donderdag 9 oktober 2008

Crisis


Ik ken iemand die veertig duizend euro op de landsbanki heeft staan via het Icesave programma. Veertig duizend euro en de Nederlandse overheid staat slechts garant voor 20 duiziend. Ik ken hem goed, het is een vriend van mijn ouders en hij spaart al geruime tijd om binnen niet al te lange tijd naar Zweden te verhuizen. Knappe kerel als je dan geen slapeloze nachten krijgt. Mijn opa had ook een slapeloze nacht gisteren. Hij belde op om te zeggen dat zijn vrouw in het ziekenhuis ligt. Niet mijn oma maar een dame die hij later is getrouwd toen mijn oma was overleden. Ze is zestien jaar jonger dan mijn opa maar sinds ze in 1984 van de kanker is genezen een menselijk wrak. Nu ligt ze aan de hartbewaking. Mijn Opa zei dat het eerst wel schrikken was maar dat hij al snel in een routine terecht kwam, behalve s' avonds vond hij het wel eenzaam. Ik kreeg echter niet de indruk dat hij erop zit te wachten dat ze nog terug komt. Ze is een beetje raar in haar hoofd. Dat was mij ook al opgevallen: ik heb haar tijdens het bezoek wel drie keer horen zeggen dat ze dacht ze dood ging wegens ademhaling moeilijkheden. Vooralsnog leek de hartbewakingmonitor iets heel anders te beweren. Er was een keurig regelmatige grafiekje te zien.
Maar het is net als bij de financiele crisis. Zodra er paniek uitbreekt, gaat ieder regelmatig grafiekje uiteindelijk onregelmatigheden vertonen.

Bij nadere inspectie

Dit is een grappige foto, want je denkt in eerste instantie: hee, sigarettenpeuken! Maar nee, dat zijn het niet. Mijn vader heeft deze foto genomen in Dubai op een locatie die Dubai Dry Docks wordt genoemd. Een haven voor olietankers waar het absoluut verboden is om te roken. Bij nadere inspectie blijken het dan ook oordopjes te zijn.

woensdag 8 oktober 2008

Op Audientie


Harry Abels vertelde mij een andere aardige anekdote, achteraf gezien blijkt het hele interview van anekdotes aan elkaar te hangen, over de directeur van het Telematica instituut in Enschede.Dat instituut had een nieuw gebouw nodig, maar de directeur bleek een nogal werelvreemde en arrogante man te zijn. Zijn werkkamer was ruim en had hoge ramen, maar hij ahd zijn bureau tegen de muur geduwd en hij zat met zijn gezicht naar de wand. “Je weet niet wat je ziet. Er is iets aan dat hoofd iets mis, hoe kan iemand anders zo de kamer inrichten? Er stond ook een beeld, vreselijk, dat was een monstrueus naakt en dat stond zo opgesteld dat je er bij binnenkosmt wel wat van moest zeggen."
Het bleek helemaal georchestreerd te zijn. De directeur van het telematica instituut greep ieder commentaar op het beeld aan om te vertellen dat hij dat zelf had gemaakt tijdens een zomer cursus boetseren in de provence. "Hitler had het beter voor elkaar, die wist hoe je een entree moest verzorgen. Als je daar op audientie kwam moest je eerst een lange gang door waar je je eigen laarzen hoorde echoën en dan die grote deur waar je dan doorheen moest. En daar zat meneer.”

Harry Abels praatte over Hitler alsof hij warme herinneringen had aan zijn audienties bij de fuhrer. Ik denk dat Hitler overigens ook erg had kunnen genieten van een boetseer cursus in de provence, maar ja hij had andere dingen aan zijn hoofd.

Ongedwongen ruimtes


De architect Harry Abels vertelde mij tijdens een interview een verhaal over een Noors onderzoeksteam die in de jaren tachtig in een groot vervallen pand nabij stockholm opereerden. “Het was een enorme rotzooi. Maar briljante types, er kwamen daar wel tien octrooien per jaar vandaan. Toen dachten ze, oké we zijn bijna Nobelprijs winnaars, laten we maar eens een nieuw pand neerzetten. Het aantal octrooien liep direct terug en dat kon overal aan liggen, maar had er ondermeer mee te maken dat de gemeenschappelijke eetvoorziening weg was. Ze hadden allemaal keurig een kamer en de kantine beneden. Dus wat deden die mensen die gingen allemaal terug naar hun kamer en aten het broodje achter de computer. Maar ze zaten niet meer op dezelfde vloer een broodje te eten. De meest creatieve ideeën ontstonden dus blijkbaar doordat ze gewoon over de vakantie of wat dan ook zaten te ouwehoeren.“
De taak van de architect bestaat eruit dit soort processen van serendipiteit, te organiseren. Met Foucault in het achterhoofd klinkt dat ineens heel vreemd, want die zegt juist dat architectuur een machtsstructuur is (Je loopt via deze gang die kant uit, je kan niet anders).
Maar architectuur kan ook juist niet dwingende ruimtes creeeren. Plekken waar mensen juist ongedwongen bij elkaar kunnen zijn en naar hun hand kunnen zetten.

