Accessoire

De baby als accessoire. Het is een cliché, maar vrouwen glimlachen toch iets vriendelijker naar je dan normaal. Wandelen heeft dus een extra glans gekregen. Op de biologische markt zei iemand dat ze hun kind niet hadden ingeënt. Ze stonden daar kritisch tegenover. Tetanus is er niet meer en van kinkhoest ga je niet dood. Daar kan je dus kritisch tegenover staan, inentingen. Dat wist ik niet, maar ik deed mijn best. ’Polio, waar hoor je dat nog in de lage landen,’ zei ik losjes tegen de arts. Ze lachte me uit. 'Dat ziet er echt niet fraai uit hoor, zo'n onvolgroeid beentje.' 

Verwachte epidemie van woestijnziekte

Vandaag zegt Peter Burger (verhalenonderzoeker) in de Volkskrant dat de grens tussen folklore en journalistiek aan het vervagen is. Broodje aap verhalen die opduiken in social media, worden vaak klakkeloos overgenomen door de nieuwsmedia. In Zeeland kwam het nieuws naar buiten dat vluchtelingen peperdure koikarpers op de barbecue hadden gegooid. Bleek niets van waar te zijn.
Het is een collectief model over de barbaarse vreemdeling; die eet gek. Begin twintigste eeuw wisten mensen zeker dat zigeuners egeltjes opaten. In 2010 kopte De Glederlander dat Polen massaal dassen aan het spit regen. Klopte niets van.
Wat ik vandaag hoorde; de vluchtelingen nemen allemaal enge ziektes mee uit de woestijn waar wij niet resistent voor zijn. We moeten niet bang zijn voor een terroristische aanslag, maar voor een epidemie. Dit is uiteraard een broodje aap verhaal. Hoewel, het klinkt best plausibel….

Hondje

Vandaag zag ik een curieus hondje in het Mauritshuis. Hij stond op een zeventiende eeuws doek van Jan Steen. Meer schilders doen dat; een klein grappig detail ergens aanbrengen als komische ontsnapping van het grootse meeslepende verhaal waar het doek over gaat. Als je er even niet meer tegen kan heb je als ontsnappingsmogelijkheid zo’n detail. Althans zo stel ik me dat voor. Bij de Stier van Potter zit ergens een kikker op de grond, hier zie je bij de farao en Mozes dat hondje zitten. Maar wat is het een raar hondje. Hij lijkt wel een mensengezichtje te hebben.

Nasty Dasty

Door omstandigheden begin ik langzamerhand een expert te worden op het gebied van schoonmaakmiddelen. Eerlijk gezegd zijn mij allerlei dingen ingefluisterd door de kraamzorg, haar invloed is nog steeds voelbaar. Ecologische schoonmaakmiddelen hebben natuurlijk de voorkeur. Er is alleen een probleem; ze maken niet schoon. De kraamzorg zweerde bij Nasty Dasty van de Wibra. Na enig research kwam ik erachter dat de Wibra hiervan drie miljoen flessen per jaar verkoopt zonder noemenswaardige reclame te maken. Het wordt in Italië gemaakt niet ver van Milaan. Het middel heeft zelfs een eigen fanclub. Je wil het niet, maar het gebeurt toch; langzaam verander je in iemand die dat soort dingen interessant vindt. Overigens heb ik nergens iets gevonden over wat er inzit. Alleen in dit artikel van de Leeuwarder courant staat dat ene Aad zijn luxaflex had schoongemaakt en dat een dag later de luxaflex als pap tegen zijn ramen zat. Opgelost. 

functioneel naakt

Een vriend vertelde me vandaag over het mummie-kindje dat niet te zien zal zijn op een tentoonstelling in het Rijksmuseum der Oudheden in Leiden. Volgens de directeur Wim Weijland is het lijkje niet functioneel in het verhaal dat ze willen vertellen over mummificeren. Ik moest denken aan de term functioneel naakt. Was dat niet iets uit de film wereld? Weijland zegt dat zijn keuze inhoudelijk is, maar heeft wel een enqeute gehouden onder bezoekers. Volgens mij gaat dat niet samen. De beslissing wordt er ongeloofwaardig van. In Munchen schijnen helemaal geen mummies meer op zaal te liggen. 

