Open Call

Vandaag gaf ik een presentatie op een symposium over de rol van kunst op festivals georganiseerd door het Kunstenlab in Deventer. Het symposium had ook ‘de rol van kunst in de belevingsindustrie’ kunnen heten. Tijdens de discussie naderhand was er een interessante clash tussen Hans van H. en een festival.
Festival: ‘We schrijven een open call uit en vragen of een kunstenaar voor vijfhonderd euro een werk kan maken.’
Hans: ’Dat is dus een hele kwalijke zaak, dan neem je kunst niet serieus.’
Festival: ’Nou dat vind ik niet want we komen zo in contact met jonge kunstenaars die we anders niet hadden leren kennen.’
Hans: ‘Een popfestival zoekt toch ook geen bands via een open call. Ze willen iets goeds neerzetten, ze nodigen gericht muziekanten uit en betalen die fatsoenlijk. Er is altijd wel een gek die het doet voor vijfhonderd euro, zo stimuleer je geen goede kunst op festivals. Ik zou als ik jou was met dat geld uit eten gaan.’

Retrodip

Aan de Dennenweg zitten zoveel horeca tentjes dat de lucht er ‘s ochtends stijf staat van de cappuccino, 's middags en 's avonds kun je er over de bubbels lopen. Er zitten zeker drie tenten naast elkaar die je helemaal niet van elkaar kan onderscheiden. Ik heb dat gevoel ook als ik door Groningen loop. Overal retrodesign en een barebrickwall. Als je erop gaat letten dan wordt je er echt een beetje misselijk van. Het slaat het op m’n ogen. Vandaag fietste ik erdoor en kreeg echt even een retrodip te verwerken. Als je daar weer vanaf wil komen moet je naar ijssalon Florencia gaan. Daar staat gewoon ouwe meuk in de zaak, niet omdat het is uitgekozen, maar omdat het nog niet stuk is.
Voor de rest zit er godzijdank, behalve ikzelf, niemand anders met een macbook. Alleen maar Hagenezen die een broodje ei komen halen.

Festivalverslaafd

Festivals hebben iets verslavends. Afgelopen zaterdag kwam ik vanuit de trein op een heel leuk Frans marktje terecht. Ik kocht meteen drie truien van alpaca wol bij een heel aardig Chileens meisje die de truien helemaal zelf uit Peru was gaan halen. Wat dit met Frankrijk te maken heeft, weet ik niet, kon me niks schelen ook. Een alpaca is een soort lama met een korte nek. Ook kocht ik drie schapenvellen van een Nederlands meisje, die overigens niet minder leuk was. Wat er met de schapen was gebeurd kon ze me niet vertellen. ‘Weet ik niet, die zijn, nou ja verdwenen.’  De vegetariër in mij was blij met dat antwoord. Is dat trouwens ook niet de definitie van een vegetariër, iemand die zichzelf voor de gek houdt ?  Na zo’n Frans marktje loop je overigens wel de kans om in een zwart gat te vallen. Zo leuk als het is. Gelukkig kan ik volgende week meteen door naar de Dutch Design week. Misschien hebben ze daar nog wel een fijne bank waar ik mijn schapenvellen op kwijt kan.

Klein explosief

Mijn kleermaker is een uit Irak gevluchte Koerd. Hij is tevens ook meester in de rechten, maar daar heeft hij hier niks aan. Mijn schoenmaker is een oud Peshmergastrijder waar ik hier al eerder over schreef en nu heb ik een Turkse fietsenmaker. Ik ben blij met deze zogenaamde allochtone Nederlanders, niet omdat ze zo lekker exotisch zijn, maar omdat ze van aanpakken weten en vooral omdat ze onorthodoxe methodes hanteren. Om het voorbeeld van de fietsenmaker te nemen. Ik was met mijn bakfiets al eerder bij een kaaskopfietsenmaker geweest en die zei dat hij niks voor mij kon betekenen. De zadel pen zat veel te vast. Mijn Turkse fietsenmaker daarentegen heeft alles op alles gezet om de zadel pen in beweging te brengen. Hij is met warmte apparaten in de weer geweest, ze hebben er met drie man aan zitten wrikken en op het laatst is er zelfs een klein explosief ingezet. Op bovenstaande foto is te zien hoe het explosief een gat heeft geslagen in de zadel pen. Het maakt me al helemaal niet meer uit of de fiets gemaakt gaat worden. Het feit dat mijn fietsenmaker een klein explosief heeft ingezet om mij te helpen vindt ik ontroerend en prijzenswaardig. Opgeven is geen optie voor deze fietsenmaker en hij heeft me zelfs verzekerd dat hij de pen eruit gaat krijgen. Na de explosie zat hij namelijk een beetje los.

