Cafeteria

Op de paviljoensgracht ter hoogte van de gedempte burgwal had de politie met het bekende rood witte lint een groot vierkant over de weg gespannen.Er was niets te zien in dat vierkant. Het was volstrekt leeg, maar op alle hoeken stonden agenten. Ik was op weg nar Het GEMAK, een expositieruimte van het gemeentemuseum en de Vrije Academie, waar een tentoonstelling gaande is getiteld, to fiend emptyness in public space. Ik was daar vorige week ook al geweest, maar wilde nog even de video van monica nouwens afkijken. Ze had mensen in hun auto gefilmd die door Los Angeles aan het rijden waren en commentaar leverde op hun omgeving en hun eigen leven. Ze zeiden zoveel dat het haast leek alsof ze de omgeving probeerden te bezweren. Vooral de opmerking van een vrouw was me bijgebleven en dat was ook de reden dat ik nu terugging naar het GEMAK om het nog een keer te horen. ‘I dreamt that I died and went to heaven and heaven was this cafeteria full with familiar faces and I got incredibly bored. After that dream I stoped having thoughts about the after life.’
Ik vind dit een zeer treffende uitspraak. Als de hemel een cafeteria is, of dat op zijn minst de mogelijkheid bestaat dat het een cafeteria is, dan hoef je er inderdaad verder niet meer over na te denken.
Bij de galerie aangekomen bleek het vierkant van de politie geen onderdeel van de tentoonstelling te zijn. De agent zei dat hij niet mocht zeggen waar het vierkant voor bedoeld was, wat ik een mooi commentaar vond voor een suppoost. Alsof het een variatie is op de opmerking: we willen uw interpretatie van dit werk niet beinvloeden. Maar bij de galerie hielpen ze me uit de droom. Er was daar die ochtend iemand neergeschoten. Geen idee waar de neergeschoten man zich nu bevindt, in het ziekenhuis of toch reeds aangeschoven in de hemelse cafeteria.

sluiproutes

Gisteren zag ik dat het zwarte konijn een vriendje bij zich had, een beige konijn. Het begint hier zo langzamerhand op waterschapsheuvel te lijken. Maar vandaag liep de buurvrouw met een soort visnet achter het beige konijn aan. Het dier blijkt van haar te zijn, maar blijft normaal gesproken altijd keurig in haar tuin, mede omdat deze hermetisch met gaas aan alle kanten is afgerasterd.Dat dacht ze althans. Maar het zwarte konijn kent blijkbaar sluiproutes en haalt iedere dag het beige konijn op om bij ons gras te komen eten, wij hebben een van de weinige tuinen met een grasveld vandaar. Maar de buurvrouw is wanhopig.’nu mijn konijn van de vrijheid heeft geroken wil hij niet meer in z'n hok, en iedere dag kom weer het zwarte konijn om hem op te halen.'

familiegevoel

Door een atelier te huren in een oude loods vol met jonge kunstenaars krijg ik ineens een aardig beeld van een specifiek soort cultuur waar je soms wel aan ruikt maar waar je moeilijk tussenkomt. Ik begin me ook steeds meer af te vragen of je dat wel moet willen. Behalve dan om er iets over te schrijven. Zoals een vriend van mij al opmerkte: 'wat hier gebeurd is exemplarisch, dat gebeurd overal, of je nu in London, New York of Berlijn bent.' Via de mail levert het ook bijzondere teksten en discussies op. Zo schreef laatst iemand dat het groepsgevoel ontbreekt, dat er geen gezamenlijke energie door de ruimte stroomt. Ook willen ze van die plek een belangrijke kunstruimte maken. Die inzet en enthousiasme is natuurlijk uitstekend (want wat gebeurd er nog in de wereld als er niet gedroomd wordt?) maar enige realiteitszin is ook geboden. Die plek gaat niet lang bestaan, hooguit zes maanden en dan zal het afgelopen zijn. Dan lijkt het mij niet verstandig om eindeloze investeringen te doen. Bovendien was ik in de eerste plaats opzoek naar een werkruimte en niet naar een familie, dat heb ik ook alvast teruggemaild, voordat je het weet worden er nog dingen van je verwacht.

mobielpaard

Vandaag zag ik voor het eerst van mijn leven iemand op een paard zitten die tegelijkertijd aan het telefoneren was. Het zag er heel raar uit. Terwijl je zou denken; mensen bellen ook in de auto en op de fiets dus waarom niet op een paard?Misschien komt het wel omdat ik stiekem het paard associeer met een vorm van vrijbuiterij in de wildernis. Paardrijden, dat zijn cowboys die overleven in de openlucht. Waar deze associatie precies vandaan komt is onbekend. Wie de jaren zestig cowboy serie Rawhide terugkijkt ziet dat de serie vrij vlekkeloos overgaat in schaamteloze reclames voor tv, sigaretten en andere consumptiegoederen. Het ging ook bij Rawhide niet om de zuivere beleving van man, dier en de elementen.


http://www.youtube.com/watch?v=Sl2fONPgIJE&feature=related

Waar moet je heen met je engagement , als je de feiten niet kent?

