Amerikanisering

Er schijnt een gigantische popindustrie in Zuid Korea te bestaan. Het gaat om mierzoete popmuziek. Dit hoorde ik op radiolab. Het heet kpop. De popidolen worden opgevoed in een soort boardingschools. Het zijn feitelijk gevangenissen waar je niet meer weg mag. Je staat iedere dag om vier uur op en je moet afvallen en zoveel mogelijk op een manga animatie lijken. Je wordt geadviseerd om tot je 29ste niet te daten. Je moet als popidool begerenswaardig zijn voor de fans. Er is op een gegeven moment ook een paparazzi cultuur ontstaan rondom deze idolen. Er kwamen schandalen want de kpop artiesten hadden wel degelijk vriendjes en vriendinnetjes. Zuid Korea begon ineens op Amerika te lijken. Als de schandalen te groot werden verdwenen sommige sterren simpelweg. Dan trok zo’n grote corporatie de steker uit een boy- of girlband en je hoorde er niets meer van. Op een gegeven moment was er een geval met een ster genaamd Ailee (de Byoncee van Korea). Een Amerikaans Koreaans website publiceerde naaktfoto’s van haar en het Koreaanse publiek was hier zo kwaad over dat ze de site kapot hebben gemaakt met een twitter bombardement en boycot. Blijkbaar zijn er wel degelijk culturele verschillen die sterk genoeg zijn om volledige Amerikanisering tegen te gaan. In Amerika was er opwinding geweest en zou het publiek alsnog op de foto's geklikt hebben.

golfbreker evolutie

De nieuwste generatie golfbreker werd door BAM ontwikkelt en heet de xbloc. Het bestaat al tien jaar maar werd tot voor kort nooit in Nederland toegepast.
Rijkswaterstaat heeft het aloude betonnen vierkant altijd prima gevonden (Zie bijvoorbeeld Scheveningen en IJmuiden). In andere landen wordt al jaren geëxperimenteerd met allerlei type blokjes zoals verschillende combinaties van tetrapods, de tetrahedron, de Tribar, de Dolos en de Toscane om maar wat te noemen. Dat zijn golfbrekers die vele malen efficiënter zijn dan een vierkant. Door de ruimte die er tussen zit, wordt de kracht uit een golf gehaald. De xbloc doet dit ook. Hoe kan het nou dat de xbloc nu pas wordt toegepast in een jachthaven in Cadzand? Het antwoord op die vraag moet voor een deel gezocht worden in de markt. Die was al verdeeld en dan wil je niet een nieuwe speler erbij hebben. Bovendien heeft Rijkswaterstaat inmiddels zo ongeveer in haar statuten opgenomen dat alles opgelost moet worden met zandsuppletie. Het xbloc, past simpelweg niet in het beleid, maar misschien gaat het nu alsnog aan een opmars beginnen. Voor de pieren van havens heb je ten slotte wel degelijk golfbrekers nodig. Als Cadzand een succes wordt, zal de lompe vierkante golfbreker snel verleden tijd zijn, al was het maar om beton te besparen.

Emotiemachine

De Delta Experience is een ‘attractie’ waarin het publiek de watersnoodramp van 1953 kan herbeleven. Zo werd het althans een jaar geleden aangekondigd door de krant van wakker Nederland en daarmee werd meteen een schandaal geboren. Mensen die het hadden meegemaakt vonden dat je van hun emotionele ervaringen geen ‘experience’ kon maken. Ik ben er vandaag naartoe gegaan. Je betreed een donkere ruimte waar een diorama van een slaapkamer is gemaakt. De ramen slaan open, de wind waait, er klinkt spannende muziek. Dan gaat het publiek naar een tweede ruimte. Vanaf een platform kijken mensen naar een drama dat zich afspeelt op de dijk en in het huis er net achter. Het is een Panorama Mesdag met bewegende beelden. Een man en een vrouw zijn bezig zandzakken van een vrachtwagen te laden, een meisje roept om haar moeder. Dan breken de dijken en het meisje kan nog net bij haar ouders komen op de dijk. De animatiefilm vervaagd en er komt een heldere zwart-witfoto in beeld van een moeder en een meisje. Deze is echt. Er komen nog meer foto’s. Zo krijg je direct de sensatie dat alles wat je net gezien hebt daadwerkelijk zo heeft plaatsgevonden. Na twaalf minuten komt iedereen beduusd weer naar buiten. ‘Je kan je ineens zo goed voorstellen wat die mensen hebben meegemaakt,’ zegt een vrouw met donkere krullen. Ze drukt haar twaalf jarige dochter tegen zich aan. De Delta Experience heeft niet zoveel met de watersnood te maken, besef ik, het is eerder een emotie-machine.

