Parkeerplaats bewaarder

De film ‘The Parking Lot Movie’ over de parkeerplaats verzorgers van een parkeerplaats in Charlottesville Virginia, stond al erg lang op mijn lijstje om te bekijken. Vandaag zag ik de film eindelijk helemaal. Een geweldige documentaire over parkeerplaats bewaarders die min of meer in strijd zijn met de automobilisten. Ze worden uitgescholden en veel chauffeurs willen niet betalen, maar ze ervaren ook een zekere macht omdat mensen met dikke auto's toch ook ergens moeten parkeren. Als de auto te groot is wordt deze geweigerd.
Iemand in de film zegt: 'Het is een goeie plek voor filosofen want hier krijg je af en toe een middelvinger naar je opgestoken en filosofen hebben dat nodig.' De auto bewaarders zien zichzelf  soms als God. Wie niet betaalt kan een steen tegen z'n ruit verwachten. Ze zijn het kleine leger van mensen die niets hebben en op de fiets naar het werk gaan tegenover het grote leger van autobezitters en consumenten. Hier komen ze elkaar tegen. Mocht ik ooit kinderen krijgen dan zou ik willen dat mijn kind een parkeerplaats medewerker zou worden. Het lijkt me eerlijk en simpel werk. Maar volgens mij is het een uitstervend beroep. Rietdekker is natuurlijk ook goed.

Wegpoetsen walvis II

Ongelukje met een walvis in Taiwan.

Wegpoetsen Walvis I

Op dit zeventiende eeuwse schilderij van het gezicht op Scheveningen (Hendrick van Anthonissen) is onlangs bij een restauratie een complete walvis teruggevonden. Dat verklaart waarom er zoveel mensen op het strand lopen. Je vraagt je af waarom iemand de walvis weg zou willen hebben. Voldeed het soms niet aan de esthetische voorwaarden van die tijd. Zo’n vreemde donkere plek op je doek, dat kon je aan niemand laten zien. Misschien vond de eigenaar die walvis een onsmakelijke anekdote en wilde hij z’n schilderij meer eeuwigheidswaarde geven. Hij wilde een strand zoals het er altijd uitzag. Ik moet zeggen: het is haast onvoorstelbaar, maar ook goed dat de walvis terug is.

Insider/outsider

Wij zijn de gebeurtenissen van 1968 allang vergeten, maar de overheid niet. Zij hebben er alles aan gedaan om dergelijk grote opstanden te voorkomen. Zij hebben hun lessen getrokken. het mag nooit meer gebeuren. Dit zegt Dan Carlin in zijn podcast Common Sense. Met name gebeurtenissen zoals in de jaren zestig met de civil rights movement, de black panthers, daar zijn ‘insiders’ bang voor. Bankiers waren als de dood voor de occupy movement en de kans is groot dat die mensen in de gaten worden gehouden. De overheid waarschuwde bedrijven en banken ook voor hen. Maar zijn dat terroristen? Carlin denkt dat de volgende onthullingen van Snowden zullen gaan over het soort mensen waar de Amerikaanse overheid op spioneert. Mensen zoals u en ik. Outsiders die noodzakelijk zijn voor het democratische evenwicht en die op geen enkele wijze als terrorist gebrandmerkt kunnen worden. 
Insiders helpen insiders. Alleen outsiders mogen roepen wat ze willen, maar die hebben dan weer geen macht.
Dan Carlin haalt een anekdote aan om dit mechanisme te illustreren. Hij zegt erbij dat het van horen zeggen is: 'Iedere Amerikaanse president wordt voordat hij zijn ambt mag bekleden meegenomen naar een ruimte waar hij de filmbeelden van de moord op John F. Kennedy te zien krijgt. Daarna vragen ze aan hem:  "Any questions?"'

Voetbaldrama

Oranje speelde vandaag tegen Wales. De laatste oefenwedstrijd, morgen vliegen ze naar Brazilië. De oefenwedstrijd was niet om aan te zien als we Jack van Gelder mogen geloven. Het verslag van Jack op de radio was een genot om naar te luisteren. Je hoorde hem bijna lijden. Wat een gemopper. Uiteindelijk waren er dan toch twee goals voor Nederland. Jack zei dat we dit heus niet positief hoeven op te vatten. ‘In San Salvador is het aanmerkelijk warmer, het veld slechter en de tegenstander fitter. Oranje heeft zich hier geen pijn willen doen. Kunnen ze dat dan wel in Brazilië?‘

Ik vind voetbal niet zoveel aan. De spelers zijn te voorzichtig, er wordt niet geëxperimenteerd en niet aangevallen. Nederland heeft met zijn totaal voetbaal, het spel efficiënt gemaakt, maar ook saai. Er zijn geen helden meer. Maar daar is Jack. Hij maakt er alsnog een drama van.  Hij is de grootste advertentie die de radio zich maar kan wensen.

He gesproken woord biedt ruimte voor meer drama. Achteraf vind ik het niet zo raar dat Jack van Gelder de rol speelde van Pilatus in de opvoering van de volkse musical 'The Passion of the Christ'. Hij houdt van theatraliteit.