The Circle

Ik heb net The Circle van Dave Eggers uitgelezen en kreeg er een beetje hetzelfde gevoel bij als ‘House of Cards’. Het is verhaal dat zich laat lezen als een kwaliteitsserie. Je wordt erin getrokken. Volgens mij is het bij series na aflevering drie dat verslaving z’n klauwen in je slaat. Bij dit boek duurde het ook even. Net als bij ‘House of Cards’ gaat The Circle over macht. Dit keer ligt die macht niet in de politieke Arena, maar bij een informatie gigant The Circle geheten. Een bedrijf dat facebook, twitter en google heeft opgeslokt.
De hoofdpersoon Mae Holland, een neurotisch en onzeker meisje, komt te werken bij de afdeling Customer Experience en ze doet haar werk goed, maar haar superieuren vragen zich af waarom ze in het weekend vaak naar huis gaat. Er kan namelijk ook op de campus geslapen worden waar bovendien voortdurend events georganiseerd worden. Ze gaat op een gegeven moment naar die events, maar verzuimd daar over te twitteren en dus moet ze weer op het matje komen. Langzamerhand wordt Mae Holland richting totale transparantie gemasseerd. De dingen die ze voorheen voor zichzelf deed, namelijk kajakken en van de stilte genieten, moeten voortaan in de openbaarheid plaatsvinden. De verschrikking die uit het boek spreekt is misschien niet eens de omgekeerde Big Brother thematiek, we houden elkaar in de gaten, maar vooral de leegte die het oplevert voor de ervaringen die we opdoen. Je kan nooit meer iets zelf spontaan doen, maar je moet altijd eerst mensen zoeken die ook zoiets hebben gedaan en waarmee je dan een leuk online groepje kan vormen om ervaringen uit te wisselen. Een fantastisch boek dat veel beter dan een betweterig cultuurpessimistische essay, de vinger op de zere plek legt. 

Systeemfout

De Democratie is op. Dat kunnen we toch wel constateren als we naar Amerika kijken. Twee waardeloze kandidaten om tussen te kiezen. 70 % van het Amerikaanse electoraat vertrouwt Hillary Clinton niet. Dat zal deels te maken hebben met haar imago, maar deels ook met wie ze werkelijk is. Het probleem is vooral het feit dat we informatiestromen niet kunnen vertrouwen. Het komt overal vandaan en is soms niet, soms wel te vertrouwen. Door Poetin zijn de e-mails van Hillary Clinton boven tafel gekomen waaruit onder meer haar al te innige band met de bankiersfamilie The Rothschilds naar voren komt. Het Clinton kamp heeft dit deels geprobeerd op te vangen door stiekem zelf e-mails naar buiten te brengen waaraan gesleuteld was zodat ze konden aantonen dat eraan gesleuteld was en al die e-mails dus niet waar zouden zijn. Helaas bracht het Clinton kamp de versleutelde en echte e-mails tegelijk naar buiten. Dit kwam de geloofwaardigheid van Clinton niet ten goede.Op internet heb ik een leuke uitspraak van Multatuli gevonden: 'Wat nodig is, zijn integere politici, democratie brengt dezulken niet voort.' 
Online zijn er een hoop zogenaamde Trump aanhangers (of Russische agenten ?) die de boel opzwepen en Clinton al dan niet terecht neerzetten als een door de wol geverfd lid van het corrupte establishment. ‘Als zij wint is het doorgestoken kaart, ‘ zegt Trump. Tja en waarom zou hij niet gelijk hebben? Iemand als Hillary heeft machtige vrienden en zijn die stemmachines nou echt niet te hacken? Overigens heeft Trump wel gelijk als hij zegt dat Poetin een ‘great leader’ is. In geopolitieke termen is Poetin een meesterschaker. Gevraagd naar zijn betrokkenheid bij het lekken van de e-mails zegt hij doodleuk dat het niet om die vraag gaat. Het gaat erom dat het Amerikaans volk het recht heeft dit over Hillary te weten. Daarin heeft hij gelijk in. Hoe kan het Amerikaanse politieke systeem verbeterd worden ? Misschien wel door het op te blazen. In dat geval is het goed als Trump wint want vier jaar Trump zijn vermoedelijk voldoende om het land aan de rand van de afgrond te krijgen. Als Clinton wint zal het nog wel een tijdje zo doorsukkelen en krijg je uitstel van executie. Een beetje zoals de kredietcrisis (van 2007 tot 2009) waarbij alle banken uiteindelijk overeind gehouden werden door de overheid. Er is nooit echte reform gekomen. Het lijkt erop dat dergelijke systemen niet instaat zijn zichzelf te vernieuwen tenzij ze simpelweg ophouden te bestaan en we van voren af aan moeten beginnen. 

