Heldhaftigheid

Mijn opa heeft afgelopen week een hart aanval gehad zonder dat hij het doorhad. Ik wist niet dat het kon. Nu ligt hij in het ziekenhuis met een nierfunctie van nog maar 24 procent, hij heeft een  longontsteking en zijn hart doet het ook niet goed. Toch komt het op zijn hart aan,  die moet al het vocht eruit pompen die zich ophoopt achter zijn longen.  Ik ben nu in Apeldoorn om hem op te zoeken in het ziekenhuis. Morgenvroeg zal ik er zijn. Opa schijnt honderduit te praten over zijn ziekte. Hij heeft ook aangegeven dat hij niet gereanimeerd wil worden. Volgens mijn vader vind opa het ook wel interessant om zo’n houding aan te nemen. Laconiek ten opzichte van de dood. Het is de universele taal van heldhaftigheid.

Vrienden

Mijn Turkse kamergenood, Feyza, was met haar ouders in Parijs geweest. Ze vertelde dat ze een hoop korting kregen in winkels die werden gerund door mensen uit het middenoosten zodra die erachter kwamen dat ze Turks waren. De dreigementen van  de Turkse premier aan het adres van Israelische regering is bij grote groepen mensen in de smaak gevallen. Het is vreemd hoe het kan gaan, ooit was Turkije een belangrijke bondgenoot van Israel, inmiddels zijn de vrienden van Turkije landen als Iran en Venezuela. Of dat vrienden zijn waar je blij mee moet zijn is de vraag, hoe leuk het ook is om korting te krijgen in Arabische winkeltjes in Parijs.

Gezellig

Laatst hoorde ik een verhaal over een relatie waarbij de jongen nog in het dorp van zijn ouders woont. Hij trekt nog vaak met ze op. Met andere woorden, het meisje heeft een relatie met iemand wiens ouders voortdurend in de buurt zijn.Toen zijn vriendin voorstelde om naar Napels op vakantie te gaan, zeiden de ouders; oh leuk zullen we meegaan? Voor deze jongen was dat vanzelfsprekend en gezellig. Hij zou het ook geen probleem vinden om weer bij zijn moeder in te trekken. Gezellig. Ik zou daar trouwens ook geen problemen mee hebben, maar ik heb het te druk en moet voor mijn werk de hele tijd overal naartoe. Volgens mij moet de vriendin duidelijk zijn: of je gaat bij je moeder wonen of bij mij en als je bij mij woont dan gelden mijn regels. Ik vermoed dat hij dat wel zal accepteren, zolang hij maar door iemand bemoederd wordt. Op de radio hoorde ik trouwens dat er in Italie al rechtzaken zijn van ouders die proberen hun dertig of veertig jarige zoon het huis uit te krijgen. Sommigen weigeren simpelweg te vertrekken.

Daluren

 

Ik heb een daluren kaart van de NS. Dat betekent dat ik alleen tijdens zogenaamde daluren mag reizen. Ik houd van dat woord; daluren. Het geeft me het gevoel dat ik bijna als een ‘stealth’ onder de radar door vlieg. Ik reis tussen Groningen en Den Haag heen en weer, maar niemand die het ziet want ik reis door het dal.

Overbodig

 

Ik ben de sleutel van het vuilnishok kwijt. Het vuilnishok is eigenlijk een huisje in het hofje met een eigen voordeur. Daar woont het vuilnis. We hebben gisteren gebarbecued en katten rukken de visresten uit de vuilniszakken in mijn tuin. Er moest opgetreden worden. Ik belde aan bij de onderbuurvrouw om de sleutel van het vuilnishuisje te lenen. De onderbuurvrouw was aan het telefoneren. Haar moeder deed open en bood me thee aan. Katrineke is jarig, zei de moeder, ze praat met haar tante. Ik ken mijn onderbuurvrouw wel, ik groet haar wanneer ik kan. Ze is lerares op een vrijeschool. Nu was ik bij haar op de koffie en kreeg ik taart. Mango kwarktaart, die ze zelf erg lekker vond. Ze moest er zelfs een beetje van zuchten. Ik vond’m ook erg lekker, al hoefde ik niet te zuchten. Ik was hoe dan ook op een verjaardag beland terwijl de katten in mijn tuin buiten zichzelf aan het raken waren en waarvan sommigen reeds in de plastic zak verdwenen waren. Ik kon dit alles zien door het raam van de onderbuurvrouw die zicht heeft op mijn tuin. Ook de katten vierden feest, maar het werd wel een bende. De beleefdheid gebood mij echter nog enige tijd te blijven. De ouders van Katrineke runnen een kringloopwinkel op een camping met aso’s, vertelden ze. ‘We hebben last van een tien jarig meisje dat hondsbrutaal allerlei dingen steelt uit de winkel.’ Ik had moeite me te concentreren, ik had net de hele dag mijn boek zitten corrigeren en m’n hersenen waren enigszins gaargebeukt. Na drie kwartier mocht ik gaan van mezelf. De mangotaart in mijn buik ging met me mee. Avondeten was overbodig vandaag.

