Onnatuurlijk

Om niet gek te worden, probeer ik elke dag een uur hard te lopen. De route gaat over de java brug rechtdoor richting Wassenaar tot ik een park in kan duiken, ik weet niet hoe het heet. In het eerste laantje staan majesteitelijke beuken, rechts een Duitse bunker. Ik loop door het laantje, het park door langs een soort wachttoren die doet vermoeden dat daar ooit een soort grens heeft gelopen. Het park heeft grote lommerrijke bomen. Dan kom ik in de wijk Bezuidenhout terecht waar ik langs de tennisvelden weer een soort groene corridor inschiet die regelrecht tot landgoed Clingendael leidt. Daar loop ik langs de ganzen die keer op keer blazend met hun snavels naar mijn enkels duiken. Overal op het landgoed lopen mannetjes rond in fluriserende oranje pakken, ze zijn van de plantsoenendienst, maar ze lijken niet veel meer te doen dan simpelweg aanwezig zijn. Ik ren langs de japanse tuin die maar 1 maand per jaar open is, dan door het bos met de rodondendronstruiken. Achetrin dat bos steek het kanaal over na het fietspad dat zich volgens mij op de rand van het landgoed bevindt.
Aan het einde van dat fietspad sla ik rechtsaf weer het landdgoed Clingendael in , langs een andere Duitse bunker (je kan wel merken dat hier ongeveer de Atlantic Wall liep) het bos door naar een open en glooiend grasveld dat geweldig oplicht tussen de donkergroene loofbomen. Op dit grasveld is een soort gymnastiek baan aangelegd waarvan alleen nog twee rekstokken overeind staan. Daar trek ik mij op: drie setjes van vijf. Het nadeel van dat grasveldje is dat er werkelijk ongehoord veel honden worden uitgelaten. Daarom stinkt het nogal. Ik snap er niks van, soms loopt er een baasje met wel vijf honden. Dat is toch niet normaal? Ik ren verder door het bos en dan loop ik weer via de groene corridor terug door hert park zonder naam waarna ik rechtsaf sla langs het shell hoofdkantoor, langs de rij geparkeerde taxi's met hun Turkse chauffeurs, de Copes van Cattenburghlaan door en dan via de Bali straat weer naar de Schuddegeest. Nu sprak ik mijn vader net aan de telefoon en die zei dat het hem niet zo gezond leek zoveel hard te lopen. Zelf was hij alweer enige tijd geleden gestopt bij de sportschool omdat hij het boek van Midas Dekkers had gelezen: Lichamelijke oefening.
Voor Dekkers is sport onnatuurlijk. Dieren sporten immers ook niet, die bewegen alleen uit absolute noodzaak. Beweren dat sport ongezond is, is net zoiets als beweren dat roken onegzond is. Het zijn van die stellingen waarmee je altijd gelijk krijgt. Toch kun je beargumenteren dat een roker door die paar sigaretten op een dag misschien wel minder stress heeft en daardoor langer leeft. Dat is ongeveer de reden dat ik hardloop. Heeft Dekkers eigenlijk al eens iets geschreven over hondenliefhebbers, over de perversie die schuilgaat achter de liefde voor het huisdier?

Religious Fastfood

‘Wij zijn niet eng, wij zijn gewoon mensen in een winkel.’
Zegt een medewerker van de gebedswinkel in het actualiteiten programma NOVA. De kerk doet verwoede pogingen om dichter bij de mens te komen en doet dat door van zichzelf een winkel te maken. De mens is een consument en ook de religieuze mens kent de taal van het shoppen. Guus Meeuwis, Frans Bauer en Jan Smit zijn te horen bij kerk bijeenkomsten. De teksten zijn aangepast. Terwijl Meeuwis op zijn eigen onbeholpen wijze zong over seks, zingen de kerkgangers over contact met God. Het doet denken aan een slechte karaoke. Ook op de foto gemeenschap flickr is de kerk populair. Er zijn meer dan vier duizend groepen die zich bezig houden met religie. Ook al zijn sommige groepen juist tegen religie gekeerd. Maar toch, de anti religie is ook religie. Er zijn meer dan 500 verschillende groepen die zich bezig houden met Barack Obama. Ook dat is religie. Geloof is helemaal niet weg, het doet zich alleen anders aan ons voor. Daarin volgen we nogsteeds de VS, waar rock ’n roll al veel langer geleden de weg naar de kerk had gevonden. Als we de tendens doortrekken is het dus wachten op de religieuze drive ins, waar je een big jesus menu kan bestellen, met krokante apostelen en een maria magdalena diet coke. En goed, als toetje dan dus een Sunday.