Michael Moore denkt overigens dat Trump de verkiezingen gaat winnen. 

Oogstfeest

Vandaag was ik bij de replica van de Nehalennia tempel in Colijnsplaat om de openingsceremonie van het oogstfeest mee te maken. Nehalennia is een Keltische godin die door de Romeinen in het Pantheon werd opgenomen als deel van hun appeasementpolitiek. Niet naast Jupiter natuurlijk, maar ergens in de eerste divisie. Nehalennia had waarschijnlijk toegang tot de onderwereld waarmee ze communiceerde door middel van een hond. Sommige zeggen dat ze aan vrouw Holle verwant was. De Romeinen verzonnen echter een leuke nieuwe klus voor haar en dat was het beschermen van de zeelieden.
In Zeeland hebben twee tempels gestaan en mensen kwamen kennelijk van heinde en verre om haar hun eer te bewijzen. Irma Bolijn, een Nehalennia priesteres en uitbaatster van B&B de Eenhoorn, zegt dat ze van Colijnsplaat een bedevaartsoord oord wil maken, alleen komt dat nog niet echt van de grond. ‘De SGP wethouder ruimtelijke ordening ziet dat niet zitten,’ zegt ze tegen mij. Ze had kort daarvoor het heilige vuur ontstoken.

Symboolpolitiek

Gisteren heb ik in Den Haag even naar de paarden gekeken. Er werd geoefend voor prinsjesdag. Mannen en vrouwen in uniform, van leger en politie, reden fier uit de poorten van de Koninklijke stallen. Er was ook een paard met een heel drumstel op zijn nek. Later trof ik nog een regiementje van het een of ander dat op het Lange Voorhout oefende met getrokken sabels. Ik denk dat het besef van het paard als militair middel diep in ons bewustzijn zit. Dat gevoel wordt in een parade weer opgeroepen en daarmee geeft de overheid dus aan dat het paraat staat om de veiligheid te garanderen. Eigenlijk zouden ze dit iedere maand moeten doen om de bevolking gerust te stellen. Dat zou natuurlijk symbool politiek zijn, maar in dat stadium van de democratie zijn wij inmiddels aanbeland. We hebben niks meer te doen aan landsopbouw en kunnen ons dus bezighouden met theater.

Plateau

Vandaag was ik in Delfzijl en dronk een colaatje in dit alleraardigste restaurantje op poten. Het heet de Zeemeermin en de eigenaar zei dat het plateautje ooit door de haven was gebouwd als informatiecentrum. ‘Toen ze de haven hier gingen uitbreiden wilde iedereen dat zien en om de nieuwsgierige burgers af te vangen en ze een uitkijkpunt te bieden is dit er gekomen. Een betonnen plateau met een opengewerkte tent.’ Op een gegeven moment werd het volgens hem een plek voor homoseksuele mannen om elkaar hier te ontmoeten. ‘Laatst was er nog eentje hier die zei dat hij z'n huidige man hier had ontmoet.' Veel van de huidige klandizie heeft de eigenaar te danken aan de eerdere publieksfunctie die het plateautje heeft gehad. 

Muisklik Democratie

Op de website van The Telegraph staat dit verhaal over de Labour party frontman Jeremy Corbyn terwijl hij op bezoek is in het beruchte vluchtelingen kamp the jungle in Calais. Hij merkt op dat de vluchtelingen crisis zich niet langer alleen maar in Syrië of Afghanistan afspeelt maar in Europa zelf. De mensen in het de Jungle moeten met andere woorden opnieuw vluchten uit ene uitzichtloze situatie. Het gaat om 3000 mensen, zegt hij en voegt eraan toe dat het niet heel veel is.

Corbyn over the Jungle: "It's a very strange magnet of desperation, a fetid swamp with foul water, and people living in tents in the middle of winter shows the level of desperation - we're talking 3,000 people. It's not very many."

De Telegraph is een rechtse krant en in het artikel kun je meteen stemmen of je het met Corbyn eens bent. Van de 35479 mensen is slechts 9 procent het met hem eens, 91 procent oneens.

De media spelen in het (steeds minder) Verenigd Koninkrijk een belangrijke politieke rol, weten we sinds de Brexit. Hier zie je hoe je door middel van een simpel statistiekje een vorm van rechtstreekse media-democratie kan creëren. Lekker klikstemmen vanaf je computer, terwijl iedereen die hetzelfde heeft gedaan als Corbyn, namelijk naar Calais gaan, het direct met hem eens zou zijn.