Zouden we met zijn allen preutser zijn geworden? Ik denk het wel. We zijn opzoek naar een soort sociale hygiëne die op meer lagen en plekken in de samenleving doorgang lijkt te vinden. In musea worden de bewoordingen 'Neger' en 'Eskimo' weggehaald bij schilderijen. Nog even en het is ook met de afbeeldingen van negers in ketenen gedaan. We verwarren onze morele verontwaardiging dikwijls met een algemeen geldende waarheid. Ik voel het zo, dus is het zo. 'Zwarte Piet is racistisch'. Je hoeft het maar te roepen en het is al beetje waar. Het wordt elke dag meer waar.

Door het kinderlijkje weg te laten heeft Wim Weijland het doodsvonnis getekend van het oudheidkundige museum in Leiden. De hele Egyptologie is namelijk een vorm van fout voyeurisme. Dat er überhaupt dingen uit Egypte in het museum staan, betekent dat er geroofd is en dat er grafschennis gepleegd is. Terecht dat trouwe bezoekers hun 'vriendschap' met het museum hebben opgezegd, dit is namelijk het begin van het einde. Ik zou Wim Weijland willen adviseren om deze mensen weer voor zich te winnen door zichzelf aan te bieden. Als hij het lichaam van een kind wil beschermen voor hongerige ogen, dan moet hij niet flauw zijn en voor een select gezelschap een Egyptische buikdans ten beste geven. Hij heeft er de buik voor. 

Misschien rekenen we langzaam af met allerlei overblijfselen uit de negentiende eeuw. Ook dieren in Artis, publieke dierentuinen zijn typisch negentiende eeuws,  mogen geen naam meer hebben. Maar als het gaat om afrekenen met de negentiende eeuw, zijn we niet erg consequent want de consumptie van kolen is alleen maar toegenomen. We rekenen dus alleen af zolang het ons niets kost.

(De mummie kwestie speelde al in 2007, Frank Westerman schreef er een merkwaardig stuk over http://vorige.nrc.nl/krant/article1812589.ece)

Het land waar alles kan

Een vriendin van mij werkt in de zorg. Ze leert kinderen met fysieke handicaps beter lopen en bewegen. De laatste tijd heeft ze veel patiënten gekregen uit de groep vluchtelingen die in Nederland zijn belandt. Er zijn ook kinderen bij met een verstandelijke handicap. In Syrië is het niet erg gebruikelijk om die patiënten uit te dagen en mee te laten doen. Hun geestelijke gesteldheid is vaak slechter dan zou hoeven omdat ze in huis worden gehouden. Mijn vriendin vertelde dat de gezinnen vaak met overspannen ideeën naar Nederland komen. In Aleppo hebben ze dan gehoord dat hun kind weer zal kunnen lopen als hij eenmaal in Nederland is. Daar is geen sprake van en dat moet ze dan gaan uitleggen via een tolk. Het zijn moeilijke gesprekken, vol teleurstellingen en ongeloof. Het Westen als beloofde land, het zal niet voor het eerst zijn dat een vluchteling om die reden op de boot stapt. Het idee is dat als je het hebt gehaald, als je de oversteek hebt gemaakt, dat je dan wordt beloond. Dat is misschien wel het grootste misverstand onder vluchtelingen. Er is geen beloning, behalve dan dat je voorlopig nog niet sterft. Leven moet je alsnog helemaal zelf doen. Het beste zou zijn om mensen zo snel mogelijk aan het werk te zetten. Dat is goed voor hun eigen waarde en voor de economie. Kunnen we niet alsnog de Zuiderzeelijn aanleggen als werkgelegenheidsproject ? Als vluchtelingen geloven dat dit het land is waar alles kan, moeten wij dat misschien ook maar gaan doen. 

vier verdiepingen oorlog

De website Defense News plaatste een artikel over toekomstige Amerikaanse oorlogsvoering. Dit zal waarschijnlijk gaan plaatsvinden in megacities, en dat wordt nog een uitdaging want daar is tot nu toe nog helemaal niet voor getraind.
Aan het woord is Brig. Gen. Julian Alford :

“We talk about the three-block war, but we are moving quickly to the four-floor war,” he added. “We are going to be on the top floor of a skyscraper . . . evacuating civilians and helping people. The middle floor, we might be detaining really bad people that we’ve caught. On the first floor we will be down there killing them. … At the same time they will be getting away through the subway or subterrain. How do we train to fight that? Because it is coming, that fight right there is coming I do believe with all my heart.”

