dinsdag 31 maart 2009
OB03.01. Zo vluchtig kan het allemaal zijn
Vandaag heb ik de coördinaten 52˚ 04’51.70 N, 4˚ 19’19.65 E opgezocht. Dit bleek in de binnentuin van het ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap (OC&W) te zijn, op loopafstand van mijn huis. Op het Lange Voorhout stond een rij blauwe Marechaussee busjes inclusief het bijbehorende personeel dat een beetje rondlummelde. Dit alles vermoedelijk in verband met de Afghanistan conferentie. Door het hek van OCenW zag ik alleen kantoormeubilair tussen het groen staan. De portier wist mij niets te vertellen hij werkte er nog maar twee jaar. Hij ging even voor mij bellen, maar ook aan de andere kant van de lijn herinnerde men zich niets. Zo vluchtig kan het allemaal zijn.
maandag 30 maart 2009
OB. Padvinderij zonder groepesgebeuren
Een aantal weken geleden kwam kunst en architectuurinstelling Stroom Den Haag met de vraag of ik verkenner wilde worden. De padvinderij had me altijd tegen gestaan vanwege het groepsgebeuren, maar Stroom bezwoer me dat ik het helemaal alleen mocht doen.
De instructies die ik meekreeg waren eenvoudig: Ik moest op een aantal plekken ‘de stand van zaken’ opnemen. Die plekken werden aangeduid met coördinaten die ik weer via google earth zou kunnen opzoeken. In een tijd van informatieovervloed is informatie schaarste geen overbodige luxe. Op deze manier bleef er ten minste nog wat te verkennen over en was er genoeg ruimte voor misverstanden. Niet onbelangrijk, want ik ben ervan vertuigt dat misverstanden juist tot mooie dingen kunnen leiden. Op de des betreffende coördinaten zou ik objecten aantreffen die gemaakt zijn door het kunstenaarscollectief ‘Het Observatorium’. Hoe de objecten er aan toe waren? Wat ze te betekenen hebben? Ik moest zelf maar zien wat ik relevant vond. Op 18 april aanstaande zal ik publiekelijk ondervraagt worden over mijn bevindingen.
zondag 29 maart 2009
Dit is slechts het begin

Louis le Roy belde op om me te feliciteren met het stuk dat ik over hem had geschreven
in de Noorderbreedte. ‘Heel goed dat je een referentie naar Gaudi erin hebt zitten, dat is een groot voorbeeld van me. Dat was een grote bouwmeester. Ik ben een kleine bouwmeester.’
Aan het einde van het gesprek zei hij alweer teveel te hebben gezegd, daarmee refereerde hij aan zijn wankele gezondheid. Hij zei dat ik vooral nog eens langs moest komen, we hadden nog veel te bespreken. Ik beloofde dat ik hem zou bellen als ik in de buurt was.
Een aantal dagen later belde hij weer met de opmerking dat het toch echt nodig was om nog een keer langs te komen. ‘Dit is slechts het begin’, zei hij, ‘ik wil dat je nog veel vaker komt, er is namelijk nog een hoop dat je moet weten.’
vrijdag 27 maart 2009
als ik mijn sleutels bij me had gehad

Vandaag heb ik nog op de valreep van directeur Henk Bolkenbaas een rondleiding gehad door het Ypeburgs lyceum. Van buiten heeft het gebouw een tamelijk gesloten uitstraling door kleine vierkante ramen in de aluminium bekleding van de gevel, maar binnen is het gebouw juist uiterst transparant waarbij een centraal atrium een mooi zicht biedt op de verschillende verdiepingen. De school definieert samen met het NFI de toegang tot Ypenburg. Hierbij staat de openbaarheid van het schoolgebouw in sterk contrast met de geslotenheid van het NFI. In beide gebouwen zijn de functies langs de randen georganiseerd om optimaal gebruik te maken van het daglicht. Op de wandeling door de school maakte de directeur vaak de opmerking : ‘Als ik nu mijn sleutels bij me had gehad dan hadden we hier even binnen kunnen kijken.’
Sommigen lokalen waren wel open. Zo zijn we in het handenarbeid lokaal geweest waar twee jongens houten vogels aan het figuurzagen waren.
donderdag 26 maart 2009
Fortuyn pleegde zelfmoord

Na mijn voordracht gisteren bij de rotary Amersfoort, hoorde ik een verrassende theorie op de moord van Pim Fortuyn. Namelijk dat het in feite om zelfmoord ging. Volgens deze persoon besefte Pim Fortuyn dat hij zijn beloftes niet waar kon maken en heeft toen geld gestort op de rekening van de dierenbescherming onder voorwaarde dat ze hem zouden afschieten. ‘Vergeet niet dat hij een ongelukkig liefdes leven had.’, voegde deze mevrouw eraan toe.
