Een handicap

Buiten lopen de mensen door het smalle steegje te genieten van hun vakantie, wij zitten binnen op kleine rood lederen stoeltjes terwijl een strenge meesteres haar best doet om het Spaanse idioom uit ons te slaan. 'Wat je nou zegt heeft niets met Italiaans te maken', zegt elena op een toon alsof we eigenlijk gestraft moeten worden. We hadden bedacht dat het een leuk idee zou zijn om een beginnetje te maken met Italiaanse les. De les vond plaats in een soort omgebouwde garage met een soort verlichting dat doet denken aan een mortuarium. Hoe lang je ook in de zon hebt gezeten, je blijft eruit zien als een lijk. Elena liet niet na voortdurend te benadrukken dat onze beheersing van het Spaans in feite een handicap was. Na drie uur les gehad te hebben mochten we naar buiten, de zon in. Het voelde als een bevriding, al kan ik niet ontkennen dat het best prettig is om ook op vakantie zo nu en dan streng toegesproken te worden.

Sympathiek

Op sardinie is het concept van het internet cafe nog niet doorgedrongen, niet op Alghero in ieder geval. Er zijn wel plekken om gebruik te maken van het internet, laat ik daar geen misverstanden over bestaan, maar daar kan je geen gebruik maken van je eigen computer en vragen ze vijf dollar per uur. Bij puur toeval heb ik echter een plek gevonden waar je voor niks online kan gaan. Een sympathiek fotozaakje achter de vismarkt heeft z'n netwerk opengesteld en mensen zitten er met hun laptops aan een ronde tafel te werken. Vandaag ben ik er heen gegaan en de eigenaar heeft een krukje voor me neergezet. Goed, ze hebben hier geen koffie, maar hij heeft wel de radio aan staan waaruit een dramatisch Italiaans hoorspel te horen is. En koffie, dat is er genoeg in een van de honderden barretjes die Alghero rijk is.

Ze hebben allemaal zo hun eigen rituelen

Het spande er enigssinds om vandaag. Maar het is uiteindelijk toch gelukt: mijn eerste couchsurf ervaring. Goed: er is geen bank, ik moet op een deken op de grond slapen en het is ook niet via de website van couchsurfing.com gegaan, maar voor de rest is alles hetzelfde. Ik bevind me in het appartement van een min of meer wild vreemde. Ik had Kipton Davis ten slotte twee jaar geleden ontmoet op een vliegtuig van Zurich naar New York en daarna nooit meer gesproken.
Ze verkocht toen appartementen van in de miljoenen dollars, dat doet ze nogsteeds, al was het de afgelopen tijd wat minder. Ik belde haar vandaag op om te gaan lunchen in Beppe, een lunchrestaurant waar Arnon Grunberg graag komt en waar ik over wilde schrijven. Zij was mijn content voor die dag. Eerder vandaag maakten we een wandeling door de buurt (ze woont op 100 West 15th street). Kipton liet me twee karretjes zien.’ Een Chinese man uit de buurt rijdt die karretjes de hele dag rond het blok. Eerst rijdt hij de ene halverwege het blok en gaat dan de andere halen, dat gaat zo de hele dag door.’
Ze wees me ook op een hoopje nat brood naast de stam van een boom . ‘Dat doet weer iemand anders, Ze hebben allemaal zo hun eigen rituelen.’

Het heeft mijn idee van rijkdom veranderd

Ik bevind mij in een mobilehome tussen duizenden vierkanten meter mais. Naast de mobilehome, tientale meters verderop, staat een vreemdsoortig huis met een dak dat tot de grond reikt. Dat huis stond op het land dat Benny Goedhart en z’n vrouw Suzette Vermeer zeven jaar geleden kochten met de opbrengst van het land dat ze hadden verkocht in Chino vlakbij Los Angeles. Hij wilde in het huis gaan wonen maar hoeveel geld hij er ook in gooide, het bleef een bouwval.’Er is iets heel raars aan de hand met dat huis.'
Vandaar dus dat hij er een mobilehome naast heeft gezet. Hun zoon, Brandon, die op de zuivel boerderij werkt, woont er ook. Hij heeft tien auto’s. Zijn broer Jason, die een huis heeft in het dorpje Shafter, heeft er acht en hij bezit de grootste televisie die er te krijgen is. De familie lijkt rijk, ze zouden stinkend rijk kunnen zijn, maar zijn het eigenlijk niet. De auto’s teren weg onder het stof en de zon en Benny Goedhart heeft alleen al dit jaar vier miljoen dollar verloren door de lage melk prijs. Of hij gaat overleven, hangt af van de komende maanden. Als de melkprijs niet omhoog gaat, is het afgelopen. ‘ Alles wat ik de afgelopen 25 jaar heb verdiend is in rook opgegaan. Het heeft mijn hele idee van geld en rijkdom veranderd.’