De nieuwe samenwerking

Ik las op uncube een oud interview met Richard Sennett over zijn boek Together dat over communes gaat. Dit is een interessant citaat van hem over solidariteit:

“Solidarity” is a term of power. It is the idea that everybody is on the same page, that there is a repression of differences between them, a repression of debate. Solidarity is a repressive idea, so my big argument about it is that we need to relearn cooperation and unlearn solidarity.

Deze opmerking sluit goed aan bij wat Varoufakis zegt in de Tegenlicht documentaire ‘Volk, macht en Varoufakis ‘. Het hele plan om Griekenland te redden had niets met solidariteit te maken zoals het werd gepresenteerd. Het was een plan om de Europese banken te redden. Het geld ging namelijk rechtstreek via Griekenland naar de banken aan wie ze schulden hadden. Dat terwijl het helemaal niet zo duur is om een land als Griekenland er weer bovenop te krijgen. Als we Europa willen redden moeten we van het solidariteitsbeginsel af en weer leren samenwerken. Dat is precies de reden dat Varoufakis een grassroots organisatie is gestart. We gaan interessante tijden tegemoet. Tijden waarin zowel de Amerikaanse als Europese politiek zichzelf opnieuw moet gaan uitvinden

Namenwand

Architect Daniel Liebeskind heeft een namenwand bedacht voor de 102,000 uit Nederland weggevoerde Joden. Amsterdam wil graag zo’n monument, maar de vraag is waar. Nu is het Wertheimpark aangewezen, een klein parkje waar al twee monumenten staan; die van Wolkers en eentje van de beeldhouwer Jobs Wertheim. Buurtbewoners willen het liever niet daar hebben. Het beeld van Wolkers komt in de verrukking en het monument van Wertheim moet zelfs verhuizen. De voorzitter van het Auschwitz Comité Jacques Grishaver zegt: 'de mensen die nu in de huizen van de vermoorde Joden wonen, hebben geen zin om tegen hun namen aan te kijken.'
De discussie is een beetje in die toon. Toch kan je het de buurtbewoners en andere Amsterdammers niet kwalijk nemen dat ze Liebeskind monument niet willen hebben. Het is weer eens een groot deconstructivistisch bouwwerk van grote lompheid. Zeker ten opzichte van het monument van Wolkers dat nota bene van glas gemaakt is. Sommige mensen denken dat een wand met namen, heel belangrijk is. Theo van Praag schrijft in het parool bijvoorbeeld:

‘De familienamen in de Hollandsche Schouwburg zijn belangrijk. Maar de Namenwand vlak bij de plek waar zoveel Joden woonden, met meer dan 102.000 namen vanaf de grond tot ooghoogte (!) zal jongeren beïnvloeden.

Vooral het uitroepteken bij het woordje ooghoogte verraadt een hoge mate van naïviteit. Een soort supermarktlogica. Een monument met namen gaat volgens mij geen enkele holocaust ontkenner overtuigen. Hij zal zeggen: ’Die namen komen gewoon uit een oud telefoonboek.’