Het afmakertje was subtiel, maar meedogenloos: ‘Misschien zat de jetlag er al in, ook al vliegen ze pas morgen.’

Badminton

Vandaag las ik ‘ The Ambassy of Cambodia’, een prachtig verhaal van Zadie Smith over Fatou die graag zwemt en van het huis van haar werkgever op weg naar het zwembad voorbij de ambassade van Cambodja komt. Het is goed geschreven. Op een onuitgesproken wijze gaat het over de vluchtelingenproblematiek. Het gaat over hoe dingen zijn en hoe dingen zich voordoen. We kunnen niet alles overzien. Fatou zwemt, ze zwemt in health center met de ‘ geleende’ pasjes van haar werkgevers. Ze werkt als oppas en hulp in de huishouding. Ze is gelovig en weet dat de duivel bestaat. Als ze een van de kinderen het leven redt wordt ze ontslagen. Onbegrijpelijk. De ambassade van Cambodja is nooit ver weg. Niemand weet precies wat er speelt. Mensen spelen er badminton. Zoveel is zeker. Een shuttletje spring boven de muur op en neer.

Een dag om aan de balk te spijkeren

Het is middag. Een man loopt de tuin in en lepelt staand een bakje vla leeg. Dan gaat hij weer naar binnen. s ‘Avonds om negentien minuten over acht komt er vlak over de daken een vlucht ganzen over. Ze scheren kakelend voorbij. De kat kijkt gealarmeerd omhoog. Ze kan er niets aan doen.

In het huis van de kat waar ik even op pas trof ik een boek van Rinus Spruit. 'Een dag om aan de balk te spijkeren' heet het. Geweldig boek. Het doet me denken aan het laatste Nederlandstalige boek dat ik las: 'Het boek Ont'  van Anton Valens. Beide hoofdpersonen gaan gebukt onder een ziekelijke onzekerheid. In het boek van Valens knapt de hoofdpersoon aan het einde behoorlijk op. Hoe het met de hoofdpersoon van Spruit gaat aflopen weet ik nog niet halverwege het boek. De hoofdpersoon heet Maarten Rietgans en heeft zowel een messiascomplex als een minderwaardigheidscomplex. Hij probeert uit te blinken als verpleegkundige. Op pagina 128  valt te lezen: ’Er mag gestorven worden, maar nier meer dan nodig is.’
Het is een boek waarin je blijft lezen. De ganzen staan nu vast ergens op een donker veld, een tram laat z'n bel rinkelen. De kat wil aandacht. Ik lees snel verder over Maarten Rietgans. 

Winnen

Vandaag fietsten de lieve G en ik naar Landsmeer om groente te halen bij een landbouwinitiatief. De vrienden waar we logeren in Amsterdam zijn aandeelhouder en worden elke week uitbetaalt in groente. We kwamen terug met snijbiet, radijs, sla, een ander soort radijs en nog meer sla en Chinese kool. De snijbiet heb ik gebakken met ui en knoflook en daarna laten sudderen in bliktomaten en olijven, kappertjes, groene peper en blauwe kaas. Het was een smakelijke pasta saus. Tijdens het eten kreeg ik veel telefoontjes uit Ghana. Ze vertelden me dat Ghana vandaag tegen Nederland zou spelen. Dat wist ik niet. Ik zei tegen ze dat ik hoopte dat Ghana zou winnen. 

Primary City

De huisgenoot van de vriend waar ik logeerde in Berlijn is architect. Hij vertelde dat hij voor zijn opleiding in Montreal drie maanden lang een dakloze genaamd Hector had gevolgd. ‘Hector was iemand die optimaal gebruik maakte van de stad en het systeem.’ Wat overbleef, nam Hector. Er bleef veel over. De dakloze is constant met de stad bezig. Hij moet erin overleven. Anderen verdienen geld. Als je de stad bekijkt als een ecologie dan zijn zij bezig om het de dakloze zo goed mogelijk naar de zin te maken. Of het zo is? Vanuit bepaald opzicht natuurlijk wel. Als je drie maanden onderzoek hebt gedaan dan heb je bovendien recht van spreken.

Etentje

Vanavond was ik bij een etentje. Dit was bij een vriendin van mijn vriend waar ik logeer. Kort daarvoor hadden we met onze gastvrouw getafeltennist. Ze is nogal goed. Naast mij aan tafel zat een vrouw van 42 die vertelde dat ze zwanger was van een man die ze liever uit haar huis zag vertrekken.' Hij wil een boot bouwen omdat de Apocalyps eraan komt,' zei ze zonder ironie.'De boot wordt van beton. We zien wel hoe het loopt.'
Dat lijkt me een goede houding als het om de Apocalyps gaat. Aan mijn rechterhand zat een kunstenaar die alle ontmoetingen die hij heeft met vrouwen vertaalt naar tekeningen, maar dan naakt. Naakt op straat, naakt in de supermarkt. De een voorspelt de Apocalyps, de ander tekent naakte vrouwen. Ik denk dat het zo ongeveer op hetzelfde neerkomt. Onwaarschijnlijke situaties prikkelen de fantasie.