Lucht

Ik had haast op dinsdagmorgen, haast omdat ik zo snel mogelijk in Apeldoorn wilde zijn, bij de familie en om oma te zien. Eerst moest ik nog langs de ambassade van Ecuador om het paspoort van mijn vader op te halen. Ik had alles bij me, een rugzak met kleren en een zelfgemaakte lamp in een plastic zak. De lamp was voor de lieve G voor op haar kamer in Groningen. In de wachtkamer drong er een weeige poepgeur mijn neus binnen. Ik rook en ik rook nog eens, ja heel duidelijk een poep lucht, dus keek ik onder mijn schoenen, vaak een logische plek, maar er was niks te zien. Ik besloot daarom maar een andere sofa te zoeken, maar de lucht bleef. Mensen keken naar me en ik keek naar de mensen. De poeplucht zou ook heel goed van hen kunnen komen. Uiteindelijk ben ik gaan staan en dat leek een beetje te helpen. Gelukkig duurde het niet lang bij de ambassade en kon ik na tien minuten alweer vertrekken. Toen zag ik het ineens, buiten waar ik in alle haast mijn fiets tegen de muur had gezet. Daar vlak naast mijn achterwil zag ik een glanzende drol in de kleuren donker- en lichtbruin. Daarna begreep ik dat bij het op slot zetten van mijn fiets de plastic tas met de zelfgemaakte lamp in de poep terecht was gekomen. De tas had ook al sporen op mijn broek achtergelaten. Dit alles registreerde ik natuurlijk in enkele seconen en al snel voelde ik afschuwelijke braak neigingen opkomen. Alles zat onder de poep, mijn camera tas ook. Kokhalzend reed ik door de stromende regen weer naar huis.

Oma

Gisteravond is mijn oma overleden. Uitdroging, bloedarmoede en een niet noodzakelijk medisch onderzoek deden haar uiteindelijk de das om. Maar dat was de directe aanleiding en niet de oorzaak van het overlijden. Ze had geen zin om (hulpeloos) op een stoel te zitten. In het ziekenhuis zei ze al:' ik wil naar huis.' Daar is ze nu, thuis, de plek waar ik zoveel uren heb doorgebracht op ontdekkingstocht over de zolder en in de tuin. Ik heb er veel nieuwe woorden geleerd zoals traploper en voorkamer, maar het woord bijkeuken is geloof ik voor altijd met oma verbonden. Ze ligt nu thuis, ze is terug zoals ze dat zo graag wilde. Hartverscheurend om te zien, maar het is goed zo, weten we, het is goed dat ze geen lijdensweg heeft hoeven ondergaan. Ook medische onkunde heeft blijkbaar zo z'n eigen rechtvaardigheid. Ik had nog niet eerder kennis gemaakt met de dood en dit was misschien wel de meest vriendelijke introductie denkbaar.

Van Kooten en de Bie - De vieze man rijdt door een plas

Keek op de Week 20 - 5van5 - Duivelsverzen

Cellofaan

In een dappere poging mijn boekenkast opnieuw in te richten, vond ik het boek No Logo terug van Naomi Klein. Het was nog ingepakt. Destijds had ik het boek aangeschaft en ik geloof, bij wijze van statement, nooit uit het plastic gehaald. Ik weet alleen niet meer wat het statement inhield en niemand heeft het ook ooit opgemerkt, zover ik weet. Eind jaren negentig was No Logo nogal een hit en iedereen liep er mee weg. 'Today nobody can afford not to be an activist', staat er op de achterflap. Goed leesbaar door het cellofaan heen. Je had twee globaliseringsbabes Naomi Klein en Noreena Hertz. Maar Naomi Klein werd met No Logo toch wel het boegbeeld van de anders globalisten. Waarschijnlijk was ik een beetje zoals de Turkse man vertolkt door van Kooten in het programma Keek op de Week. Hij kocht het boek De Duivels Verzen van Salman Rushdie om op een tafeltje te leggen zodat iedereen kon zien dat hij geïntegreerd was.

Wachten

Olaf Tempelman bespreekt in de boekenbijlage van de Volkskrant het boek On balance van Adam Phillips, misschien wel een van de laatste voorvechters van de psychoanalyse. Zijn grote kracht? Toegeven dat psychoanalyse niet wetenschappelijk is waardoor zijn critici met lege handen staan.Tempelman citeert een mooie definitie van de fanaticus gegeven door Phillips: ' Fanatici zijn mensen die te lang hebben moeten wachten op iets wat weleens niet zou kunnen bestaan. En waar een buitensporige frustratie is, is altijd een valse oplossing.' Gisteren waren we op een feestje en daar sprak ik iemand ie beweerde niets te doen. Ze was niets aan het doen en ze was van plan te wachten totdat ze zou weten waar ze goed in was. Misschien kwam het door het artikel van Tempelman, maar ik meende al de eerste flikkering van fanatisme in haar ogen te zien. Misschien was zij ook wel aan het wachten op iets wat nooit zou komen.

