Oranje in Auschwitz

Er is veel sport te vinden in de krantenkaternen de laatste tijd. Zo las ik vandaag onder meer dat er een onderzoek is gepubliceerd naar de combinatie tussen seks en sport. Boksers in Amerika klagen altijd dat ze slappe  knieën krijgen als ze seks hebben gehad en de ring in moeten. Ze zijn minder agressief. Ronaldo scoorde juist beter als hij seks had gehad. Je wordt rustig van seks en krijgt er teamspirit van, zeggen sommige wetenschappers. Vandaag is het Nederlands elftal op bezoek in het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Niks mis met een excursie natuurlijk, maar wat een voetbal elftal precies in het kamp moet, blijft de vraag. Herman Pleij bereidde de spelers voor op het bezoek en hij wees op de gevaren van het nationalisme en er werd ook gesproken over racisme op het veld. Een beetje tendentieus is het wel, die zogenaamde koppeling met de actualiteit. In dat geval had hij beter kunnen beginnen over de bio-industrie en wat er gebeurt als je dat op mensen toepast. Helaas werd er weer op een veilig paard gewed; racisme. Anti Racisme campagnes  en voetbal zijn sowieso al sinds  jaar en dag een onafscheidelijke tandem.  Trouwens; het is de vraag of die oerwoudgeluiden wel zo racistisch bedoeld zijn, ze duiden volgens mij eerder op een gebrek aan seks.

Ich war in Auschwitz

Onze twijfel om naar Auschwitz te gaan vanwege het risico een concentratiekamp te reduceren tot een toeristische attractie bleek een nogal naïeve gedachtegang te zijn. Auschwitz is namelijk allang een pretpark.
In plaats van een rustige enigszins beschamende houding van mensen die langs barakken schuifelen, laten druk pratende en telefonerende toeristen zich fotograferen onder de toegangspoort met de tekst: arbeit macht frei. Je vraagt je af waarom mensen dat doen. Waarschijnlijk doen ze dat om dezelfde reden dat toeristen zich laten fotograferen onder de eiffeltoren of bij de piramides van Gizeh. Een bewijs dat ze er geweest zijn. Het fotografische equivalent van het ‘I was here’ dat wel eens in boomstronken wordt gekerfd.
Je was ‘ergens’ en dat doet het goed aan de borreltafel en recepties. De primitieve bewijsdrang heb ik nooit zo begrepen van mensen, maar in het geval van Auschwitz is het helemaal onbegrijpelijk. ‘Ich war in Auschwitz’, misschien wel de meest veel zeggende zin uit de tweede wereldoorlog dat een intens lijden uitspreekt wordt ineens betekenisloos en nietszeggend. ‘I was here’.