donderdag 29 oktober 2009

SF13Het Engelse gras rukt op richting Duitsland

‘ We hebben uiteindelijk maar klaphekken geplaatst want anders knippen zede hele tijd het hek kapot.’ Zegt Frits Hollander die zich normaal gesproken bezig houdt met de aanleg van tunnels voor dassen en ecoducten. Hij verteld hoe Rijkswaterstaat gedwongen is zich bezighouden te houden met sodomie langs de snelweg.’ zo’n klaphek is eigenlijk een soort wildwissel voor behoeftige mannen, maar het is natuurlijk niet echt de bedoeling dat het gebeurd. Er komen daar ook gezinnen met kinderen.’
In weerwil van het populaire beeld dat de snelweg een verstorende factor is in de natuur kunnen we de snelweg zelf ook weer opvatten als een eigen ecologische structuur. Daarbij is de snelweg niet alleen een uitlaatklep voor zaken die in de maatschappij niet getolereerd worden, maar heeft het ook z’n eigen biologische dynamiek gekregen. Vooral de brede snelweg bermen vormen een unieke soort nieuwe natuur waar bijvoorbeeld door het strooien in de winter zoutminnende planten zich steeds meer thuis voelen. ‘Het Engelse gras rukt op richting Duitsland.’
Zie verder www.snelwegsafari.nl

SF12 De nieuwe tunnel zal acht man werk bezorgen

Frans Pot, regionaal coördinator bij de verkeerscentrale Utrecht, wijst naar een scherm van acht bij drie meter waarop een fascinerende collage te zien is van twaalf camerastandpunten die samen het verkeer van een vijftal snelwegen tonen. Dit is wat de verkeercentrale het ‘beheersgebied’ Utrecht noemt (A12, A2, A 28 en A27 ). ‘Je ziet de knooppunten. Helemaal links bovenin is knooppunt Hoevelaken, daar knooppunt Everdinge en wat je normaal op de meest rechter monitor ziet is knooppunt Oude Rijn, maar er is een ongeval gebeurd dus die zien we nu centraal.’
De mannen en vrouwen van de verkeerscentrale zijn observanten die pas ingrijpen als het misgaat of mis dreigt te gaan. Daar waar de doorgang wordt belemmerd in de vorm van een ongeluk wordt het verkeer omgeleid en komt er een rood kruis te staan op een DRIP (Dynamisch Route Informatie Paneel) boven het betreffende wegdek. Vanaf de werkvloer van de verkeerscentrale wordt pas echt duidelijk dat de snelweg niet slechts een strook asfalt is waarop het verkeer voortraast. De snelweg is een proces dat aan de gang moet worden gehouden. Op het scherm is een overzichtskaart te zien met bewegende blokjes. Dit zijn de inspecteurs ter plaatse. ‘ Je ziet Tollenaar die werkt bij Wijk bij Duurstede, dus als er bij Veenendaal iets is dan sturen we hem erop af.’
Binnenkort wordt er een tunnel geopend en dat betekend dat er een hele nieuwe ‘desk’ bij komt die acht man personeel werk zal bezorgen.

SF11mobiliteit moet je leren

De snelweg is een efficiency ruimte ontworpen om processen te stroomlijnen. Er is rekening gehouden met zichtlijnen, er staan borden en strepen op de weg om het verkeer zo goed mogelijk door te laten stromen. Op de snelweg wordt automobilisten zoveel mogelijk werk uit handen genomen, maar in feite doen ze nog teveel, of in ieder geval teveel van het verkeerde soort handelingen. Teveel gas, waardoor er teveel geremd wordt. Remmen is funest voor de doorstroom omdat het een domino effect genereert en uiteindelijk resulteert in een file. In tegenstelling tot hoe ze er bij de verkeerscentrale in Utrecht naar kijken, zien automobilisten zichzelf niet als stroom, maar als individu en dat individu wil zo snel mogelijk thuiskomen. Op een goede manier deelnemen aan het verkeer geldt als een oefening in inschikkelijkheid, of ‘inritsen’, zoals dat bij de verkeerscentrale heet.