woensdag 1 oktober 2008

Geheime bijeenkomst met kaaskoekjes


Ik weet niet hoe het kan, ik denk dat ik te weinig van huis ga. Zodra ik namelijk de woning en de stad verlaat, gaan er dingen mis. Dingen raken zoek. Zo ben ik gisteren in Amsterdam mijn mobiel kwijt geraakt. Er was sprake van een geheime bijeenkomst. We moesten om acht uur verzamelen in restaurant 1ste klas op Amsterdam Centraal. Daar heb ik even gezeten in afwachting van wat zou volgen, maar toen ik vanmorgen belde hadden ze nog niks gevonden.
Later vertrokken we met drie taxi’s naar de plaats van bestemming. Dat bleek het huis te zijn van Phon Zwart. Toen ik mijn jas aan Phon's kapstok hing kwam ik erachter dat ik mijn mobiel niet meer had. De taxi centrale wist ook van niks. Ik bevond mij ondertussen dus met een mannetje of 15 in het huis van Phon Zwart, een ex kookboekenschrijfster. Niemand kende elkaar, geloof ik, behalve dan van de site van de schrijver die deze avaond had bedacht. Niemand kende ook Phon Zwart of had iets van Phon Zwart gelezen, laat staan gekookt. Ze woont voor de helft van de tijd in Zuid Afrika en voor de andere helft in Amsterdam. Als ik haar huis zo zag en de locatie dan denk ik dat ze behoorlijk vermogend is. Al lijkt mij het sterk dat ze dit allemaal bij elkaar heeft gekookt. Ik dacht die avond veel aan mijn mobiel en dronk daarbij steeds meer witte wijn. Die, ondanks Phon's culinaire achtergrond, niet te drinken was. De schrijver presenteerde zich op een moment dat iedereen hem al half was vergeten. Hij kwam meer even kijken hoe alles ging en daarmee bemoedigde hij (door zijn aanwezigheid) de aanwezigen vooral door te gaan om onderling met elkaar te blijven praten. De schrijver is een podium voor anderen om elkaar te ontmoeten. Daarom was het goed dat hij maar kort bleef. De avond eindigde ermee dat ik met Johannes, de assistent van de schrijver, met twee kratten bier, een zak glazen en kaaskoekjes in de trein terug naar Den Haag zat. Het was al met al een gezellig avond. Wel jammer dat ik mijn mobiel weer eens kwijt moest raken.

zondag 28 september 2008

Bospolitie


Eén van de voordelen van de natuur is dat je lekker aan de stad kan ontsnappen. Even geen verkeer, laat staan verkeersrgels. Gewoon fietsen. Toch hebben we het voor elkaar gekregen om midden in het bos een bekeuring te krijgen. Het bos, onderdeel van de kroondomeinen, bleek in deze periode niet toegankelijk te zijn voor publiek omdat de dieren rust nodig hadden. Bovendien werd er nu ook op ze gejaagd (niet op zondag gelukkig). Ik geloof niet dat wij de herten en wilde zwijnen erg veel stress hebben bezorgt, zeker niet meer stress dan een jager het wild zal bezorgen als hij daar met honden en een geweer achteraan gaat. Maar de bospolitie is wat dat betreft net zoals de echte politie, ze sluiten zich het liefst af voor dat soort externe redeneringen. Want regels zijn regels. Dit gaat ons 65 euro kosten. Op 1 manier waren ze misschien toch anders dan de stadspolitie, want ze wilden niet zo ver gaan om ons ook een boete te geven voor het niet bij ons hebben van een identiteitsbewijs terwijl ze die bevoegdheid wel hadden, zeiden ze.

vrijdag 26 september 2008

De toekan lacht tenminste


In het kader van de Internationale Triennale Apeldoorn organiseerde het Fonds Beeldende Kunst een debatreeks over de sociale betekenis van het landschap. Vandaag was de laatste dag in de reeks en ging over de sociale betekenis van de snelweg. Na een hoop goed bedoeld gebabbel nam Melle Smets de taak op zich om het gezelschap door de echte sociale dimensies van de snelweg te leiden. Zo kwamen we bij Frans op de Bult, een trucker restaurant met douches en een souvenirswinkel. Je kan daar koffie bal bestellen. En het is precies wat je denktdat het is. Net zoals macaroni babipangan, maar weinig aan de verbeelding overlaat.
De streekcultuur die snelweg heet, is ook op culinair gebied een verrassing. Smets vertelde dat ze ook met de oude van der Valk hebben gesproken en ze vroegen hem hoe hij nou aan die toekan kwam.
“Gerrit, je heet van de Valk, waarom heb je dan een toekan gebruikt als boegbeeld?”
“nou, het zijn allebei vogels en de toekan lacht tenminste.”