Een bijzonder interessante hypothese, die vooral door zijn ongeloofwaardigheid nog wel eens een kern van waarheid zou kunnen bevatten.
woensdag 25 maart 2009
kruising tussen een stadsbus en een gordeldier

Woensdag 18 maart
We hebben het kantoor van de stadsstedenbouwer verwisselt voor Scheveningen Bad, om de ruimtelijke inrichting van dit stukje kust te bekijken. We zien de gebouwen van Bakema die aan weerszijden van het kurhaus staan. ‘Die moeten misschien niet weg, maar zouden op zijn minst verplaatst kunnen worden.‘, stelt iemand. De toren met de gouden bal doemt voor ons op. Het valt op dat die bal eigenlijk veel te klein is in verhouding tot de toren. Als we het casino van Pi de Bruijn passeren merkt iemand droogjes op dat het gebouw een kruising is tussen een stadsbus en een gordeldier. aan het einde van de dag is de conclusie als volgt: met scheveningen moet je niet teveel willen. Dat lijkt me een gezonde constatering.
maandag 23 maart 2009
yp.32.moeders parkeren hun baby's in de zon
Dinsdag 17 maart
Het is prachtig weer, de eerste mooie dag waarbij een jas overbodig lijkt ze zijn. Moeders parkeren hun baby’s in de zon. In het water drijft een ikea wrapper van iris. Ik weet niet wat voor meubelstuk dat is. De leenhond vist’m eruit, maar laat het stuk geplastificeerd papier vervolgens slap uit zijn bek glijden. Na een korte wandeling keren we terug naar huis. Ik heb het nogal druk vandaag. Op de deurmat tref ik twee identieke briefjes, van twee Indonesische mannen die zich aanbieden als hulp in de huishouding.
Het is prachtig weer, de eerste mooie dag waarbij een jas overbodig lijkt ze zijn. Moeders parkeren hun baby’s in de zon. In het water drijft een ikea wrapper van iris. Ik weet niet wat voor meubelstuk dat is. De leenhond vist’m eruit, maar laat het stuk geplastificeerd papier vervolgens slap uit zijn bek glijden. Na een korte wandeling keren we terug naar huis. Ik heb het nogal druk vandaag. Op de deurmat tref ik twee identieke briefjes, van twee Indonesische mannen die zich aanbieden als hulp in de huishouding.
zondag 22 maart 2009
yp31. We dalen de geluidswal af naar de wijk beneden
Donderdag 19 maart
Bij de zesde netwerkborrel van Ypenburg tref ik Herman van der Helm. Hij zegt dat er tijdens de bijeenkomst die er aan vooraf was gegaan nog aan hem gerefereerd werd door iemand die zijn bloed wel kan drinken. Hij had namelijk samen met zijn advocaat een procedure fout ontdekt waardoor het plan voor een helihaven moest worden opgeschort.
‘En dan heb ik er nog één ontdekt waarvan ik weet dat deze vaker gemaakt gaat worden, dus die houd ik geheim.’
Herman is zich zichtbaar aan het verkneukelen. Aan het einde van de bijeenkomst zijn er nog een paar mensen over die doorpraten over wat er eventueel met het oude stationsgebouw van het voormalige vliegveld moet gebeuren. Een journalist van het AD wil er wel een Rode Hoed in maken, zegt hij. Gerben Poeth, die volgens het kaartje dat hij me later geeft evenementen op maat levert, oppert een combinatie tussen museum en fitnessclub. ‘En dan kan het zijn dat iemand z’n tas op een vitrine zet, maar dat hoort er dan bij, daar moet je dan niet moeilijk over doen.’ Een vrouw die actief is bij de historische vereniging is betrokken vindt de discussie niet interessant genoeg en praat er een beetje lallend doorheen. Ze heeft al aardig wat wijntjes op. Later loop ik met haar mee naar huis, ze heet Joke. Onderweg besluit Joke dat het noodzakelijk is om de heuvel naar he atelier van Theo Jansen op te klimmen. Daar hebben we even op een bankje gezeten. Ik vertel Joke dat ik al een paar keer met Rob in Un Alegra had gezeten en dat hij me al een paar keer had gezegd dat ik haar moest ontmoeten. Ze vertelde dat ze er niet meer zo vaak kwam vanwege Oortje. Oortje bleek onze vriend Gerard te zijn.'Hij wordt Oortje genoemd omdat hij alles hoort en dat vervolgens op een achterbakse wijze tegen je gaat gebruiken.'