maandag 26 oktober 2009

SF10 Dierbare momenten in een flitsstad

Het is nu tien dagen geleden dat we vertrokken op de missie om een maand lang op het Nederlandse snelwegnetwerk te verblijven. Een missie met als vertrekpunt de vraag of het mogelijk is op de snelweg te wonen. Het is een vraag waarvan we aanvoelde dat die belangrijk was zonder het diepste wezen ervan exact te doorgronden.
De snelweg is een plek met een rigide eendimensionale zijns vorm die grenst aan ene vorm van niet zijn, of onderweg zijn. Als ik naar onszelf kijk en moet beschrijven waar we nu zijn, dan heb ik moeite me uit te drukken. We zitten in een kom die is ontstaan door de aanleg van het snelwegknooppunt dat er naast zit. In de kom bevinden zich als chips in een printplaatje van een computer verschillende bedrijven en horeca gelegenheden die op elkaar ingespeeld zijn als verschillende onderdelen van één systeem waarvan de dynamiek en de logica niet in handen is bij één van de deelnemers. Wij bevinden ons in een hotel, een plek, een tijdelijke plek opgebouwd uit tijdelijke materialen. Alleen de Chinees biedt hier de mogelijkheid om te vluchten in een wereld van sensaties en belevingen. In de Japanse afdeling van dit Chinese restaurant laat de chef-kok de deelnemers van het bedrijfsruitje een spectaculair hoog vuur zien. Wij aten er al eens een heerlijke Te Pan. Wij hadden er een goed moment, zoals we ook in pension landzicht of met de jagers langs de A50 een goed moment hadden. Ons leven op de snelweg bestaat uit een aaneenschakeling van grotere en kleinere momenten. Maar zoals wij leven leeft natuurlijk niemand. Niemand neem de tijd om een uur lang op bedrijventerreinen rond te rijden, als ze er niet moeten zijn. De reden dat wij het wel doen, trekt het scheef vergroot het uit. Wij zien geen bedrijventerreinen maar een wijds en dominant landschap dat een belangrijk deel van Nederland bepaald. We rijden over het bedrijventerrein en kijken naar wat we hebben, naar hoe Nederland erbij ligt.

zaterdag 24 oktober 2009

SF09 De mens zal steriel worden


Buiten bij de Praxis wordt de wereldproblematiek besproken

Wat zijn jullie aan het doen?


We moeten even een extra onderdeel in elkaar schroeven voor ons safari mobiel zodat het dekzijl omhoog blijft staan als het regent.

Wat benne de gij van plan dan?


De snelweg wordt wel eens omschreven als een noodzakelijk kwaad en omdat wij niet precies weten wat daar mee bedoeld wordt zijn we van plan een maand in het noodzakelijk kwaad te wonen.

Een noodzakelijk kwaad wil ik niet zeggen. Het enige kwaaie aan de snelweg, zijn de files en daar kan de snelweg natuurlijk niks aan doen. Het probleem is de groei en de zogenaamde vooruitgang. Alles wat te snel groeit gaat ook heel hard weer stuk. Ik zie het in dagelijkse in mijn praktijk als hovenier. De snelgroeiers gaan al kapot bij 1 nacht vorst.
De mensheid groeit ook te snel, we kunnen de wereldbevolking alleen nog voeden doordat we dat technologisch allemaal weten rond te breien. Maar de natuur dunt uiteindelijk zichzelf wel uit. We zullen niet massaal dood gaan aan kanker of aids maar aan Soas, de mens zal vanzelf steriel worden. Nou succes met de safari, ik ga een kast in elkaar zitten.

Internationale Justiz und Industrie Verein


Bezoek van de directeur van Internationale Justiz und industrie verein Joost Onna aan de expeditieleden van de snelwegsafari

Hoe heeft u ons gevonden?
Ik las over dit project in de Pers. Via internet zag ik waar jullie zaten en verder volg ik Melle Smets al vrij lang.
Wie bent u?
Mijn naam is Joost Onna. Onna betekend vrouw in het Japans. Je zou het boek Suna No Onna eens moeten lezen. Dat betekend vrouw in de duinen, geweldig verhaal.
Bent u Japans?
Nee, zie ik er zo uit dan?
Wat is uw functie?
Ik ben directeur van het Justiz un Industrie Verein.
Waarom heeft uw organisatie een Duitse naam?
Das musste sein
Pardon?
Het klonk gewoon beter
Wat wilt u precies van ons?
Ik weet dat jullie veel bezig zijn met bedrijventerreinen en vanuit mijn informele subdivisie bij het Nederlandse justitie apparaat ben ik daar ook mee bezig. Op bedrijventerreinen wordt ongelofelijk veel gesjoemeld en justitie heeft moeite daar op in te spelen. Informele, of in vakjargon ‘illegale’ constructies, zijn erg boeiend, maar justitie kan er niet adequaat op reageren. Ik streef er naar om justitie zelf ook informeel te maken. Inmiddels staat er dan ook een pingpong tafel bij ons op de afdeling. Met mijn nieuwe vereniging wil ik de informaliteit van bedrijventerreinen en justitie nader tot elkaar brengen. Door de informalisering van beide ‘bedrijfstakken’ kan er iets moois ontstaan, misschien wel een nieuwe informele vorm van stedenbouw op de bedrijfsterreinen. Ik krijg de indruk dat jullie ook zoeken naar de marges in zowel wettelijk als in fysieke zin. Zouden jullie met mij op de foto willen om officieel het Justiz und Industrie Verein te lanceren?
We zijn vereerd.