donderdag 25 september 2008

Erger dan anders


Arnon Grunberg heeft zich eens weinig geliefd gemaakt onder een groep niet gepubliseerde
schrijvers door ze mee te nemen naar een boksschool. De niet gepubliceerde schrijvers hadden natuurlijk gehoopt dat de heer Grunberg 1 of ander geheim met ze zou delen over hoe je tot de ranken van gepubliceerde schrijvers kunt toetreden. Volgens mij heeft hij precies het goede gedaan. Een paar klappen op je kop doen je beseffen dat je leeft. De volgende keer zou hij ook met een groep studenten of geïnteresseerden van een brug kunnen springen. Ik heb daar zelf onlangs erg goede ervaringen mee gehad. In zeeburg, een nieuwbouwwijk van Amsterdam, staat een geschikt exemplaar. De srpong vanaf de rand in het water is ongeveer twaalf meter. Je moet dan echt even iets overwinnen. Maar daar knap je wel van op. Ik had voor het eerst sinds tijden het gevoel weer te leven. De netwerkborrel met architecten later die avond werd een ramp. Met een natte boxershort onder je bagagedrager en de sprong nog in je hoofd, is het architectengelul nog erger dan anders.

Someday


Ik heb het al eerder op deze plek gewezen op het boek 'The Great Crash of 1929’ van John Kenneth Galbraith (zie post het land van iets voor niets).
http://cultuursteppe.blogspot.com/2008/02/unemployed-men-vying-for-jobs-at.html
En het blijft een boek om zo nu en dan eens uit te citeren, vooral nu er misschien wel een crash op handen is. Wat te denken van deze zin: (XXi)”Above all, it is evident that the capacity of the financial community for ignoring evidence of accumulating trouble, even of wishing devoutly that it might go unmentioned, is as great as ever.”
Of deze natuurlijk:’ So someday, no one can tell when, there will be another speculative climax and crash.’

dinsdag 23 september 2008

Hij had geen eigen geld



De geldstroom richting mijn bankrekening is zo goed als opgedroogd. Oké, hij is geheel opgedroogd. Daarom werd het tijd voor drastische maatregelen. Zodoende kwam het dat ik gisteren om kwart over acht aanbelde bij een bedrijf in Rijswijk dat zich Dedicon noemt. Ik had een afspraak met Kees Boon, supervisor audioproductie voor mijn stemtest. Dedicon, ik weet niet waarvoor het staat, maakt luisterboeken voor blinden en andere geïnteresseerden. Aan de telefoon had Kees Boon gevraagd of ik acteerde. Of nee, het ging anders. Hij zei dat ze al heel veel aanmeldingen hadden gehad en dat ze nu alleen nog maar mensen wilden testen die al enige acteerervaring hadden en hij vervolgde: ’Ik hoop dus dat jij me nu gaat zeggen dat je acteer ervaring hebt.’ Omdat ik mensen niet graag teleurstel heb ik maar ja gezegd. Ik kreeg een tekstje opgestuurd waar ik een beetje mee mocht oefenen. Het bleek om een fragment te gaan uit het boek doodsklokken van de Zweedse schrijfster Kerstin Ekman en begon zo: ”Pelle märd was alleen thuis. Hij had geen eigen geld en hoefde dus ook nergens zijn handtekening onder te zetten. Zijn vader was van mening geweest dat het voor hem geen zin had om mee te gaan naar de stad en naar de bank.”
Bij aankomst mocht ik meteen beginnen. Kees zei tegen me dat ik het maar zo spannend mogelijk moest brengen. Ik ben bang dat mijn stem van de spanning oversloeg. Aangezien er maar tien voorlezers worden aangenomen van de zestig aanmeldingen, kunnen we deze poging alvast bijschrijven in het kerkhof van pogingen tot arbeidsparticipatie. Zo reed ik weer terug naar Den Haag zinnend op een manier om nou toch eindelijk eens door te breken. Ik wist dat het elk moment kon gebeuren, maar wanneer? Op de Rijswijkse weg werd ik midden in mijn strategische overpeinzingen tot het sterdom aangehouden door een agent. Hij scheen de onbedwingbare behoefte te hebben mij te bekeuren voor het rijden zonder licht, maar het drong nauwelijks tot me door. Ik zei alleen maar: ‘Hij had geen eigen geld en hoefde dus ook nergens zijn handtekening onder te zetten.’