Zagen

Vandaag had ik een afspraak bij dokter Erasmus in het UMCG. Dokter Erasmus is van de afdeling Thorax chirurgie (borstkas). Sinds ik vorig jaar een 'snuffelstage' op het chirurgisch centrum had gelopen, heb ik een grote interesse voor allerlei mogelijke operaties gekregen. Waarom ook niet op mezelf ? De Operatie als consumptie product is allang geen taboe meer en er valt altijd wel wat te opereren als we willen. Een scheve neus, een laag hangende schouder, te grote of te kleine borsten. Bovendien moet ik volgende week een lezing geven op een seminar over mijn observaties van destijds en hoe dus the human factor van invloed kan zijn op het ontwerp van de operatie kamer. Het medisch consult zou onderdeel moeten worden van mijn verhaal. Een afspraak was snel gemaakt.
‘Mijn ‘probleem’ is een ribbenkas die uitsteekt. Vorig jaar ben ik begonnen met golfsurfen. Negentig procent van de tijd lig je in feite op een plank te wachten op die ene golf en dat is best leuk, maar ik kom dan met gekneusde ribben weer het water uit.’
‘We hebben het wel eens geprobeerd, jaren geleden, om bij patiënten een paar ribben weg te zagen. Maar die groeien dus gewoon weer aan.’
Aldus dokter Erasmus.

Materie

 

De koorts is gedaald, terwijl het moorden in mijn boek De Neergang van de Batavia, is toegenomen. Jeronimus Cornelisz. de onderkoopman van de Batavia richt een enorme slachtpartij aan onder de overlevenden. Ze bevinden zich op de Houtman Abrolhos, een kleine archipel van koraaleilanden voor de westkust van Australië waar de Batavia is vastgelopen. Jeronimus, een man met vreemde overtuigingen die op een eiland  aan het moorden slaat. Dat doet ergens aan denken. Precies! Deze Jeronimus  was de zeventiende eeuwse Breivik van de VOC. Nu ik het boek bijna uit heb, begint de stijl van de vertellende historicus me wat te vervelen. Je gaat dan toch denken: wat zou een romanschrijver als Cormac McCarthy met deze materie gedaan hebben? De muiters hadden nota bene hun eigen uniformen verzonnen en genaaid van al het doek en laken dat aanwezig was op de Batavia. Uniformen afgezet met goudbrokaat. Dat deed Breivik trouwens ook, z'n eigen uniformen bedenken.

Ibuprofennetje

 

Ik ben de Ondergang van de Batavia aan het lezen, geschreven door Mike Dash. Ook ik ben me gaan verdiepen in de Nederlandse geschiedenis, niet wegens schaamte waarover ik zaterdag al schreef, maar omdat ik met koorts in bed lig en dit boek binnen handbereik lag. Soms moet je het doen met datgene wat in de buurt ligt. Er was gisteren een urine leider ontsteking geconstateerd, vandaar de koorts. Inmiddels slik ik anti-biotica, maar ‘s nachts lig ik te ijlen, van het leven op de Batavia. Er zaten driehonderd man op zo’n schip en de matrozen lagen helemaal onderin, tussen de trossen touw op matjes. Ik woelde vannacht van de ene zij op de andere zij, telkens weer om de volgende matroos te ontwijken. Het boek is zeer levendig geschreven. Ook na een ibuprofennetje was het nog goed.

Dissen

 

Filosoof Ger Groot schrijft in de NRC van dit weekend over de noodzaak van rituelen en dan vooral het belang van plekken waar die plaatsvinden. ‘Dankzij de voltrekking van het ritueel krijgt een onverschillig universum de gestalte van een bewoonbare wereld,’ schrijft Groot.

We komen  ten slotte samen in de kerk om elkaars fysieke werkelijkheid te erkennen en elkaar als onderdeel van een geheel te beschouwen. Online is die fysieke nabijheid ver te zoeken en dat maakt het opvallend makkelijk om elkaar te dissen.Maar hoe fijn is dat? Geen gedoe met sociale verplichtingen of het gevaar een klap in je gezicht te krijgen. Beter op facebook gedist dan in het fietsenhok afgerost. Al zal ondanks internet dat laatste ritueel wel niet verdwijnen, die specifieke vorm van fysieke nabijheid kan op een toekomst rekenen.

Schaamte

Vandaag sprak ik met een vriend over het fenomeen van de wetenschappelijke congressen. We zaten in mijn tuin in Den Haag en hij gaat morgen naar Estland voor een congres georganiseerd door International Association of Philosophy and Literature (IAPL). Mijn vriend vertelde dat hij afgelopen zomer op een congres in Lissabon een Amerikaaan had ontmoet die niet alleen een Kierkegaard kenner was maar ook alles wist over Nederland. ‘Hij wist alles en ik wist niks. Uit pure schaamte ben ik me toen in de vaderlandse geschiedenis gaan verdiepen.’ Schaamte is misschien wel een belangrijke motivator om veel te lezen in je eigen tijd.  We willen op publieke gelegenheden  ten slotte niet met een mond vol tanden staan.

Lopen

Vanavond hebben de lieve G en ik in de tuin gegeten bij mijn ouders. Later kwam mijn oom ook nog even langs. Toen mijn ouders reeds naar bed waren begon hij te vertellen over een vakantie enkele weken geleden die hij had ondernomen met zijn zussen. Hij beklaagde zich over het feit dat hij altijd als individueel wordt weggezet, maar dat zijn zussen er ook wat van konden. Zo loopt mijn moeder door de stad alsof ze alleen op de wereld is. Dat klonk pijnlijk herkenbaar. Ook ik ben door een Spaanse vriend beschuldigd van het feit dat ik zonder op of om te kijken door New York liep terwijl hij met zijn vriendin telkens achter mij aan moest rennen. Ik vond op mijn beurt dat hij teveel met zijn vriendin bezig was. Wij waren ten slotte oude vrienden, die vriendin was nieuw. Misschien probeerde ik onbewust die vriendin kwijt te raken. Ik heb die vriend nog wel eens gemaild, maar het is nooit meer goed gekomen, hij praat niet meer met me. Vakantie kan bijzonder onplezierig zijn, mensen zijn uit hun normale doen, hebben geen doel en gaan mentaal en fysiek zwalken.  Je IQ schijnt na een vakantie significant achteruit te gaan. Houd hier rekening mee nu de zomer voor de deur staat.  