De tweede fles wijn

Ik had veel verwacht van de Greyhound. Ik dacht: de Greyhound, dat is een grondgebonden vliegtuig. Maar niets is minder waar, de Greyound is een soort stadsbus in verwaarloosde toestand. Er is nauwelijks beenruimte, de stoelen zijn half vergaan en het ruikt er een beetje zuur. In Modesto zei een vrouw tegen de chauffeur dat iemand op een zitting geplast had. ‘I found out the hard way.’ De Greyhound doet denken aan de crisis. Het is de crisis op wielen.
De chauffeur ging even ruiken, maar vond dat het helemaal niet stonk. Benny, de neef van mijn moeder heeft me opgepikt van het Greyhound station en we zijn gaan eten in een Italiaanse restaurant in Bakersfield. We aten Alabot uit Alaska en Chileense zeebaars.Het gesprek was zeer geanimeerd omdat benny, die nederlandse ouders heeft, familie erg belangrijk vindt. De wijn hielp ook. Bij het aanbreken van de tweede fles wijn, kwam het gesprek plotseling op religie.
‘Geloof je in God en Jezus Christus de verlosser ?’
‘Euh, sorry?’
‘Of je in God geloofd.’
‘Ik geloof van niet.’
‘Hoe denk je dat je hier gekomen bent?’
‘Het is niet een vraag dat me bezig houdt, het is niet iets waar ik over nadenk.’
‘Wat als je oud bent en je op het punt staat te sterven en je geloofd niet in God, wat dan?’
‘Nou, dan is het te laat denk ik’
‘Precies, dat bedoel ik, ik heb dat idee niet in je hoofd gestopt, dat het te laat zou zijn. Dus als dat idee al vanzelf in je hoofd zit, dan bestaat er dus een hemel en een hel.’
‘Oh alsjeblieft, dat was alleen in de context van dit gesprek.’
‘We zouden zo nog dagen kunnen doorgaan, maar ik houd van je en omdat ik van je houd zal ik proberen je te redden.’

Bakersfield

Vandaag verlaat ik Davis voor Bakersfield om verre familie op te zoeken. Het schijnt een belangrijke plek te zijn geweest voor kolonisten uit het oosten, iedereen kwam door Bakersfield. De plek wordt schijnbaar gekenmerkt door een grote dichtheid tankstations en motels.Ik kijk er nu al naar uit.

Neverland

Ik bevond mij gisteren op een Mexicaans verjaardagsfeestje in Woodland, een naburig dorp een paar kilometer verderop waar veel Mexicanen wonen. Een nichtje van mijn vriends vriendin was 1 geworden. De tuin was versierd met ballonnen en aan lange tafels zaten ooms met zware snorren en tantes met kleinkinderen op hun schoot. Ik zat aan tafel naast een Amerikaanse jongen die was getrouwd met een Mexicaans meisje. Mijn vriends vriendin kende hem wel, want hij rijdt rond over de campus met een wit vuilniswagentje.
‘Ik leeg de prullenbakken, maar soms is het niet echt nodig, als ik zie dat er maar een paar lege flessen in zitten dan rijd ik door.’
De Amerikaanse jongen vroeg waar ik vandaan kwam en ik vertelde hem dat ik uit Nederland kwam.
‘Neverland, I’ve heard of that place’
‘The Netherlands’, corrigeeerde ik hem, ‘I’m from Amsterdam’.
‘Amsterdam, I know that place, that’s what everybody always talks about when we talk about Europe.’
En hij wist inderdaad te vertellen dat je er een hoop marihuana kan roken.
‘In de VS kan dat niet, hier kan helemaal niks’, zei de jongen.
‘Als ik nu in de auto zou stappen, zou ik de bak in gaan’. Hij wees op drie blikjes bier van het merk Bud light. Zelf dronk ik Tamarinde limonade.
‘Het lijkt me geen pretje om hier in de bak te zitten’, opperde ik.
‘Ik weet het, ik heb vastgezeten.’
‘Hoe was dat?’
‘Zwaar, je zit zes maanden lang in een cel die niet veel groter is dan een kleine badkamer, op 24 uur laten ze je een uurtje luchten. Ik heb eens een neger in elkaar geslagen in de douche, alleen maar omdat het een neger was, dat is niet goed. Ik ging terug naar mijn cel met een gebroken arm van de klappen die ik had gegeven.' Ik vroeg hem of hij daar respect mee had verdiend bij de andere witten, maar hij zei dat het je niet echt helpt omdat je in een soort vicieuze cirkel terechtkomt van een competitie tussen de witten onderling.
'Je loopt zelfs kans in elkaar geslagen te worden door iemand die geen zin heeft om z’n machtspositie kwijt te raken.’
Hij vertelde dat je maar een wc rol per week krijgt en dat je niet voeldoende eten krijgt om te overleven dus mensen van buiten moeten geld storten op een bepaalde rekening zodat ze daar wat extra voedsel mee kunnen kopen.
''s Nachts kan je op een gegeven moment niet meer slapen, omdat je lichaam niet moe is, dus loop je voortdurend rondjes in je cel.'
Na een tijdje stond hij op, hij en z’n vrouw moesten gaan, ze gingen naar een kooi gevecht kijken in Davis.Hij schudde me de hand. ‘Het was goed je te ontmoeten en ik kom zeker een keer naar Neverland.’