Een krakkemikkig vehikel

Het subject is sinds de komst van de CD Rom op sterven na dood, schrijft Petran Kockelkoren in het fotoboek van Gerco de Ruijter (http://gercoderuijter.nl/). Het centraal gedirigeerde narratief van de unieke persoonlijkheid wordt immers verstoord door non lineaire navigatie mogelijkheden zoals ‘combine all experience in which the color yellow is to be found’ .
Daarbij komt dat de geschiedenis volgens Kockelkoren helemaal niet voortgestuwd wordt door grote ideeen en filosofieen. De houdbaarheidsdatum van ideeen is afhankelijk van de materiele basis waarin ze verankerd zijn. “As soon as the media or instrument of perception through which we see the world change, the related ideas lose their validity. Ideas serve only to stabilise our historically changing experiences.”
Ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Toch zitten we gevangen in ons lichaam en moeten we het doen met onszelf als belangrijkste uitgangspunt. Het subject is wellicht een krakkemikkig vehikel om de wereld te begrijpen, maar ik ben bang dat dit het het enige is wat we hebben. Misschien ligt de kracht van het subject juist in haar persoonsgebonden waarde om de wereld te begrijpen. Ach ja, het blijft behelpen.

Een overzichtelijk leefgebied

Ik was regelrecht uit een broeierrige Madrileense nacht met slechts enige uren slaap op Barajas aangekomen en stond mijn verschroeide voeten te koelen op de vloer van de vertrekhal. Een musje vloog heen en weer. Die had waarschijnlijk zijn nest ergens in de vertrekhal gebouwd. Een overzichtelijk leefgebied. Ik keek in het felle licht dat over de startbanen naar binnen golfde. Er was afgelopen nacht een filosoof steward geweest die had verteld dat er in de vliegwereld reeds een verhaal de ronde deed over de toedracht van de ramp. Niets is zeker, zei de steward filosoof en het is een verhaal dat niet is gecheckt. Maar ze zeggen dat een mechanicus groen licht had gegeven en dat het toen dus alsnog is misgegaan. Witte vlekken dansten voor mijn ogen. De vermoeidheid en het licht deden mij duizelen. Ik ging liggen op een leren bank, nog een uur voor vertrek. Terug naar Nederland, het geld was op en het werd tijd voor een plan. Er moest meer geld op een constantere manier op mijn rekening worden bijgeschreven. Zoveel was duidelijk. Een overzichtelijk leefgebied. Ik sloot mijn ogen en zag hoe de witte vlekken als een nabeeld op mijn netvlies rood kleurden. Een stem kondigde aan dat om twaalf uur drie minuten stilte in acht genomen zouden worden. Het werd stil, mensen staarden naar buiten. Daarna werd er geklapt, een klaterende waterval klonk door de vertrekhal. Ik dacht aan het verhaal van de steward die het toestel had gekend. Klein, met een hele smalle gang, het moet daar vreselijk zijn geweest. Een slagerij. We dronken Redbull met whisky. Ik stond op om richting de gate te wandelen, toen zag ik ik de mus weer. Hij had zijn nestje op een riggel gebouwd in de vide tussen de glazen voorgevel van de vertrekhal. Een overzichtelijk leefgebied, was dat niet het antwoord op een hoop levensvragen?