Kader

Gisteren sprak ik iemand in een Moulinrouge-achtige nachtclub, die een tatoeage wilde laten zetten op zijn schouder. Het maakte hem niet uit wat, als het maar iets Aziatisch was.
‘Mij interesseert het spel tussen binnen en buiten het kader. Kijk ik recht in de spiegel dan zie je niks, draai ik mijn schouder iets dan zie je de tatoeage zitten.’
‘Ga je het doen?’, vroeg ik snel.
‘Wat?’
‘Die tatoeage.’
‘Ik weet het nog niet, ik ben bang voor de pijn.’ Kort daarop ben ik naar huis gegaan. Het was half twaalf en de hoogste tijd om de baby binnen de kaders van zijn bedje te leggen.

Titanic gevoel

Het is allemaal wel erg folkloristisch in Dublin. Overal staat wel iemand op een doedelzak te spelen en je struikelt over Ierse pubs. De echte uiteraard, niet de keten. Vanavond aten we heerlijke gezonde hapjes in een Ierse pub die gekraakt leek te zijn door veganistische buitenaardse wezens en waar iemand op een harp zat te spelen. Ik denk dat de harp een van de ergste instrumenten is die ik ken, na de panfluit. Je krijgt er een extreem Titanic gevoel van. Het gevoel dat je zinkt inderdaad, maar dan wel begeleid door epische muziek. Ik wil de harp niet te kort doen, maar ze hebben iets middeleeuws en een harp in Ierland is net alsof je het logo van Guinness bier in het echt aan het naspelen bent. 

Bedbugs

Vandaag vlogen we voor het eerst met de baby. Hij hield zich goed. Ik heb vliegtuigje met hem gespeeld in het vliegtuig. De Abbott lodge in lower Gardener street ziet er armoedig uit, maar de stad is afgeladen vol wegens een of ander feest. In de douche zit een elektrisch apparaat om het water warm te maken. Water en elektriciteit is nooit zo'n goed idee. We aten vis in la Maison wat een hoop goed maakte en terug in de kamer, die schoon is, hebben we ons verzoend met ons lot. Het heeft ook wel wat, zo'n louche hotel. Na een paar uurtjes werken, de baby sliep eindelijk in de buggy, keken we elkaar aan. Voel jij wat ik voel? Er jeukte iets. We werden duidelijk gebeten. We zagen niks, het deed geen pijn, maar het was wel irritant. Zouden dit de beroemde bed bugs zijn? Op wikipedia lees ik dat ze ongevaarlijk zijn maar wel psychische problemen kunnen veroorzaken. Hoe bewijs je dat er bedbugs zijn ? Misschien zit het wel in ons hoofd. 

Ritueel betalen

Afrekenen is een belangrijk ritueel in onze samenleving. Door technologie is geld echter steeds immateriëler geworden. Kunstenaar Heidi Hinder dacht na over nieuwe rituelen van betalen. Een transactie door middel van een high five, door te dansen of bijvoorbeeld een omhelzing. Het zal niet het normale betaal verkeer kunnen vervangen, maar het is wel interessant om toe te passen op kleine schaal of op festivals. Een mooie gedachte dat je de caissière moet omhelzen om af te rekenen.

Lokaal Opduiken

Hyper lokaal nieuws is 'in' volgens Beijum blogger Johan Fehrmann. Mensen worden op den duur overprikkeld van het verre nieuws over Syrië, Donald Trump en zijn neef Poetin. Ze willen ook wel eens iets horen over de dingen die in hun achtertuin plaatsvinden. Dat zijn ten slotte zaken die hen direct aangaan en waar je ook makkelijk een mening over kan hebben. Vandaag heeft Johan Fehrmann mij in de Groningse wijk Beijum een spoedcursus lokale nieuwsgaring gegeven. Het gaat volgens hem om een cruciale balans tussen vriendschappelijkheid en professionele distantie. Die balans is volgens Johan Fehrmann bij mij ver te zoeken. Ik moest nog maar een keer terugkomen. In Stand van Stad wordt aankomende zondag de Groningse persprijs uitgereikt aan leden van de oude media.