Ik vertelde Joke dat ik Oortje laatst nog had gezien in de tram. 'Ik stond naast hem, maar hij deed net alsof hij me niet zag. Toen ik uiteindelijk een gesprekje met zijn reisgenoot aanknoopte duurde het niet lang voordat ze allebij opstonden omdat ze er zogenaamd uit moesten. Vervolgens bleven ze zeker nog twee haltes bij de deur staan.' Het verbaasde Joke allemaal niets.
’kijk de sterren', zegt Joke om van onderwerp te veranderen. ‘ja ik zie ze’, zeg ik.‘Ik kan nog geen grote beer van een blauw schaap onderscheiden.’, zegt Joke giechelend. Ik merk op dat het tijd wordt om te gaan slapen en we dalen de geluidswal af naar de wijk beneden.
Bij de zesde netwerkborrel van Ypenburg tref ik Herman van der Helm. Hij zegt dat er tijdens de bijeenkomst die er aan vooraf was gegaan nog aan hem gerefereerd werd door iemand die zijn bloed wel kan drinken. Hij had namelijk samen met zijn advocaat een procedure fout ontdekt waardoor het plan voor een helihaven moest worden opgeschort.
‘En dan heb ik er nog één ontdekt waarvan ik weet dat deze vaker gemaakt gaat worden, dus die houd ik geheim.’
Herman is zich zichtbaar aan het verkneukelen. Aan het einde van de bijeenkomst zijn er nog een paar mensen over die doorpraten over wat er eventueel met het oude stationsgebouw van het voormalige vliegveld moet gebeuren. Een journalist van het AD wil er wel een Rode Hoed in maken, zegt hij. Gerben Poeth, die volgens het kaartje dat hij me later geeft evenementen op maat levert, oppert een combinatie tussen museum en fitnessclub. ‘En dan kan het zijn dat iemand z’n tas op een vitrine zet, maar dat hoort er dan bij, daar moet je dan niet moeilijk over doen.’ Een vrouw die actief is bij de historische vereniging is betrokken vindt de discussie niet interessant genoeg en praat er een beetje lallend doorheen. Ze heeft al aardig wat wijntjes op. Later loop ik met haar mee naar huis, ze heet Joke. Onderweg besluit Joke dat het noodzakelijk is om de heuvel naar he atelier van Theo Jansen op te klimmen. Daar hebben we even op een bankje gezeten. Ik vertel Joke dat ik al een paar keer met Rob in Un Alegra had gezeten en dat hij me al een paar keer had gezegd dat ik haar moest ontmoeten. Ze vertelde dat ze er niet meer zo vaak kwam vanwege Oortje. Oortje bleek onze vriend Gerard te zijn.'Hij wordt Oortje genoemd omdat hij alles hoort en dat vervolgens op een achterbakse wijze tegen je gaat gebruiken.'
Ik vertelde Joke dat ik Oortje laatst nog had gezien in de tram. 'Ik stond naast hem, maar hij deed net alsof hij me niet zag. Toen ik uiteindelijk een gesprekje met zijn reisgenoot aanknoopte duurde het niet lang voordat ze allebij opstonden omdat ze er zogenaamd uit moesten. Vervolgens bleven ze zeker nog twee haltes bij de deur staan.' Het verbaasde Joke allemaal niets.
’kijk de sterren', zegt Joke om van onderwerp te veranderen. ‘ja ik zie ze’, zeg ik.‘Ik kan nog geen grote beer van een blauw schaap onderscheiden.’, zegt Joke giechelend. Ik merk op dat het tijd wordt om te gaan slapen en we dalen de geluidswal af naar de wijk beneden.
