Vluchtelingenprobleem II

Vandaag op stap geweest met enkele Ghanezen uit de Bijlmer. Hun verblijfsstatus is onduidelijk, maar dat maakt het niet minder gezellig. Een van hen is vers gearriveerd.  Laten we haar D. noemen. Haar oom heeft zijn boerderij verkocht om dat allemaal mogelijk te maken (je moet geloof ik 12000 euro op je rekening hebben staan om te bewijzen dat je voor jezelf kan zorgen). Er bestaat nog steeds een totaal verknipt beeld van het zogenaamde paradijselijke leven in Nederland. In werkelijkheid is het hier natuurlijk gewoon koud en vervelend. Bovendien is D. ongeschoold en spreekt nauwelijks Engels. Daarom is het mij ook een raadsel waarom haar oom al zijn geld op dit toch onzekere paard heeft gezet. Ik vroeg haar nicht, die er vandaag ook bij was, of zij garant voor haar stond. Voor zover ik weet kom je dit land niet in zonder dat iemand garant te staan. Maar de nicht zei dat D. gewoon bij haar op de stoep stond zonder dat ze er iets van wist. Zo gaat dat; Ghanezen helpen elkaar, heet het, maar eigenlijk zadelen ze elkaar met problemen op. Als je zo gelukkig bent om in Nederland te wonen, moet je vroeg of laat dat geluk delen met je achtergebleven landgenoten. Ze staan bij je op de stoep of je moet het hier verdiende geld terug naar huis sturen.  

Oplossing vluchtelingenprobleem

In 1999 publiceerden de gebroeders Das (ooit waren dat beroemde futurologen), een boek getiteld Toekomstbeelden. Zoals dat hoort in dat soort boeken gaat het vooral over infrastructuur en vliegende auto's. Hoofdstuk vier handelt echter over de opvang van migranten. Volgens de broers moet er een centraal Europees orgaan komen om de migranten op te vangen. Ze noemen het Collective European Immigrant- Training Institutions (CEITI). Deze CEITI’s kunnen niet op het vaste land worden geplaatst omdat het op weerstand gaat stuiten van de lokale bevolking. Volgens de broers moeten we partijen als Front national in Frankrijk niet onnodig in de kaart spelen. Ze stellen daarom voor om deze CEITI’s te plaatsen op eilanden die samen een archipel vormen in de Noordzee. De migranten kunnen hier werken, landbouw bedrijven, de taal leren. Ze kunnen hier als een soort kolonisten zichzelf bewijzen voordat ze naar het vaste land mogen.

Hoeveel immigranten per jaar kunnen we in Europa aan? Volgens de gebroeders Das een half miljoen per jaar. Dat halen we nu nog lang niet, maar we spreken wel van een crisis. Dat komt dus omdat we de mensen op het vaste land opvangen. Een grote fout. Deze eilanden zijn 'de' oplossing voor het vluchtelingenprobleem.

Parasieten

Vandaag maakte Marjan Slob in de Volkskrant een aardige vergelijking tussen een psychische aandoening en racisme. Er is een ziekte waarbij mensen hun wondjes telkens openkrabben omdat ze denken dat er parasieten onder hun huid zitten. Morgellons disease, heet het. Slob haalt Leslie Jamison aan die erover schrijft in haar essay bundel  Empathy Exams: ‘De vraag is niet of deze ziekte echt is. De vraag is welke soorten realiteit een voorwaarde voor compassie zijn.’

Slob zegt dat die vraag eigenlijk ook politiek is. In een samenleving is het van belang om compassie met elkaar te hebben en het gesprek aan te gaan. Ook als mensen in een andere realiteit leven. De mensen die staan te schreeuwen bij een asielzoekerscentrum  hebben ook last van ‘parasieten’. Maar wat voor compassie moet je daarvoor overhebben? Slob heeft geen idee, maar ze denkt vooral dat ze moet oefenen om in hun wereld mee te gaan. Ze ziet daar namelijk wel de noodzaak van in. De mensen die last hebben van asielzoekers hebben vaak een leven waarin ze zich niet helemaal lekker voelen (geen werk, geen huis, een gebroken gezinssituatie). Dan is het allicht moeilijk om anderen die ook hulp nodig hebben, die hulp te gunnen. Maar om mee te gaan in hun waanideeën? De vraag is of dat helpt voor het begrip. Je weet ten slotte dat het waanideeën zijn. 

