Wehrmacht

 

Dit schrijft Arie Elshout over het nieuwe fietsenplan in New York: ‘Het voetgangersgedeelte en het fietspad worden slechts door een makkelijk te negeren witte verfstreep gescheiden. Daardoor is de brug voor voetgangers en fietsers in hun gevecht om de schaarse ruimte wat het Oostfront was voor de Wehrmachtsoldaat: een gebied vol gevaar.’

Ik kan me zo geen andere artikelen van Arie Elshout herinneren, maar hij lijkt me een nogal gebrekkig stilist. Een referentie aan het Oostfront op de Brooklyn bridge? Je moet er maar opkomen. Elshout vergeet bovendien dat er al jaren over de Brooklyn Bridge gefietst wordt. Het is helemaal geen nieuw probleem. Al sinds 2012 staan er artikelen op internet over de problematiek tussen fietsers en voetgangers. Dit is misschien wel een goed voorbeeld van een artikel dat uit alle macht journalistiek waarde moet hebben en dus focust op allerlei zogenaamde problemen. Wat Elshout ook had kunnen doen was gewoon een stuk gaan fietsen op zo’n nieuwe fiets. Hij had de stad kunnen beschrijven vanuit het perspectief van een fietser in plaats van die van de journalist.

Herinnering aan New York

Vorig jaar om deze tijd paste ik op katten in Brooklyn. Bij het opschonen van mijn computer trof ik dit fragment:

“Dit huis is gezegend met vrienden, familie en een kat”, een wandtegeltje op de wc herinnert mij eraan waarom ik hier ook alweer ben; vanwege de katten. Alsof ik dat kon vergeten. Elders in het huis word ik erop gewezen dat God op de achtste dag de kat schiep. Iedere avond zet ik mijn tandenborstel in een rode kater van keramiek, zijn bevroren grijns maakt een nogal gestoorde indruk op mij. Schilderijtjes van katten die met wol spelen, bekers in de vorm van een vuilnisemmer; het oor van de beker is de kat die erin klimt. Het leitmotiv van dit huis is Katze.

Twee enorme katten met dikke logge lijven en zware vachten, slepen zich als schildpadden door de woonkamer. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen en waarschijnlijk klinkt het belachelijk, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die beesten een bepaalde eigenaardige invloed op het huis uitoefenen. Alsof ze de zwaarte kracht versterken. Ik zit hier aan de keukentafel vastgenageld met een wolk in mijn hoofd. De klok in de hal tikt de minuten weg.

Fijnstof

Een paar dagen geleden las ik in de krant dat brommers en scooters per seconde meer ultrafijnstof uitstoten dan vrachtwagens en twee keer zo veel als een gemiddelde auto. “Een fietser ademt extreem veel ultrafijnstof in wanneer een brommer hem passeert.” (bron:volkskrant 28 januari).
In Nederland maakt de fietsersbond zich druk over het heil van de fietsers, maar veel andere landen moeten het vaak zonder fietsbond stellen en strijden daarom zelf voor hun rechten.
Zo fiets ik wel eens mee met een groepje milieufanatiekelingen in New York die roepen om minder auto’s en meer fietsen en fietspaden. Ik ben geen milieuactivist, maar vind het wel grappig om door New York te rijden terwijl je achtervolgt wordt door squadron scooter agenten (er heeft zelfs wel eens een politiehelikopter met zoeklicht boven ‘ons’ gehangen). Het geeft een prettig soort groepsgevoel waar ik af en toe graag even gebruik van maak (om vervolgens weer ergens anders te buurten).Bij de dichters in Madrid werd het groepsgevoel vergroot door de kritische academici die zo nu en dan cynisch informeerden of ze ook wel eens een boek lazen. Hierop reageerde één van de dichteressen eens door te roepen: “weet je wat poëzie is, dit is poëzie”, waarop ze haar topje en bh uittrok en haar borsten toonde aan de sprakeloze academici. Ik vond overigens dat ze ongelijk had. Later verzuchte dezelfde dichteres dat het zo jammer was dat we woodstock gemist hebben. Ze was dan misschien niet geboren in het verkeerde lichaam, maar duidelijk wel in het verkeerde tijdsgewricht.
De fietsers op Manhatten hebben al heel lang geleden begrepen dat het geen zin heeft om je borsten aan de politie te laten zien, ook al rijden sommigen nog steeds rond met bloemen in hun haar. De politie op haar beurt weet ook dat iedere groep een vijand nodig heeft en slaat er niet kinderachtig op los. Fietsers worden in volle vaart van hun rijwiel getrokken en in de boeien geslagen. En dan maar schelden. Heerlijk!
Er bestaat een vergelijkbaar clubje fietsers in Brooklyn, waar het er heel vredelievend aan toegaat. Ze hebben daar blijkbaar een deal gesloten met de politie die in plaats van ze te achtervolgen, de groep fietsers begeleid. Van te voren moet de ebstemming bekend gemaakt worden zodat ze vooruit kunnen rijden om het kruispunten af te zetten. En het moet gezegd, de lol is er direct af. Als makke schapen werden we van Prospect park naar Coney Island geloodst. Twintig fietsers en dan tien scooters met lachende politieagenten ernaast. Het klopte het gewoon niet. Milieuactivisten die strijden tegen teveel CO2 uitstoot die worden begeleid door tien agenten in scooters, geen wonder dat ze de hele tijd moeten lachen.
De NYPD heeft het perfect begrepen, het groepsgevoel van de vijand kun je het beste breken door ze dood te knuffelen (of vergiftigen met een onzichtbare wolk dodelijke fijnstof).