Rode Knietjes

Gisteren ben ik met de sectie Spaans van de universiteit van Davis gaan raften. Raften draagt over het algemeen de belofte van een wildwater avontuur in zich. Bij mij ontstaat althans het beeld van schuimend wit water dat zich door woeste canyons slingert. Maar daarvan was hier geen sprake, de rivier de Trucky is een rustige rivier, die zich niks aantrekt van het feit dat ze wordt uitgebuit als plek waar geraft kan worden. De rivier blijft stoicijns doorstromen in haar tergend langzame tempo.We hebben ons vermaakt met bier drinken en zwemmen en toen het bier op was hebben we twee plastic flamenco hoeden geruild voor vijf blikjes bier met mensen die al hun rubberboten aan elkaar ahdden gemaakt tot een groot drijvend vlot. Een meisje had een T-shirt aan waarop Swedish beerdrinking league stond. Bij navraag waren ze echter helemaal niet zweeds, maar hadden slechts zweedse overgrootoouders. Misschien dat bierdrinken op de rivier de Trucky je aan je voorouders doet denken, dat kan.
Uiteindelijk kregen twee Spanjaarden het toch nog voor elkaar enkele verwondingen op te lopen, door op het verkeerde moment uit de boot te vallen. Ook waren al onze knietjes rood verbrand. Maar Trucky river is tot de Colorado river wat de city walk in Los Angeles is tot Los Angeles, het is net echt maar het doet geen zeer.

Samual G. Armistead

In de faculteit Spaans van de universiteit Davis scharrelt een oude man rond, zijn naam is Samual G. Armistead en hij is zojuist toegelaten tot de koninklijke academie van Spaanse taal. Samual G. Armistead heeft in de jaren vijftig door Spanje gereisd om verhalen te zoeken die vanaf de middeleeuwen via de orale traditie waren overgeleverd. Het is een orale traditie die nu allang niet meer bestaat in Spanje. Maar Samual G. Armistead heeft ze nog weten te vangen. Hij heeft geluisterd, de verhelen verzameld en opgeschreven. Mijn vriend Dani heeft les van hem gehad en hij vertelde dat Samual G. Armistead niet zelden met zijn vlakke hand op de tafel sloeg en dan met volle overgave een middeleeuws vers begon te reciteren. Een orale traditie die zich vanaf de middeleeuwen nog tot halverwege de twintigste eeuw wist te handhaven, maar daarna snel teloorging in Spanje, komt uiteindelijk in een universiteitstadje in California tot zijn einde. Een oude man die zich belachelijk maakt voor een aantal studenten , die hooguit een paar aantekningen maken. Armistead is ver in de tachtig.

Het is geen plek om te stoppen

Ik zit nu in de keuken van het appartement van mijn vriend Dani. Hij woont hier samen met een Mexicaan Omar en diens Argentijnse vriend Santiago. Deze woonsituatie zal tot september duren, dan gaat Dani samenwonen met Daniela en zoeken Omar en Santiago ook een eigen appartement. Het huidige appartement is wat aan de dure kant geloof ik. Alles in dit huis heeft z’n vast plek. In de woonkamer, die lijkt op een showroom van Ikea, staat een koffietafel met daarop een witte schaal met groene knikkers. In de keuken is alles schoon en fris. Het is moeilijk voorstelbaar dat mijn vriend Dani hier al enkele maanden heeft gewoond zonder een aanvaring te hebben gehad. Die moet er wel zijn geweest, ik ken zijn levensstijl uit Madrid. Als ik uit het keukenraam kijk zie ik nog meer betonnen laagbouw, alle muren hebben dezelfde beige kleur gekregen en de gebouwtjes zijn omzoomd met gras die s’nachts enkele uren besproeit worden. Door het gras loopt een pad van betonnen platen, naar de parkeerplaats, het zwembad, de loundry room, de fitness room en andere appartementen.
Het is California zoals we dat allemaal al een keer gezien hebben in de films die hier vandaan komen. Ook bij nadere inspectie blijkt Davis het vakantie park te zijn waarvoor ik het op dag 1 heb aangezien. Overal in het vredige universiteitsdorpje hoor je trouwens de ijle roep van voorbijrazende treinen die hun misthoorns laten horen bij de onbewaakte overgangen. Het is geen plek om te stoppen.