Vanavond werd er weer gekookt in de loods, waar ik ook een ruimte huur. Dat gebeurd iedere zondag. Tijdens deze bijeenkomsten wordt er altijd vrij veel gepraat en gediscussieerd. Zo zijn er mensen die denken dat Amerika Duitsland heeft betaald om de tweede wereld oorlog te beginnen. Of dat de Europese Unie is opgericht om een blok te vormen tegen Amerika. Het zijn lieve mensen en ze maken mooi werk, maar hebben de neiging dingen erg serieus te nemen. Toen ik voorstelde om de opening van de tentoonstelling niet op een donderdag maar op een vrijdag te doen, kreeg ik te horen dat de vrijdagen teveel in de mode zijn de laatste tijd. Ik vermoed dat ze de stille hoop koesteren om binnen niet al te lange tijd als een soort 'factory' ontdekt te worden.

Avonturen van de Hoofdpersoon #4: Op een positieve manier een afwijkend gezicht

De Hoofdpersoon zit in een koffiebar en is al een tijdje bezig met het drinken van espresso’s. Hij neemt het drinken van espresso’s uiterst serieus. Veel mensen om hem heen drinken andere dingen, zoals frappucino's, chipolates, castoletes en lates. Aanstellerige koffiesoorten, die eerder in de categorie milkshake vallen, dan koffie. Dat vond de Hoofdpersoon althans. Bij zijn vierde espresso knoopte de hoofdpersoon een gesprek aan met de het meisje achter de bar. Er was even een luwte in de stroom mensen die tot dan toe was binnengekomen en de Hoofdpersoon was door het barmeisje geïntrigeerd geraakt. Ze behoorde duidelijk tot het type mensen dat hem doorgaans uitermate irriteerde. Het macrobiotische-feministisch-betweterige lesbo type.
Misschien vond hij haar om diezelfde reden ook wel fascinerend. Irritant fascinerend. Ze vertelde dat ze een jaar geleden soyamelk was gaan drinken toen ze had besloten veganistisch te leven. In die tijd was ze ook nog eens fietskoerier. 'Door die combinatie van veel fietsen en een veganistisch dieet vermagerde ik enorm.' Inmiddels was ze geen fietskoerier meer en ook niet veganistisch, maar ze dronk nog wel soyamelk. Dat was een soort erfenis uit die periode. Ze gaf de Hoofdpersoon een bekertje om te proeven. Het was best lekker. Ze vertelde vervolgens ook dat ze niet lesbisch was, in tegenstelling tot de rest van het personeel.Ze had wel veel lesbische vrienden. Hier keek de Hoofdpersoon uiteraard van op. Het was reden om haar nog eens extra goed te bestuderen. Ze was niet per se lelijk, ze had eerder op een positieve manier een afwijkend gezicht. Ze had een kapsel van kortgeknipt kastanje bruin haar, een overdreven grote haakneus, grote ogen en een volle mond. De Hoofdpersoon besloot dat ze leek op een bosbes. Toen kwamen er weer andere klanten binnen en moest ze aan het werk. Voordat ze dit deed stelde ze de Hoofdpersoon nog snel even voor aan haar vriendin die eenzaam aan een tafeltje zat. ‘Dit is Caroline, zij is echt fantastisch’.Caroline bleek een dichtende fietsenmaker te zijn. Ze was fors en wit en had volledig vol getatoëeerde schouders. Ze had een klein rond hoofd met plakkerig geblondeerd haar strak over haar schedel gekamd. Ze deed de Hoofdpersoon denken aan gekookte groente. De hoofdpersoon vroeg hoe het met haar ging, eerder uit beleefdheid dan bezorgdheid.'Ik kom uit een langdurig writer's block, maar nu gaat het wel weer.', zei de gekookte groente.
Dat had de Hoofdpersoon niet zien aankomen en hij vroeg zich verbluft af wat dat was, een writersblock. Hij besloot dat het ergens voor stond, dat het een symbool was voor iets anders. Bijvoorbeeld voor haar vele pogingen van dat droge en futloze haar af te komen - overduidelijk mislukte pogingen waar ze zich maar bij had neergelegd.
'Zijn jouw ouders gescheiden ?' vroeg ze ineens, terwijl ze de Hoofdpersoon met roodomrande ogen aankeek.
‘Nee, ze zijn nog gelukkig bij elkaar.'
‘Dat is ongelooflijk, hier is iedereen gescheiden, al mijn vrienden hebben gescheiden ouders. Of het zijn alcoholisten. Zijn jouw ouders alcoholisten?'
'Nee, nog niet.'
'Dat is ongelooflijk, mijn moeder is alcoholiste.'
'Hoe zit het met je vader?'
'Hij niet, hij zit bij de vereniging voor vrienden en familie van alcoholisten.'
Toen daalde er een stilte tussen de Hoofdpersoon en de gekookte groente. Het leek erop alsof ze voorlopig even door hun onderwerpen heen waren. Gelukkig kwam Bosbes aangelopen met twee kopjes koffie. 'Deze zijn van het huis, want de baas is er niet.', zei ze en ze gaf de hoofdpersoon een knipoog.