Er zijn veel uitdagingen in de megacity: Onderwijs, hygiëne, gezondheidszorg. Dat ook oorlogvoering een uitdaging zou zijn, daar had ik niet bij stilgestaan, maar het lijkt me een complete nachtmerrie. Alle uitdagingen van het de toekomstige oorlogsvoering kom je tegen in vier verdiepingen van een torenflat.

Goede voornemens

In de NRC van vandaag, las ik over de samenwerking van politie met Salafistische moslims in de Schilderswijk in Den Haag. Het is daar tijdens oudjaar rustig gebleven door toedoen van vrijwilligers. Daar zitten ook Salafisten bij, of te wel orthodoxe islamieten. Die Salafistische moslims worden nauwlettend in de gaten gehouden en nu is er zelfs een Kamermeerderheid die wil dat het verboden wordt om er als gemeente mee samen te werken. Burgemeester Jozias van Aartsen is het daar niet mee eens: ’Ik kijk naar daden. Wanneer een moskee geweld predikt, treedt het Openbaar Ministerie op. Dat is hier niet aan de orde.’

Vooralsnog is het zo dat je mag denken wat je wilt en pas als je de wet overtreedt wordt er ingegrepen. Het lijkt wel alsof we daar verandering in aan willen brengen en dat is een verschrikkelijk idee. Het Amerikaanse bedrijf DARPA ontwikkelt momenteel een programma waarmee je een chip in iemands hoofd kan planten zodat een getraumatiseerde oorlogsveteraan weer nieuwe herinneringen kan aanmaken. Het wordt met de beste bedoelingen ontwikkeld, maar als zoiets daadwerkelijk mogelijk wordt dan zou je die ‘chips’ ook kunnen inplanten in de hoofden van mogelijke terroristen zodat hun geheugen wordt overruled met alleen maar goede en positieve ideologieën. Als de technologie er is, kun je er vanuit gaan dat het ook voor dit soort zaken gebruikt gaat worden. 

Coureur

En dan nu iets over autocoureurs. In de NRC van dit weekend werd autocoureur Jan Lammers geïnterviewd. Hij is 58 maar doet nog steeds mee aan allerlei autoraces. Hij rijdt mee in Parijs Dakar bijvoorbeeld, dat tegenwoordig ergens in Latijns Amerika wordt gereden. De bezwaren van milieuclubs dat deze race doorgaans verwoestend is voor de natuur vindt hij overdreven. Hij zegt: ’Invaliden in een rolstoel zijn vaak de grootste fans van ons. Die vinden het geweldig wat je doet, dat je leeft.’ Het staat er echt als antwoord op de milieuproblematiek. Verder vindt hij dat de racesport veel te technisch is geworden. En ik vond het wel leuk om te lezen dat je vroeger coureurs kon herkennen aan de wijze waarop ze terugschakelden. ‘Andretti schakelde terug van zijn vijf naar zijn twee, Jacques Laffite was zo druk met zijn versnellingen dat je dacht: die is druk.’
Nu had de interviewer alleen nog moeten vragen hoe je Jan Lammers kan herkennen. Misschien is dat voortaan wel het beste als er coureurs worden geïnterviewd. Gewoon laten terugschakelen, microfoon erbij en klaar. Nooit over het milieu beginnen in elk geval.

Samenleving

Dan Carlin kwam met een mooie analogie voor terrorisme. Hij zei op zijn common sense podcast dat terroristen net zijn als vlooien op een hond, waarbij de hond de samenleving voorstelt. Het is erg moeilijk de hond uit te leggen dat hij zich niet moet krabben en bijten. Toch kan hij beter niet doen want dan gaat de huid kapot en komen er infecties en richt hij zichzelf te gronde. Dat is ook wat we zien in de Westerse samenlevingen. Mensen keren zich tegen de eigen burgers omdat ze toevallig moslims zijn, maar als we de vrijheid van gewone moslims gaan beperken, maken we onszelf op de lange termijn kapot.