Sprekende over Voltaire

Ik lunchte met Dichtertje. Hij vertelde hoe Voltaire zijn verlichtingsidealen liet varen toen er in Portugal duizenden mensen om het leven waren gekomen door een vulkaanuitbarsting. 'Hoe zo kunnen we vertrouwen op de ratio?' Moet Voltaire gedacht hebben.
Nieuws reisde toen niet snel en tegen de tijd dat het je had bereikt waren ze uitgegroeid tot verhalen. Misschien is 1 ramp in de vorm van een verhaal instructiever voor ons besef over de wereld dan iedere dag naar het journaal te kijken. De laatste restjes van Voltaires geloof in de ratio werden weggespoeld toen een aantal schepen vergingen waarin hij geld had geinvesteerd .
Toen wist hij zeker dat het Leibnitziaanse dictum ' we leven in de beste van mogelijke werelden' volstrekte onzin was. Ik denk dat het vooral die investeringen zijn geweest die hem bitter maakte. Het eigen leed weegt toch zwaarder dan dat van anderen. Later die dag smste Dichtertje het volgende: Sprekende over Voltaire: er zijn 150 mensen omgekomen in een vliegtuig ongeluk op Barajas.

Stijgen op de sociale ladder

Ik trof Dichtertje eergisteren bij de lunch in een wat bedrukte staat. De bedrukte staat is Dichtertje niet vreemd. Hij maakt zich zorgen over zijn leven en hij is het wachten op zijn aanstaande vertrek naar Californie zat. Bovendien is zijn studentenvisum nog niet gearriveerd.
Dichtertje had onlangs een gesprek met de decaan van de faculteit waar hij onderzoek gaat doen. Van dat gesprek werd hij ook al niet heel vrolijk.
Zij adviseerde hem over een aantal dingen te liegen. Dat liegen moest dan vooral in dienst staan van een in haar ogen vanzelfsprekende ambitie om een hoge post binnen de universiteit te krijgen. Ze doelde ondermeer op het feit dat hij moest verzwijgen wanneer bepaalde artikelen via zijn vader in de Spaanse wetenschappelijke pers terecht zouden komen. De vrouw komt volgens Dichtertje uit zo’n typische oude Spaanse familie die van oudsher de stieren leverden voor de corrida’s. ”Mensen die stikten van het geld terwijl iedereen om hen heen dood ging van de honger.”
Ook Dichtertje wil triomferen in het leven, maar op een andere manier. Stijgen op de sociale ladder is voor hem geen noodzakelijkheid. Voor deze vrouw blijkbaar wel, de positie is belangrijker dan het werk. Volgens Dichtertje zijn haar essays weinig interessant en van middelmatige kwaliteit. Ze had haar positie dus duidelijk te danken aan de Duistere krachten van España Profunda. Ik ben bang dat er van Dichtertje wordt verwacht dat hij zich binnen de universiteit omhoog neukt. Dat zal hem ongetwijfeld licht melancholisch stemmen. Ook al verhuis je, een hoop dingen verhuizen met je mee. (zie post España Profunda)

Sympatisanten voor een coupe

Where to invade next, is de titel van een boekje, dat is uitgegeven door het literaire tijdschrift McSweeneys. Eigenlijk is het een gids met 'enge landen' waar hoognodig moet worden ingegrepen: Iran, Pakistan, Uzbekistan, Venezuela, Syria, Sudan, Noord Korea. Uzbekistan en Venezuela waren een verrassing voor mij. Uzbekistan is een dor en droog land ter grootte van Californie, lees ik, waar het stikt van de moslim extremisten. Vroeger vormde dit land het Sovjet magazijn voor massavernietigingswapens. ’Despite threat-reduction agreements and ‘loose nukes’ management programs, Uzbekistan’s WMD’s (wapons of mass destruction, BE) are far from secure.'(p.25) Het leger stelt niet zoveel voor en een luchtaanval met precisiebombardamenten zou tamelijk makkelijk uitvoorbaar moeten zijn.
Eng land Uzbekistan, Venezuela trouwens ook. Volgens de enge landen gids is Chaves een sterk leger aan het bouwen die alleen bedoeld kan zijn om de buurlanden aan te vallen. In dit geval wordt echter aanbevolen om de CIA het werk op te laten knappen door in het Venelozaanse leger sympathisanten voor een coupe te vinden. Zo lijkt het alsof binnelanldanse krachten de 'regime change' tot gevolg hebben gehad.
Militair ingrijpen lijkt bij deze zeven landen de enige hoop op verandering, maar het is de vraag of het in alle gevallen helpt. Neem nou Sudan. Het moslim fascisme van de Sudanese religieus leider Al-Turabi is schrikbarend. ‘I admit we are a threat to the present world order.' heeft hij gezegd.'We seek to correct that world order.’
Het is algemeen bekend hoe dat in zijn werk gaat. Door verkrachtende en brandstichtende, moordende janjaweed het land in te sturen. Etnische zuiveringen volgens de verschroeide aarde methode. Europa kent een traditie van ‘never again’ te roepen na iedere etnische zuivering. Momenteel wordt dat ook over Darfur gezegt terwijl hele stammen worden uitgemoord.
Dat zal, volgens deze gids, doorgaan totdat het regime wordt uitgeschakeld.
Maar zijn die janjaweed nog wel te stoppen? Als je eenmaal het beest hebt losgelaten is er geen weg meer terug. Dan moet je als aanvallende partij bijna zelf met etnische zuiveringen gaan beginnen. Let wel: Het wegzuiveren van de janjaweed.