vrijdag 23 oktober 2009

SF08 bedevaardsoord

Gisteren zijn we bij een soort kunstuitleen voor bedrijven geweest, Business Art Solutions genaamd. Ofwel BAS. Bedrijfskunst is een aparte tak van sport constateren we. Bedrijfsleider Monique vertelt ons dat in veel gevallen een naakt boven het bureau van de directeur 'not done is'. 'Hoe mooi het ook is geschilderd, zoiets wordt toch als ongepast gezien.' Monique vertelde ons ook over een beeldje van een hondje dat een cigaar rookt.' ton het rook verbod kwam moets dat beeldje weg.''
We krijgen een rondleiding door het bedrijf. In een kast staan een aantal zeefdrukken, die opvallen omdat niet direct duidelijk is wat er wordt afgebeeld, we zien een kantoorsetting en een detailopname van iets wat lijkt op bedrijsfpand. Mooi werk, dat geleend is van het stedelijk museum. 'Hier is vreemd genoeg bijna geen animo voor.'

Later als we in de Blawue Boggel wegrijden denken we aan wat Monique gezegd heeft. Het is alsof de klant, het grote bedrijf instinctief doorheeft dat iets wat kunst zou kunnen zijn niet in zijn bedrijf thuis hoort. Decoratie wel, maar alsjeblieft niet iets waar een idee achter zit. Dit is een soort angst, die we vaker hebben gezien. Zodra er iets buiten het gebruikelijk plan valt, komt het opzetten als een alerische reactie: de Frenchise paranoia.

Nu staan we op een parkeerplaats van McDoanlds te wachten op visite uit de oude wereld. Deze parkeerplaats is bijzonder omdat er een twaalf meter hoog beeld van Michael Jackson staat dat de eigenaar ooit heeft gekocht na een toer die de King of Pop door Europa maakte. Het staat er sinds 1995, maar is sinds de recente dood van michael een waar bedevaardsoord geworden.

donderdag 22 oktober 2009

SF07 Boertje

Vanmiddag hebben we geluncht in een sligro groothandel. Na deze lunch die bestond uit een ragoutje voor Melle en een broodje roombrie voor Bram, kwam de dame van de sligro kantine erachter dat we helemaal geen sligro klanten waren. 'Ja mij maakt het niet uit hoor maar mijn collega's vroegen ernaar en zonder sligro pasje mag u her eigenlijk helemaal niet zijn.'
Nu zitten we in Truckers cafe truckstop 8 op het bedrijventterein acht. De maaltijd bestond uit een bord nasi goreng met sate en sajur voor melle (het was achteraf geen sajur maar iets wat erop leek volgens melle, die het de volgende dag ook weer bij zijn ontbijt aantrof). Melle de rasoptimist, die daarom wel wat wegheeft van Sponge Bob, zegt dat hij de nasi heerlijk vond. Bram bestelt een patat speciaal en garnalen kroketjes. 'De garnalen kroketjes zijn eigenlijk voor de lunch bedoeld', zegt de dame die de bestelling opnam. Gelukkig konden de, voor de lucnh bedoelde kroketjes, ook
's avonds worden geserveerd. We spreken met twee truckers en vragan hen of ze wel eens last hebebn van slaap achter het stuur.'Als ik begin te piekeren weet ik dat ik op het punt sta in slaap te vallen.' De chauffeur, die zo te horen uit Friesland komt, vertelt dat hij door de lsaap wel eens dingen heeft egzien die er helemaal niet waren.Zo is hij wel eens op de rem gaan staan omdat hij dacht dat er een tractor met een aanhanger voor hem reed.' dat bleek helemaal niet zo te zijn en de auto's achter me hadden geen idee wat er gebeurde.'
Op een ander moment zag hij eens een oud boertje langs de rand van de weg staan.'ik dacht hij zal het toch niet gaan doen, hij zal toch niet gaan oversteken? Toch zette hij een voet op de weg en ik zwenkte uit. Maar er was helemaal geen boertje.'
Ik vond dit wel een mooi verhaal. Ik stelde me voor dat dit een spookverschijning was van een boer die na een lange reis terugkeerde naar z'n land, maar dat dit niet lukte omdat er inmiddels een snelweg door de streek was aangelegd.

