Vandaag heb ik een grotere hardloopronde uitgetest die helemaal door de duinen gaat. Soms vergeet ik hoe mooi het daar is. Het verstilde duinlandschap met van die grillige boompjes heeft iets ruigs, alsof de vegetatie zwaar gehavend is. Ik weet niet of ik die hardloopronde vaker kan gaan doen en of ik daar iets over te zeggen heb. Het is ongeveer vijftien kilometer denk ik. Mijn knie heeft alvast 'nee' gezegd, door middel van morse codes in de vorm van vreselijke pijnscheuten. Omdat ik daarom geen boodschappen meer kon doen, strompelde ik naar de avondwinkel om wat eieren te kopen. voor mij in de rij stond een kleine gedrongen man met wit haar en rode koontjes die een pakje sjek en wat vloei moest afrekenen. ‘Ik zit in de kroeg’ zei hij, tegen het jongetje van zeven dat achter de kassa zat. ‘Ik moet dit even voor iemand meenemen’. Het bleek om een bedrag van zes euro nog iets te gaan. De man pakte vervolgens een indrukwekkende stapel bankbiljetten uit zijn broekzak. Een vuistdikke stapel 100 euro biljetten en een vijfje. ‘Oh, ik kan het niet betalen’, zei hij. ‘Schrijf maar op naam van Johan, ik kom morgen terug.’ Terwijl hij dit zei gooide hij de vijf euro voor het jongetje op de toonbank.’hier voor in je spaarpot.’