Dat is die bekende dinges

In de VN van deze week lees ik over de Inktaap.' (…) een door de Nederlandse taalunie ingestelde prijs waar de winnaars van de drie grootste prijzen in het Nederlandse taalgebied voor in aanmerking komen.' Een prijs dus voor winnaars van prijzen. Er wordt alles aan gedaan om de mens aan het lezen te krijgen. Robert Vuijsje die met 'Alleen maar nette mensen' de Gouden uil won, doet er alles aan om mensen zijn boek te laten lezen. Hij doet dat, gek genoeg, door te gaan lobbyen in Suriname in plaats van te schrijven.(Lobbyen voor een prijs....het lijkt wel de Oscar nominaties). Vuijsje zegt in het interview alle media aandacht leuk te vinden, maar dat hij met zijn hoofd nog veel vaker op tv wil zodat mensen niet meer om hem heen kunnen als ze in de boekhandel staan. Blijkbaar beschouwd hij zich als zo'n soort schrijver, een Kluun, een mediaspectakel. En geef hem eens ongelijk zou erasmus zeggen (in de gedaante van de Zotheid):' Wat doet het er toe dat die anderhalve geleerde hem minacht – als hij het al gelezen heeft? Wat heeft de kritiek van die paar wijzen te betekenen op zo'n enorme massa aanhangers? “(p.80)
Een stukje verderop lijkt Erasmus zelfs direct in te gaan op Vuijsjes verlangen om door de goegemeente in de boekhandel te worden herkent: 'Het is echt de moeite waard om te zien hoe zelfingenomen ze zijn als ze door het publiek worden geprezen, als ze worden aangewezen: dat is die bekende dinges, als ze in de boekwinkel liggen, als ze met naam en toenaam op alle titelpagina's staan, vooral als het exotische namen zijn die klinken als abracadabra.'

Troost

Stemmen doet een beetje denken aan de gang naar de dokter. Daar ga je weer, gewillig opweg naar een democratische check-up. In mijn geval rook het ook nog eens naar ziekenhuis omdat het stemlokaal was ondergebracht in een bejaardentehuis. Later op de dag zijn we met een pingpongtafel op wielen langs een aantal stemlokalen in de stad gegaan om ping pong onder de mensen te brengen. Zo kreeg de gang naar de dokter voor sommige mensen toch nog een troostende verrassing.

stemmen op een wandeling

De lieve G, mijn huisgenoot, weet nog steeds niet op wie ze moet stemmen. Ze is op allerlei websites naarstig opzoek naar de juiste informatie om een afgewogen beslissing te nemen. Groen Links is voor groen licht voor fietsers. Groen Links kiest voor kwetsbare mensen en geeft ruimte aan kunst en experimenten. ‘Wij zijn in essentie natuurlijk fietsers, dus misschien is het wel wat.’
De lieve G leest bij het profiel van Inge Vianen over een leuke wandeling; Via Haagse bos Clingendael en park Meijendaal. 'Hmm, die gaan we een keer doen.’

Rechtszaak rechts-extremistenfeest Nieuw-Scheemda aangehouden

Fascisme, eigenlijk best gezellig!