De Feyenoord supporter

Centraal justitieel incasso bureau
Postbus 16
8900AA Leeuwarden

Transactienummer:734931291
Donderdag, 12 juni, 2008

Geachte heer/ mevrouw

Op 28 april j.l. werd ik op het stationsplein te Rotterdam aangehouden op verdenking van een strafbaar feit. De agent die mij staande hield nam zijn werk als handhaver van de wet uiterst serieus en op dwingende toon vroeg hij om mijn identiteitsbewijs. Natuurlijk kan iedere agent zelf bepalen wat een goede aanleiding is om iemand aan te houden. Toch mag hij ook weer niet al te verkwistend omspringen met deze gegeven macht, want een politiestaat is dan nooit ver weg. De dienstdoende agent stond daar in verband met eventueel onhandelbare Feyenoord hooligans die op weg waren naar de Kuip of er nog vandaan moesten komen. Daar sta je dan: stuiterend van de adrenaline, zonder ook maar één Feyenoord supporter in zicht. Wel zie je iemand ontspannen steppend op een vouwfietsje. Dat is een goede aanleiding op wieltjes. Er moet toen een elastiekje in zijn hoofd zijn losgeschoten want, hoewel ik geen Feyenoord supporter ben, leek hij zich nauwelijks in te kunnen houden. Alle spanning kwam er in een keer uit en er was geen gesprek met hem te voeren. Het leek mij verstandiger om hem in die toestand niet mijn paspoort te overhandigen. Want misschien ging hij er wel iets geks mee doen en ik had nog een hoop plannen om op reis te gaan deze zomer. Achteraf had ik dat beter wel kunnen doen, maar achteraf is het altijd makkelijk praten. Toen de dienstdoende agent in de gaten kreeg dat ik niet van plan was op zijn verzoek in te gaan begon hij heel hard aan mijn arm te trekken. Ik wist niet precies wat hij daarmee wilde bereiken. Na enig aandringen vertrowude hij me toe dat we opweg waren naar het bureau. Dat was een, naar bleek later, nochal onbeduidende bouwkeet aan de andere klant van het station. Toch zag het er van binnen behoorlijk authentiek uit. De cel waarin ik werd ondergebracht had blauw linoleum op de vloer en aan de wanden. Boven de deur hing een tl balk waarvan het licht hinderlijk in mijn gezicht scheen. Geheel volgens protocol kreeg ik de keuze mijn schoenen uit te doen of de veters eruit te halen. Na vijfenveertig minuten kon ik de bouwkeet pas weer verlaten, wat met name te maken had met het feit dat de dienstdoende agent slechts met twee vingers kon typen.
Politie agenten zijn net conducteurs: je moet er een beetje geluk mee hebben. De één zegt: “voortaan niet om vijf voor negen vertrekken, want dan is je kortingskaart nog niet geldig”. De ander zegt:”Dat is dan 35 euro”. Toch is de verhouding reiziger/conducteur een stuk duidelijker dan de verhouding agent/burger. Agenten moeten het bij de interpretatie van de wet hebben van hun fingerspitzengefuhl en velen hebben dusdanig veel eelt op hun vingers dat ze moeilijk het onderscheid kunnen maken tussen een zinvolle en een nutteloze arrestatie. Sterker nog: dat onderscheid valt volledig weg: er bestaan geen nutteloze arrestaties.Ik begrijp dat ik niet onder deze boete uit kan. Ik ben in de trein van vijf voor negen gestapt en had pech met de conducteur. Aangezien ik een mager eenmansbedrijfje run en niet zomaar even 60 euro kan ophoesten, wil ik u vragen of het mogelijk is een taakstraf uit te voeren. Iets in de trant van bejaarden gezelschap houden of meedraaien met de Rotterdamse plantsoenendienst. Of nog beter: schoonmaken in het Feyenoord stadion. Ik zal toegewijd tussen de stoeltjes scharrelen opzoek naar propjes papier, uitgespuugde kauwgompjes en sigaretten peuken. Met veel liefde slinger ik mij om de wc potten van de kantine en zal elke centimeter hartgrondig reinigen van bacteriële sedimenten. Maar ik laat me ook graag verrassen.

Met vriendelijke groet, Bram

Doelgroep

Aan: Centrale Verwerking Openbaar Ministerie
Unit Mulder
Postbus 5000
3500 MJ Utrecht

