze eigen leugens. Wie klaagt is een spelbreker en wordt naar Ypenburg verbannen. Daar ruik je niks meer. Dat zal mijn activisme zijn; de verdediger van de gedachte dat visafval heerlijk ruikt zolang je maar geloofd dat dit de authentieke geur is van de haven.

Kist

-->

In de Volkskrant magazine van dit weekend staat een interview met Herman van Veen.

De bombast van Herman van Veen heeft mij nooit erg aangesproken. Dan liever de melancholie van Jaaps Fischer. Gelukkig werd dat, toen ik jong was, bij ons thuis grijsgedraaid. Stel je voor dat er destijds veel van Veen zou hebben geklonken. Dan had ik dat misschien wel goede muziek gevonden. Een verschrikkelijke gedachte.

In het interview zegt hij onder meer dat een tijdlang niet heeft kunnen kiezen of hij muziek pedagoog wilde worden, muzikant of iets anders. Ik weet het antwoord al; hij is muziek pedagoog geworden. Dat blijkt uit sommige video's waarop hij waggelt als een eendje op muziek. Dat is wat hij het liefste doet. Aan het einde van het interview zegt hij dat als hij moet sterven afgekeurd hoopt te worden als zijnde ongeschikt voor de dood. 

Hierin toont Herman van Veen zich als het genie van holle frasen. Als muziek pedagoog weet hij je te drogeren met een stroperig stem geluid. Nee dan liever Jaap Fischer. Hij zegt tenminste nuttige dingen over de dood al hij verlangt naar een kist, een lange houten kist.

Tafel

-->

 












Vandaag nam ik deel aan een debat over de rol die cultuur kan innemen bij kusttransities. Een middag die vooral gedomineerd werd door filmpjes en documentaires. Er was onder meer een reclamefilmpje te zien van een projectontwikkelaar. Zoals het hoort schetste hij vergezichten. Hij deed dit met een laserstokje. Gebouwen en zwembaden en golfbanen ontstonden als vanzelf als hij naar het landschap wees. Grappig, natuurlijk. Niet minder grappig in dat opzicht was de film van landschapsarchitect Lodewijk van Nieuwenhuijze. Hij presenteerde hierin een bijna futuristisch plan voor watermanagement in de Istanbul regio. Het was beter gemaakt dan de reclame film van de projectontwikkelaar, maar maakte gebruik van vergelijkbare retoriek. Hier waren mannen aan het woord met grote plannen.Soms kreeg ik de indruk aan de verkeerde tafel te zitten. Ik had noch een film gemaakt, noch was ik in Istanbul geweest. Ik vertelde dat ik in Ypenburg had rondgelopen met een labrador. En zelfs daar zat weinig activisme achter ben ik bang. Behalve dat ik uit alle macht geaccepteerd wilde worden door de buitenwijkers.