Vreemdgaan

 

Eugene Polley, de uitvinder van de afstandsbediening is dood. Hij is 96 jaar geworden. In 1950 had hij al een afstandsbediening  bedacht met een draad die 'lazy bones' werd genoemd. In de Volkskrant wordt een stukje uit de advertentie van de Flash-Matic geciteerd, de draadloze afstandbediening die hij in 1955 lanceerde: ‘Zonder uit uw luie stoel te stappen kan met de Zenith Flash-Matic het toestel worden aan- en uitgezet en van kanaal worden gewisseld. U kunt zelfs het geluid van vervelende reclameboodschappen uitzetten zonder dat het beeld verdwijnt.’

Dat vind ik wel een aardige vondst; reclame maken voor een ding waarmee de reclame uit je belevingswereld kan worden verbannen. Je moest wel goed kunnen mikken met dat ding, wilde je het gewenste resultaat bereiken. Ik kan me zo voorstellen dat er mensen waren die dit mikken tot een ware kunst hadden verheven. Polley was zelf ook erg blij met zijn uitvinding. Hij erkende dat hij doorspoeltoilet misschien boven zich moest dulden als het om uitvindingen ging die het meest een bijdrage hadden geleverd aan de beschaving. Maar op 86 jarige leeftijd meldde hij dat de afstandbediening net zo belangrijk was als seks.  Een wat vreemde uitspraak. Hij had natuurlijk moeten zeggen: 'De afstandbediening is beter dan seks. Het is een vorm van vreemdgaan zonder schuldgevoel.'

Scoren

Borgen (Burcht) is een Deense serie over politiek. Of liever gezegd over politiek in een mediatijdperk. Het is zeer de moeite waard om te bekijken omdat het in veel opzichten vergelijkbaar is met de Nederlandse situatie. Ook in Denemarken zijn partijen te klein voor een meerderheid en daardoor gedwongen coalities te vormen en ook in Denemarken hebben ze te maken met een vrijheidspartij a la Wilders. De pers ligt soms letterlijk met de politiek in bed. Birgitte Nyborg is de eerste vrouwelijke minister president van Denemarken en het enige vervelende waar ik me nogtans aan geërgerd heb is het feit dat haar man zo ongeveer in iedere aflevering zegt seks te hebben met de minister president, of dat de minister president bij hun aan de ontbijttafel zit of iets van die strekking. We mogen er echter vanuit gaan dat deze man in latere episodes iets meer te doen krijgt, een buitenechtelijke affaire met een van zijn studentes bijvoorbeeld. In elk geval iets waar de media of de tegenpartijen mee kunnen scoren dan wel chanteren. 

Heilstaat

 

Vandaag las ik in de NRC een stukje over kamerleden die druk doende zijn om hoog op de kandidatenlijst van hun partij te komen. Zo houdt PvdA’er Jacques Monasch een Blogboek van een kandidaat bij. Ik wou dat ik het bedacht had om mijn blog ook zo te noemen. Ik voel me namelijk ook regelmatig een kandidaat van iets ondefinieerbaars. Wat je ook van Monasch vindt hij heeft wel een helder idee over de de inrichting van Nederland. De NRC citeert uit een blogboek: „Tuincentra en Ikea. Heerlijke plekken. Zullen er ooit plaatsen zijn, denk ik dan. Plaatsen waar je dichter bij de socialistische heilstaat komt. Alles maakbaar, bereikbaar en betaalbaar.”

Het kan natuurlijk ook zijn dat hij ironisch is en niet terugdeinst voor zelfkritiek. Maar dat laatste lijkt me in het geval van Monasch onmogelijk. Hij probeert simpele boodschappen de wereld in te helpen, maar soms zijn ze een beetje tegenstrijdig. De IKEA is de heilstaat, tegelijkertijd bekritiseert hij het feit dat overal goedkope Polen in dienst worden genomen als een soort wegwerpmedewerkers. Is hij dan nu al vergeten dat onlangs bekend is gemaakt dat IKEA gebruik maakte van dwangarbeiders in die andere socialistische Heilstaat, de DDR?

De heilstaat bestaat wel, maar niet zonder slavernij.

25

 

Vandaag heb ik van 9:00 tot 14:00 non-stop projectvoorstellen van studenten aan de kunstacademie Rotterdam beoordeeld. Het moesten voorstellen zijn voor een encyclopedie over de Internationale Architectuur Biënnale van Rotterdam. Een alternatieve manier om door het aanbod heen te gaan. Studenten kwamen met van alles en nog wat. Een meisje zei dat haar het vage taalgebruik was opgevallen. Zo werd er over 'historisch weefsel' gesproken en 'sustainable city' en iemand had het over 'nomadic activity' in plaats van 'in de trein stappen'. ‘Er bestaan wel tien soorten stad, dat is toch verschrikkelijk?’ Zei ze.  Daar had ze een punt, we hebben haar geadviseerd de lijst zo lang mogelijk te maken met verschillende soorten onzin steden. Te beginnen met 'historische weefsel stad'. Na 25 van dit soort voorstellen en mee-denk momenten zat ik er wel redelijk doorheen.