Op 9 november j.l. gaf Bas Haring in dagblad Trouw een interview naar aanleiding van zijn verschenen boek ‘plastic panda’s’. De wereld kan wat hembetreft ook met minder diersoorten af want veel soorten mis je helemaal niet. Bas Haring’s redenering is als volgt: er zijn leuke dieren en minder leuke dieren. Voor hem is het evident dat we alleen de leuke dieren bewaren en de anderen, die toch niet leuk zijn, laten we uitsterven. Er is wat voro te zegegn dat om de soort te redden je wellicht een keuze moet maken. Toch zou het beter zijn als Haring als filosoof een onderscheid maakt tussen wat haalbaar is en wat wenselijk zou zijn. Hij kijkt nu alleen maar naar haalbaarheid en zegt dan dat het haalbare ook wenselijk is. Op basis van dit artikel zou je zeggen dat Bas Haring doorslaat in rationalisering en een voorkeur heeft voor kitch. Natuur met een zekere flair mag van hem bestaan en er zijn ook leuke panda's van plastic. Hij is volksfilosoof maar in plaats van het inzichtelijk maken van een bepaalde nuance, gaat hij eraan vorobij en zegt hij vooral wat het volk toch al denkt. 'Mijn I-phone is ook wat waard', zegt de volksfilosoof als repliek op een verdwenen diersoort. Als we alleen nog maar datgene doen wat haalbaar is en onze keuzes niet langer baseren op het wenselijke, dan kan je de wereld niet langer richting geven. Het is dan een beetje alsof je een oorlog voert en alleen maar bezig bent met schieten zonder te weten waar die oorlog precies voor dient.