yp30. Je kan de drukte altijd opzoeken
Maandag 16 maart
Vandaag ben ik op de koffie geweest bij Toos. Ze had me van tevoren gewaarschuwd dat ze drie grote mannetjes honden heeft en dat ze niet zeker wist of het wel een goed idee was om de leenhond mee te nemen. Maar het was mooi weer en ik moest toch nog een wandeling maken met de leenhond, dus gokte ik erop dat het wel zou kunnen. Toos woont in de Bras, een waterrijke omgeving vlakbij een natuurpark. Het is Den Haag maar
ze heeft wel een 015 nummer, daarin schemert nog iets van het verleden door, het gebied hoorde oorspronkelijk bij Delft. Ook heeft ze nog een afwijkende postcode. Het zijn de voetnoten van een grondoorlog die Den Haag jaren geleden heeft gevoerd bij de confiscatie van vliegveld Ypenburg en het omliggende land. Als ik met de leenhond binnenkom, begrijp ik direct wat Toos bedoelde toen ze het had over grote honden en ‘wellicht geen goed idee’. Ze heeft drie Newfoundlanders, een soort beren die vroeger schijnbaar werden gebruikt bij het binnenhalen van de visnetten. De honden staan op het betegelde terras achter het huis. Maar zodra ze door hebben dat er een vrouwtjes dier in de buurt is, springen ze op tegen de achterdeur. In de woonkamer staat een grote kooi met daarin een papegaai met grijswitte veren. De papegaai heet Janus en als de bruine Newfoundlander nog een keer vol tegen de achterdeur opbeukt zeg hij: ‘Calvados, niet doen’. We gaan naar buiten en Toos doet een van de drie newfoundlanders in de hondenkennel. Het is magno, de oudste. Terwijl Toos Baldovino en Calvados in bedwang houdt, snuffelt de leenhond nog wat rond in de nieuwe omgeving en zet dan voorzichtig een pootje over de drempel naar het terras. Als ze de stap heeft gewaagd doe ik snel de deur dicht. ‘Laat ze maar even kennismaken’, zeg ik met een vanzelfsprekendheid van iemand die al jaren een hond bezit. Magno, de oudste newfoundlander, draait onrustig heen en weer in zijn kennel. Hij probeert te blaffen, maar heeft geen stembanden meer. Ik klets wat met Toos over de kennel die haar man heeft gemaakt met materiaal afkomstig uit de bouwmarkt Formido (Kwaliteit + Service + Betaalbaar = Formido).Ondertussen proberen Calvados en Baldovino de leenhond te verschalken. Die kruipt vervolgens achter ons weg. Maar wij vinden dat ze het zelf moet zien op te lossen. Toos zorgt er wel voor dat het netjes blijft, dat wil zeggen dat er geen groepsverkrachting plaatsvindt. Na een aantal minuten besluiten we koffie te gaan drinken.
De newfoundlanders kijken met hun grote berenogen door de glazen achterdeur naar binnen. Nu voelt de leenhond, die met ons naar binnen gekomen is, zich een stuk zekerder en ze laat dan ook van zich horen. Ik maan haar tot kalmte want ik probeer Toos te verstaan, die me vertelt hoe ze uit Moerwijk naar Ypenburg is gekomen. In Moerwijk had ze het wel naar haar zin, ondanks dat de buurt achteruit ging.’ Ze stonden daar op den duur met pistolen op straat te zwaaien, maar mijn kinderen hadden al de leeftijd dat ik me geen zorgen meer maakte dat ze slecht beïnvloedt zouden worden.’Maar toen ging de woningbouwvereniging haar huis renoveren. De huur werd verhoogd 235 euro naar 580 euro. ‘Voor dat geld kon ik ook hier zitten, vlakbij het bos en in de rust.’
In dat bos gaat ze altijd wandelen met de newfoundlanders die ze deze week showklaar moet maken voor een show in Zutphen aankomende zaterdag. ‘Ik laat ze altijd los lopen tot een bepaald moment aanbreekt dat het risicovol wordt. Gisteren dacht ik dat het nog wel kon, maar toen Calvados het water in het oog kreeg was er geen houden meer aan. Ik zeg nog:’nee’ , maar hij was al weg en sprong vol overgave in een modderige sloot.’
Janus mompelt iets onverstaanbaars, alsof hij tegen zichzelf aan het babbelen is. Ik kijk naar de beesten die nog steeds voor het raam heen en weer draaien. Hun langharige vachten zien er mooi, bijna geföhnd uit. ‘Het was een ravage hier, ik moest het hele huis dweilen.’
Op de vloer liggen makkelijk afneembare tegels. Als Toos voor een volgende kop koffie naar de keuken gaat, loop ik met haar mee. Naast de kooi van Janus staat een houten kast met daarop foto’s van een herderhond. Toos laat me een zakje as zien dat in een mooi potje tussen de foto’s staat.’Dit is een soort altaar voor mijn vorige hond.’
Toos beweert dat ze het na drie jaar nog steeds geweldig vindt om in de Bras te wonen, ze heeft geen band met de rest van Ypenburg of het centrum waar ze werkt in de Plusmarkt. Ook heeft ze nog veel contact met haar oude kennissen uit Moerwijk via hyves. ‘Er zijn op hyves ook afgesloten gedeeltes die alleen toegankelijk zijn voor mensen van bepaald zigeunerkamp’, vertelt Toos.