zzp'er snijdt hoofd af (zonder model verklaring)

Het afgehakte hoofd dat vandaag in Amsterdam op een stoep werd tentoongesteld deed me denken aan Breaking Bad waarin een afgehakt hoofd heen en weer ‘loopt’ op de rug van een schildpad. Het schijnt dan ook de ‘Mexicaanse methode’ te heten. Het hoofd had te maken met de Mocro oorlog. Volgens de NOS site heeft de politie in toenemende mate moeite te begrijpen wat er aan de hand is. Remco Andringa (justitie redacteur NOS): "Het loopt nu allemaal door elkaar heen. Het zijn een soort criminele zzp'ers van wie de loyaliteit doorlopend verschuift, afhankelijk van het moment en van de zakelijke belangen."

Dat is och interessant. Een zzp'er snijdt het hoofd af voor een opdrachtgever om de concurrent te intimideren. Blijkbaar is de ondergrondse wereld toch een soort spiegel van de bovengrondse wereld. Zouden ze in de onderwereld ook werken met modelovereenkomsten? Ik denk het niet. Zowel in de bovenwereld als in de onderwereld hebben zzp'ers namelijk een hekel aan overdadig papierwerk. 

Onderworpen

Vervelende mannetjes. Dat is wel aan Michel Houellebecq toevertrouwd. Ik lees net zijn roman Onderworpen uit. Ook daarin weer een uiterst vervelend mannetje. De uitgebluste intellectueel die niet instaat is zin aan zijn leven te geven. Zijn tanende academische leven wordt beschreven tegen de achtergrond van een veranderend politiek klimaat. In een nabije toekomst wint in Frankrijk het moslimbroederschap de verkiezingen. Er worden zonder slag of stoot allerlei veranderingen doorgevoerd, maar niet de sharia. De moslim president, Ben Abbes, is een innemende figuur die zich essentie beschouwt als humanist en zich spiegelt aan Keizer augustus. Zijn regering is een succesvolle economische onderneming.
Ik vond het een goed boek, al werd het ook wat vlak en afstandelijk beschreven. Aan de andere kant past dit ook wel weer in dat academische wereldje. Desalniettemin een fijne leeservaring en een interessant perspectief op de toekomst van Europa. In een interview zei Houellebecq dat hij gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om angst te zaaien. Er is verontwaardigd op zijn schrijven gereageerd. In zekere zin lijkt de waarde van deze roman zich buiten de roman zelf te begeven. Het wakkert politiek debat aan. In die zin is het geëngageerde kunst wat Houellebecq maakt. In een interview zei Houellebecq dat hij gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om angst te zaaien.

In dat licht blijft het toch opmerkelijk dat zijn boek uitkwam op de dag van de aanslagen op Charlie Hebdo en de Joodse supermarkt en dat er een karikatuur van Houellebecq op de voorpagina van het satirische blad stond.

Hel

Vandaag was het weer zover; tijd voor de City Pier City run. Dat is een soort boetedoening voor niet Katholieken. Je gaat door een zelfgekozen hel, maar je komt er gelouterd weer uit. Vandaag was het, zoals altijd, zwaar en dan begin je tegen jezelf te praten om door te gaan. Ik zei dingen als: 'Je voelt niks, je bent een machine.' Het werkte matig. De enige manier om gaande te blijven is dan om in het kielzog van een andere hardloper te hangen. Je denkt: ’Ik kies iemand uit die ik nog wel kan kloppen aan de finish.’ Vandaag hield ik dat telkens niet vol en stelde mijn ambities bij. Op het laatst had ik een oudere man met een bochel gevonden. Hij was lid van atletiekvereniging De Koploper uit Delft. 
De bochelaar heeft me geklopt. Ruim een minuut later dan vorig jaar kwam ik aan. En toch heb je daarna weer een goed gevoel. Je wordt gezegend met een medaille en de omroeppriester zegt dat je jezelf een schouderklopje moet geven. Met name aan dat laatste kan je zien dat het om een seculier geloof gaat; het geloof in jezelf. Tevreden ging ik naar huis.