Betreft: beroep tegen beschikking met beschikkingsnummer: 491180812

Datum: Dinsdag, 10 juni, 2008

Van: Bram Esser
Schuddegeest 58
2585 XC Den Haag

Geachte heer/ mevrouw

Hierbij wil ik bezwaar aantekenen tegen de in uw brief van 28 mei j.l. geformuleerde aanklacht. In de eerste plaats doe ik dit vanwege een onjuistheid in de omschrijving van de overtreding. Van fietsen in de meest strikte zin van het woord was namelijk geen spraken. Ik stepte op mijn vouwfiets. Volgens de dienst doende agent is steppen hetzelfde als fietsen, maar dat ben ik niet met hem eens. Het is een volstrekt andere categorie van bewegen. Net zoals dat het vouwfietsje waarop ik mij voortbewoog een aparte categorie fiets is. Natuurlijk is het moeilijk om in de wet allerlei uitzonderingen op te nemen. Het is dus aan de dienstdoende agent om een inschatting te maken van de situatie en een verschil te zien tussen iemand die zich op zijn gazelle met top snelheid in de menigte stort, of iemand die op een vouwfiets van onbekend chinees merk zwierig (ik zou bijna willen zeggen: dansend) met een voet op het pedaal tussen een paar wandelaars door manoeuvreert. De dienstdoende agent had helaas geen oog voor subtiliteiten.
Ik kom niet uit Rotterdam, ik was er op bezoek. Een jaar eerder kon je op de plek waar de agent mij staande hield, voor zover ik weet, nog gewoon fietsen en/of steppen. Volgens de dienstdoende agent stonden er inmiddels overal borden waarop het verbod op fietsen duidelijk werd gemaakt.
Toen ik hem echter vroeg of hij die borden even voor mij wilde aanwijzen begon hij zijn geduld te verliezen. Dat vind ik vreemd. Voor zover ik weet hebben boetes vooral een opvoedkundige en corrigerende waarde. Hij had mij dus op zijn minst de borden kunnen laten zien en kunnen zeggen:”dit is waarom wij je pijn doen.” Op die manier wordt een boete inzichtelijk gemaakt. Ik had zelfs een beetje het gevoel dat ik er recht op had om niet alleen in metafysische zin maar ook in fysieke zin op het bestaan van dergelijke borden te worden gewezen. Zelf wilde de dienstdoende agent namelijk ook een tastbaar bewijs dat ik diegene was die ik zei te zijn. Omdat ik dit soort situaties niet wens te laten escaleren, stelde ik voor eerlijk over te steken: Ik zou hem mijn paspoort tonen als hij mij de borden zou aanwijzen. Deze toenadering van mijn kant werd echter helemaal niet op prijs gesteld. Dat terwijl we in een maatschappij leven waar het overleg tot norm verheven is, waar de onderhandelingscultuur hoog in het vaandel staat, ja waar het poldermodel wel haast een religie genoemd kan worden. Een religie die volgens sommigen heeft geleid tot politieke sedatie en besluiteloosheid. Een religie die volgens sommigen passiviteit propageert en de regie van ons land definitief uit handen heeft gegeven aan de ongecultiveerde horden uit het oosten. Niet zelden door deze critici aangeduid als geitenneukers. De critci blinken uit in klare taal, niet in subtiliteiten.
Misschien behoorde de dienstdoende agent wel tot deze alsmaar groeiende kritische groep in Nederland. Mensen die niet houden van woorden, maar daden. Ik werd dan ook ruw bij mijn arm gepakt en meegevoerd naar het bureau. Erg onbeleefd moet ik zeggen. Des te meer daar ik gedwee naast hem liep en mij op geen enkele wijze verweerde. Misschien wilde hij indruk maken op zijn vrouwelijke collega waar hij samen mee op wacht had gestaan. Dat snap ik best, de wetten van moeder natuur gelden ook in het politiecorps. Het politiekantoor aan de andere kant van het centraal station was in een treurige bouwkeet ondergebracht. Niet erg indrukwekkend maar van binnen zag het er toch nog behoorlijk geloofwaardig uit. De vloer en wanden van de cel waren bekleed met blauw linoleum en boven de deur scheen voortdurend een tl lamp in mijn gezicht. Nadat mijn spullen waren afgenomen en ik de keuze had gekregen om mijn veters uit de schoenen te halen of mijn schoenen uit te doen, moest ik in de cel plaatsnemen. Ik kreeg de mededeling niemand te mogen bellen en dat ze lieten niet na mij mede te delen dat ik 16 uur vast gehoudne kon worden. Of ze dat ook gingen doen hing af van de medewerking die ik verleende. Een vreemde opmerking want ik was tot dan toe buitengewoon coöperatief geweest. Het enige waarvan men mij kon beschuldigen was mijn leergierigheid en mijn kritische houding jegens ongefundeerd overgebrachte kennis.
Na drie kwartier mocht ik weer gaan. Ik was blijkbaar behulpzaam genoeg geweest.
Maar het is aannemelijker dat de dienstdoende agent ook begon aan te voelen dat zijn eigen reactie en mijn vastzetting buiten proportie waren geweest voor iemand die zich licht steppend door het leven bewoog. Hij verontschuldigde zich dan ook door te zeggen dat ik natuurlijk niet tot ‘de doelgroep’ behoorde, maar dat het stationsplein nu eenmaal een zero tollerance gebied is en dat ik daarom zo hard werd aangepakt. Die opmerking zette mij aan het denken: Wie zou de doelgroep dal wel zijn? Feyennoord supporters? Tasjesdieven? Skinheads? homo’s? Of toch de al eerder genoemde geitenneukers?
Om te verdoezelen dat de politie een doelgroep heeft, worden er blijkbaar ook zo nu en dan ‘onschuldige burgers’ aangehouden. Dat lijkt mij een interne beleidskwestie waar nog even naar gekeken moet worden. Ondertussen vraag ik u met klem deze boete te laten varen.
Ten eerste omdat ik niet fietste maar stepte, ten tweede omdat ik de doelgroep niet ben en ten derde omdat ik door mijn aanhouding al gestraft ben. Hierdoor miste ik ten slotte het geplande interview, waardoor ik mijn deadline niet meer kon halen en waardoor ik uiteindelijk belangrijke inkomsten ben misgelopen. In wezen heb ik de boete dus al betaald.
Ten slotte, en dat is geen onbelangrijk detail, had de agent ook nog eens ongelijk. Er staan geen borden voor het centraal station Rotterdam waarop staat dat je er niet mag fietsen. Er staan alleen borden waarop staat dat je er je rijwiel niet mag parkeren. Ik wil u dan ook vragen mij nog eens te bellen om mij in deze zaak te horen.



Met vriendelijke groet en tot horens,
Bram Esser