‘Het fijne aan wonen in Ypenburg is dat je de drukte altijd kan opzoeken als je dat wilt.’
zaterdag 21 maart 2009
yp29. De feitenfabriek

Het Nederlands Forensisch Instituut (NFI)ligt wel beschouwd op twee plekken. Enerzijds markeert het gebouw van Claus en Kaan de ingang van Ypenburg, anderzijds lijkt het vooral op de snelweg te zijn georienteerd. In werkelijkheid heeft het natuurlijk niets met een poortgebouw te maken en ook niet zoveel met Ypenburg. Het is een gesloten bolwerk waar de gemiddelde Ypenburger niet zomaar naar binnen mag. Radio FunX, die ik iedere week meeneem naar een bijzondere locatie in deze buitenwijk, mag wel mee naar binnen. De entree van het instituut doet denken aan een hotellobby. Een bruin marmeren receptie die doorloopt in een keukentje van hetzelfde materiaal contrasteert met de wit betonnen vloer. Langs een raam dat uitzicht biedt op een 'binnenmeertje' met gebleekte kiezels op de bodem, staan twee rode stoelen om in te wachten. Ik zit in de ene stoel en Inez in de andere. We wachten op persvoorlichter Inge Oevering die ons door het gebouw zal leiden. Ondertussen vraag ik of Inez een asperientje voor me heeft, de netwerkborrel van gisteren begint op te spelen. Met het asperientje loop ik over een een bruinmarmeren vierkant in de betonnen vloer, naar de bruin marmeren balie en vraag de receptioniste om een glaasje water. Als Inge Oevering is gearriveerd neemt ze ons mee naar boven. Twee miniroltrapjes steken als een sierraad de wachtruimte in. Vanuit de intieme wachtruimte komen we terecht in een lange smalle en vooral hoge ontvangsthal. Het is een monumentale ruimte met hoge ramen die uitkijken op twee binnentuinen. Daglicht valt via smalle openingen van betonnen lamellen naar binnen. Persvoorlichter Inge Oevering zegt dat het gebouw bijzonder is vanwege z’n specifieke eisen. Waarmee ze doelt op het functionele karakter ervan. Dat terwijl juist aan het niet functionele, het esthetische, bijzonder veel aandacht is besteed. Ik vraag of de konijnen in de binnentuin nog iets te betekenen hebben. Maar Inge kent het verhaal achter de konijnen niet. 'Het enige dat ik heel grappig vind is dat de konijnen gemaakt zijn door kunstenares Femke Schaap.'
Ik zie een deur open staan van een kamertje met een kast waar een schedel in ligt en een potje waarop 'galstenen voor in kast' staat geschreven. Galstenen, ik blijf er gefascineerd naar kijken. Ze hebben wel wat weg van ronde stukjes turksfruit omdat er een wit korrelig poeder om een iets donkerder kern zit. Inge heeft geen idee wat de galstenen te betekenen hebben. Het zou dus om decoratie kunnen gaan.
In een zaaltje naast de sectiekamer, de plek waar rechercheurs vanachter het glas meekijken met forensisch specialisten nemen we de wekelijkse radio reportage op. Inez probeert voortdurend vergelijkingen te trekken tussen het NFI en CSI een tv serie over forensisch specialisten. Ik volg het gesprek maar half want ik ken de serie niet. Als de opname gelukt is stel ik Inge ook nog een vraag. 'Dus justitie vraagt om een bepaald soort informatie en het NFI levert, is dat hoe we het moeten zien?'
Volgens Inge lag het net even iets anders. 'Als je DNA onderzoek op een bekertje uitvoert kan je niet ook nog vingerafdrukken doen, daar moet je een keuze in maken.'
'Er wordt dus in het begin al een keuze gemaakt die de rest van het onderzoek beïnvloedt?', opper ik. Dat lijkt me niet meer dan logisch, maar Inge is weinig toegefelijk op dit gebied.
’Natuurlijk heeft justitie suggesties voor het soort informatie dat ze willen, maar we zijn bij het NFI volstrekt objectief‘, zegt ze. Het idee te moeten leven in een wereld zonder objectiviteit is voor sommige mensen nogsteeds beangstigend, zeker als je werkzaam bent in de forensische feitenfabriek. Ik stel nog voor om in de kantine te gaan kijken. Ik ben erg benieuwd wat mensen eten als ze eerst in een kinderlijkje hebben zitten prikken. Maar helaas blijkt Inez hoog nodig weg te moeten. Ze heeft per ongeluk over een opname heen gespoelt die ze eerder op de dag al had gemaakt.
Abonneren op:
Posts (Atom)