Symboolpolitiek

Ik was vandaag op een verjaardag in gesprek geraakt met een hoge ambtenaar die handelsmissies begeleid van Nederland. Ze gaan binnenkort naar de Oekraïne.
‘Dat heeft zeker met het referendum te maken?’ vroeg ik.
Hij beaamde dit. ‘President Petro Porosjenko is bij Rutte op bezoek geweest om verhaal te halen over dat referendum en toen heeft Rutte uitgelegd dat zo nou eenmaal de democratie in elkaar zit. Hij heeft toen ook beloofd een handelsmissie te sturen zodat Porosjenko weer met opgeheven hoofd naar huis kon.’
‘Maar dat is dus puur symbolisch, er valt niks te halen?’
‘jij zegt het.’
Volgens de hoge ambtenaar is Oekraïne vooral beroemd vanwege haar vruchtbare aarde. Toen de Duitsers het bezet hadden in de Tweede Wereldoorlog gingen er karrenvrachten Oekraïense aarde naar Duitsland als landbouwgrond. Misschien is dat nu ook wel weer een goed idee. Oekraïense aarde ter compensatie van de bodemdaling in Friesland en Groningen als gevolg van de gaswinning.

Malaria

De malaria parasiet blijft soms tientalen jaren in je lichaam zitten en kan zich dan weer openbaren. Een nare gedachte. In 2010 kreeg ik malaria en bleef vijf dagen in het ziekenhuis. Een soort griep tot de macht tien. Soms heb ik het idee dat ik de parasiet voel bewegen in de uithoeken van mijn lichaam. Sonia Shah heeft een interessant boek geschreven over de vraag waarom er nog steeds malaria in de wereld is. Dat komt omdat op de plekken waar malaria het meeste voorkomt, de mensen er het minste mee bezig zijn.
Malaria is een normaal probleem van het leven, een beetje zoals wij tegen griep aankijken. Toch gaan er ene hoop mensen dood aan malaria en dat komt omdat het op zo ontzettend veel plekken in de wereld voorkomt. ‘Wij zijn in West Europa en in Amerika ook van de malaria afgekomen, niet omdat we malaria hebben aangevallen, maar omdat we de leefomgeving hebben aangepakt,’ zegt Shah. ‘We slowly built malaria out.’ Voor mij is dat dus te laat.

Opening

Ik las in de Stone een goed stuk van Katalin Balog over de film Son of Saul. Ze beweert dat het hier gaat om een film die filosofie bedrijft. De Holocaust is het absurde eindstadium van de technologische samenleving en de film laat zien dat alleen het subjectieve ons menselijk maakt. Het objectiveren van de wereld, het bekijken van de wereld door een louter objectief wetenschappelijke lens, is schadelijk (ook zonder de Holocaust erbij te hoeven halen).

‘Most commonly, we turn our back on subjectivity to escape from pain. Suffering, one’s own, or others’, might become bearable, one hopes, when one takes a step back and views it objectively, conceptually, abstractly. And when it comes to something as monumental as the Holocaust, one’s mind cannot help but be numbed by the sheer magnitude of it. How could one feel the pain of all those people, sympathize with millions? Instead one is left with the “facts,” the numbers.’

Doordat de hoofdpersoon van de film plotseling weer een beetje mens wordt door zich te focussen op de dood van die ene jongen, krijgen wij ook toegang tot Auschwitz.

Melancholie

De vaste zanger van café Bolle Jan, had afgelopen maandag last van z’n keel. Ernest, de invaller, was veel minder gedreven om het publiek bestaande uit wabbesch, Alban en ikzelf plus nog een man met een snor, te vermaken. Het merendeel van de tijd zat Ernest aan de bar met een flauwe glimlach om zijn mond. Als hij ging zingen dan bleef die glimlach in gelijke mate aanwezig. Zijn gezicht had iets weg van elastiek, of van een rubberen masker. René Froger is hier doorgebroken, Bolle Jan is de kroeg van zijn ouders, maar Ernest had het geloof ik opgegeven dat het nog wat zou worden met zijn carrière. We zijn ook nog even naar de kroeg ernaast geweest; de Savoy. Wabbesch deed een Amsterdamse volkszanger na. Dit ging zo goed dat de barvrouw er emotioneel van werd. ‘Wat heb die jongen een mooie stem,’ zeg. Later kwam de toiletjuffrouw met hoog blond haar en zware oogschaduw de trap afgestommeld. Ze kwam langs met bittergarnituur die ze van haar eigen geld betaalde. ‘ik wil dat iedereen het gezellig heeft,’ zei ze zonder dat er ook maar een lachje vanaf kon. Sinds gisteravond weet ik weer dat het goed is om af en toe deze volkse kroegen te bezoeken, nergens is de melancholie beter voelbaar dan daar.