woensdag 21 oktober 2009

SF06 Consumptielandschap

Gisteren hebben we een avond in Landzicht gezeten, een oude uitspanning net voor Waalwijk die al door de derde generatie van Heumen wordt gerund. Over de totale lengte van de horizon is de snelweg te zien en de inconsequente skyline van een bedrijventerrein.'s Nachts lijken de lichte spikkeletjes van lantarenpalen bij een knooppunt samen te klonteren als een lichtwolk van laaghangende sterren. Deze plek bestaat eigenlijk niet, er behoort binnen de logica van de vastgoed speculatie allang een gigantisch hotel of van der Valk restaurant te staan. Meneer van der Valk is san ook langsgeweest, maar de familie van Heumen heeft nooit gebogen voor de Valk in z'n Toekans veren. Zodoende is landzicht een tijdscapaule waar je het gevoel hebt de jaren vijftig binnen te lopen. Het pension wordt door enkele mannen die 'niemand meer hebben' permanent bewoond. Zodoende is de familie van Heusden eigenlijk een grote extended family geworden. 'Als je deze plek tegen het licht zou houden van een reguliere boekhouding dan kan het helemaal niet uit. De uren en de koffie die we hier schenken, dat is in feite onbetaalbaar. Maar wij zien het gelukkig niet puur als werk, het loopt door elkaar, dit is ons leven.', zegt eigenarese Carla van Heumen.'Hopelijk neemt onze jongste zoon Raymon het over, maar hij is nog maar dertien en bijzonder getalenteerd in biljarten.'
We krijgen gratis boerenkool van Carla en blijven de hele avond bier drinken en naar de wedstrijdjes biljart kijken. De ouders van Richard van Heumen (Carla's man) hadden naast pension Landzicht ook altijd een varkensfokkerij. Toen dat wat minder goed liep had de oude van Heusden bedacht om de stallen om te bouwen tot een discotheek. "‘Dat is goed’, zei de gemeente, ‘begin maar vast met afbreken, de vergunning komt eraan.’ Maar die vergunning kwam dus niet. Daar zat m’n vader met gekleurd licht discoballen en een stuk of wat varkens die niet wilden dansen.", zegt Richard met een lachje. Het is allemaal al lang geleden. Na dat incident zijn Richards ouders in het pension zelf gaan wonen en sinds die een anatal jaren terug kort na elkaar zijn komen te overleiden is Richard met zijn gezin in het pension getrokken. De varkenshouderij is inmiddels een soort manege geworden waar mensen die daar zelf geen plek voor hebben, of geen tijd om zo’n dier te verzorgen, hun paarden kunnen stallen. We zien dit veel in Brabant. Grote terreinen langs de snelweg waar niet langer landbouw wordt bedreven maar waar voor veel geld paarden worden gestald. Deze ‘verpaarding’ van het landschap past in de verschuiving van productielandschap naar consumptielandschap. Een tendens die vanaf de jaren negentig is ingezet. De snelweg speelt hierbij een cruciale rol.Nog zo'n aan de snelweg gelieerd pret landschap is de jachthaven Scharloo ter hoogte van Waspik bij de afslag 35 van de A59.
De jachthaven is alleen voor de happy few, hier kun je je boot laten liggen, zonder er verder nog naar om te kijken. Net als bij het paardrijden worden de vervelende klusjes zoals onderhoud en verzorging uitbesteed. ‘Er liggen hier een paar Amerikanen die soms maar één keer in de twee jaar naar de haven komen.’ zegt de eigenaar.

SF05 De Formule

Vanaf truckstop Hazeldonck zijn we vandaag naar Waalwijk gereden om daar een dame van de Telegraaf te woord te staan. We hebben uiteindelijk met haar gesproken in het Chinese restaurant achter het formule 1 hotel. We hadden graag in het F1 hotel zelf afgesroken, maar de eigenarese zei dat dit moeilijk lag. We hadden al eerder contact met haar gehad omdat we het interessant vonden dat zij en haar man in dit hotel wonen om het van daaruit te runnen. Maar de formule liet het niet toe dat ze ons te woord stond, jammer. Haar baas in Frankrijk zag het blijkbaar niet zitten. Geen snelwegsafari aan zijn broek.
(zie snelwegsafari.nl voor uitgebreider verslag)