chips

 

Het was een schitterende dag. Er moest gebarbecued worden met vis uit Scheveningen. Onze vrienden L en M waren op bezoek met de trein. Bij de Albert Heijn waren de vegetarische hapjes in de aanbieding. De vissen waren zalig, de Ghanese barbecue knetterde flink. M heb ik vegetarische kipnuggets gevoerd tot ze geen pap meer kon zeggen. Ze moesten op, ik had nog drie pakken liggen en wie weet hoe lang die dingen houdbaar zijn. Gelukkig zijn kipnuggets, vegetarisch of niet, net zoiets als chips, je blijft er van eten.

Opdrinken

 

Vanavond hing ik wat rond bij het fietsenrek op het station toen ik werd aangesproken. ‘Heey waar heb je die jas gekocht?’, vroeg een Hagenees aan mij. Het was een vlotte gast, zoals dat heet, met gympjes en een spijkerbroek met de nodige modieuze gaten en een cavallo vest. ‘jaa, moet ik helemaal naar Shanghai voor die jas? Heee, ben jij de vriendin? Ik dacht dat ie homo was joh.’ Hij vertelde onder meer dat het vest dat hij aan had, had geleend. De jongen was niet onaardig en ook geen homo want dat heb ik nog gevraagd. Hij ging vanavond naar Zoetermeer vertelde hij, naar een industrial techno feestje. Een opgewekt type. Het zou kunnen dat hij nu al onder de pillen zat, maar ik denk dat het zijn karakter was. We namen afscheid. Ik had een plastic zakje met Campari en Russische champagne bij me. Die gingen we opdrinken bij vrienden die zojuist in Den Haag waren geland.

Peters Zus

Vandaag kwam ik erachter dat er iemand anders in het huis van de buurjongen woont. 'Ik ben Peters zus', zei een vrouw met lang zwart haar. Ik kende haar wel. Peters zus heeft twee bloedmooie halfbloed dochters. Haar man is blank. 'We zitten hier tijdelijk', ging Peters zus verder, 'ons huis is in de fik gevlogen als gevolg van een aanslag.' Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Het verhaal kwam er ook nogal neutraal uit, alsof ze verslag deed van iets dat haar niet aanging. Misschien had Peters zus het al te vaak aan mensen moeten vertellen. 'Een aanslag?' Vroeg ik tenslotte. 'Ja mijn dochter had het uitgemaakt met haar vriendje en die heeft toen wraak genomen door het huis in de fik te steken.Ons huis. Hij is gepakt hoor en zit keurig in de gevangenis.' 
Ik heb hoe dan ook twee nieuwe buurmeisjes. Tijdelijk.

Vietnamees

 

Mijn kantoor aan de Rode Weeshuisstraat is ingepikt. Twee meisjes die ooit in de kelder vertoefden zijn omhoog gekomen. Ze vonden het tijd worden zichzelf te promoveren. Vandaag vond ik een plekje in een gemeenschappelijk werkruimte, tussen de tweede en derde verdieping in. Tegenover mij zat een Vietnamees meisje voorzichtig maar nadrukkelijk boertjes te laten. Af en toe barstte ze in onbegrijpelijk gezang uit. Ze was aan het oefenen voor een Vietnamese karaoke avond, legde ze me uit. 'Diegene die het valst zingt wint een prijs.' Ze maakt een goede kans, denk ik.

Sportknop

 

Vanmorgen heb ik een boottocht gemaakt over de Willemsvaart van De Punt naar Groningen. De boot bestond uit een omgekeerde taxi, een kunstwerk van Lambert Kamps en we voeren door een gebied dat zich de koningsas noemt. Ik ben van plan hier een project te gaan doen. Een bedacht gebied heeft ten slotte verhalen nodig en wie ben ik om niet in dat gat te springen? Onderweg kwamen we een sluiswachter tegen die een moestuin is begonnen en had een van de inzittende het de hele tijd over de ‘sportknop’ die op bruggen schijnt te zitten. Daarmee geef je aan op de brug te wachten en kan deze op afstand omhoog worden gedaan. Wij hadden de sportknop niet nodig, de omgekeerde taxi kon vrijwel overal onderdoor.