Truely Alien

Op het plein met de klok spelen zich beestachtige rituelen af waarvan ik nog niet kan beginnen te begrijpen wat ze te betekenen hebben. Ik ontbeer het culturele kader en kan de codes niet lezen. Toch zit ik er middenin, ik ben op een feestje beland waar ik niet meer uit weg kan. Iedere ochtend wordt ik uit mijn bed geschoten door een stel smurfen, gevolgd door traditionele opzwepende trommelklanken en vuurwerk. Dit appartement voelt als een expressionistisch schilderij van Bocioni. The truely Alien planet is earth, heeft science fictien auteur C. Balard eens gezegdt. Vanaf mijn balkon in Gracia, niet zo verschillend van een ruimte station, kan ik dat bevestigen.

Een imago van gewapend beton

In de El Pais vandaag las ik een stuk over Madonna, de vijftig jarige popdivia. Enkele maanden geleden is zij toegetreden tot de Rock en Roll Hall of Fame. Haar reactie was typerend.‘ Wat? Is dat niet de plek waar ze de muzikale dinosaurussen neerzetten?’.
De goden hebben madonna niet toebedeeld met al teveel muzikaal talent. Wie herinnert zich niet dat tenenkrommende optreden met gitaar op het podium terwijl ze Imagine van John Lennon zong. Het klinkt al vreemd als het gezongen wordt door een miljonair, maar in de vertolking van Madonna was het ronduit beledigend. Geen probleem, het imago van madonna is van gewapend beton. Niks kan haar deren, ook niet de adoptie van een kind uit mali, zonder de procedures te volgen. Welke procedures? Een muzikale dinosaurus heeft geen procedures nodig. Zij is geen vernieuwer maar een uitstekende volger, ze weet wat er speelt en ze heeft het talent om mensen met muzikaal gevoel om zihc heen te evrzamelen. Van tekstschrijvers tot dansers. Madonna is puur beeld, bijna een medium op zichzelf. Curieus detail is dan ook dat ze haar kinderen geen tv laat kijken omdat het de fantasie zou doden. Zij, als product van dit apparaat waar ontelbare keren haar muziekvideos zijn afgespeeld kent als geen ander de gevaren. Keep it real, zegt de muziekale dinosaurus.

Gargamel

Op het plein met de klok is een smurfendorp verrezen. Dat heeft niets met de schietende mannen te maken. Die mannen dragen deze mutsen ieder jaar, maar het dorp is gebouwd om mee te doen aan een soort miss verkiezingen voor straten. Het is een grappig dorpje, vooral omdat Gargamel een hele zooi smurfen in een kooitje heeft gestopt. Dat lukt hem anders nooit! Vooralsnog gaat ieder jaar de prijs naar dezelfde straat: Calle Verdi. Ik ga er vanuit dat in Calle Verdi de meeste fanatiekelingen wonen. Dit jaar denk ik dat het plein met de klok een goede kans maakt. Ook gargamel is een fanatiekeling.