Doorvertellen

 

Het genre van de gevangenisfilm is misschien wel net zo onuitroeibaar als het genre van het liefdesdrama. Gisteren heb ik met de lieve G de Spaanse film Cel 211 gezien. Ik mag wel zeggen, een bloedstollend gevangenisdrama waarbij een jonge cipier op zijn eerste dag per ongeluk in de gevangenis opgesloten raakt terwijl er een opstand uitbreekt. Omdat hij nieuw is krijgt hij het voor elkaar net te doen alsof hij ook een gevangene is. En binnen die context wordt hij ook echt crimineel. Uit zelf verdediging. Er zijn echo's terug te vinden van de film Das Experiment waarin studenten een rolverdeling krijgen tussen cipier en gevangene. Uit het experiment bleek dat mensen zich binnen bepaalde machtsverhoudingen op een bepaalde manier gaan gedragen ook al zijn het gewoon studenten. Kun je dan eigenlijk nog wel praten van moreel afkeurenswaardig gedrag? Waarschijnlijk wel, al moet je daaraan toevoegen dat de gronden en uitgangspunten waarop je het oordeel baseert geen natuurwet is maar een toevallige afspraak.

Cell 211 komt niet in Nederland uit.

Reform

Vandaag zijn we een huis gaan bekijken in de Oosterpoortbuurt. Een huis voor de lieve G, wel te verstaan. Ik ging mee voor de gezelligheid. De huidige eigenaresse is een kinderpsycholoog en zij vertelde over achterbankkinderen. Ik had er nog nooit van gehoord maar dat zijn kinderen die van hockey naar pianoles worden gebracht, in de auto op de achterbank. Maar de ouders zijn verder eigenlijk niet met ze bezig. Als er iets met ze aan de hand is gaan ze namelijk weer op de achterbank maar dan naar de kinderpsycholoog. Het huis was leuk, maar klein en we hadden het vrij snel gezien, vandaar dat we overgingen op de kinderpsychologie. Ze voorspelde alvast de nieuwste trent. Na anorexia krijgen we binnen niet al te lange tijd orthorexia. Dat betekend dat je gezond wil eten. Alles uitwegen en zorgen dat je precies de juiste voedingstoffen binnenkrijgt. Dat klonk mij nou niet heel verkeerd in de oren. Totdat je beseft dat je er dan waarschijnlijk uit komt te zien als sommige reformwinkelmedewerkers.

Authentieke Bom

Vandaag moest er een bom ontmanteld worden bij Putten, dat betekende drie keer overstappen om in Groningen te komen. Het was een bom uit de tweede wereld oorlog. Dat heeft bijna iets gezelligs. Veel mensen moesten ook lachen toen ze het hoorden. Dit was toch wel heel koddig. Het heeft ook wel iets grappigs natuurlijk, of zelfs geruststellends. Vooral nu de war on terror toch een beetje diffuus begint te worden en we ons terug hebben getrokken uit Afghanistan, duikt daar ineens weer een snipper op uit een echte oorlog. Die tweede wereldoorlog, dat ging ten minste nog ergens over. Die bommen dat ware stoere dingen die uit vliegtuigen werden gegooid. Daar, pak aan. Tegenwoordig met die terroristen is het toch ook allemaal niet meer wat het geweest is. De stoere bom is een gordeltje geworden en die wordt dan weer gedragen door mannen in een jurk die zich het liefst opblazen in een gezellige winkelstraat. Dat noem ik nou de vertrutting van het oorlogvoeren. Mij is het allang duidelijk, we moeten terug naar het een op een duel.

File

In Beijing hebben vrachtauto's nu al tien dagen in een file gestaan. De chauffeurs klagen dat de lokale bevolking veel te hoge prijzen rekent voor het eten en drinken. Dit meldde de BBC radio vandaag. Dat was dan even in het klein een hele harde les in het mechanisme van de vrije markt. Waar schaarste heerst schieten de prijzen omhoog. Ik hoor het die marktvrouwen al zeggen:' tja u kunt natuurlijk ook uw vrachtwagen verlaten en het in een dorp verderop proberen.' Filevorming is overal ter wereld een probleem en dat gaat alleen maar toenemen. Leven in een permanente gridlock. Het doet me denken aan een fantastisch kort verhaal van Jonathan Letham dat ik aantrof in zijn bundel Men and commics. Het gaat over het leven in een auto, waarbij mensnen zich hooguit de luxe kunnen permiteren naar apartments on tape te kijken. Dat zijn vastgoedvideos oorpspronkelijk bedoeld voor de hogere klasse die aan de andere kant van de muur nog wel in hun appartementen wonen en huizen kopen. Wonen in een appartement met gangen, deuren en kamers is een fantasie geworden. Ook voor veel Chinese vrachtwagenchauffeurs zal dat ook een fantasie zijn, al was het dat vermoedelijk al voordat ze in die permanente file stonden.