skip to main |
skip to sidebar
De uitvinder van de volautomatische bagel machine, Daniel Thomson, overleed op 94 jarige leeftijd afgelopen week. Hij democratiseerde de bagel, maar zoals we weten gaat er in democratiseringsprocessen nogal wat verloren. In een artikel in de NYT omschrijft de auteur van Jewish food: the world at the table, Matthew Goodman, het als volgt:
“Is what happened to the bagel a good thing or a bad thing?” Mr. Goodman said on Monday. “To me, it’s kind of a tragic story. What happened is that the bagel lost, both literally and metaphorically, its Jewish flavor.”
De Amerikanen vonden het geweldig, dat zachte nietszeggende broodje uit de machine. het was de suburbanisatie van de bagel. Niet geheel toevallig heeft Thomson ook de opvouwbare tafeltennistafel uitgevonden. Die kon zo onder de porch geschoven worden.
De bagel machine is een assimilatie-machine. Maar dat betekend dus ook dat de joodse smaak verloren gaat. lees hier het hele artikel.
Gisteren zag ik met een vriend de film Realite. Een regisseur moet opzoek naar het perfecte gekerm voor zijn film ‘waves’ waarin mensen sterven door televisies die dodelijke signalen uitzenden. Er komen hilarische scenes in voor waarin deze regisseur in zijn auto keer op keer het gekerm uitprobeert. Hij komt er niet uit, hij kan het perfecte gekerm niet vinden en het hele project mislukt. Op de fiets terug naar huis zei mijn vriend tegen me dat hij zich net zo voelde als die regisseur. Ook hij had een dag gezocht naar het juiste 'gekerm' (stemmetjes voor een hoorspel) en was op den duur onpasselijk geworden van zijn eigen stem. U hoort het al de herfst is weer begonnen.
Een vriend had gisteren een opening in galerie De Twee Pauwen in Den Haag. Een voormalige nieuwslezer deed er een praatje. Het valt me op dat mensen die je altijd in pak ziet (op tv) meteen heel ongeloofwaardig worden als ze ineens optreden in vrijetijdskleding. Het voelt toch alsof ze door de mand vallen. Ik had dat ook heel sterk met weerman Gerrit Krol, dat was ooit de best geklede man van Nederland. Later ging hij eens een programma presenteren in een lekkere trui. Het werd ongeloofwaardige televisie. Ook de ex-anchorman was ongeloofwaardig al moet ik toegeven dat het wellicht ook kwam omdat hij ging vertellen over zijn dochter die fan is van Nick en Simon. Zulke vuile was moet je niet buitenhangen, vind ik. Er bestaan niet voor niets familiegeheimen. Nick en Simon zijn zo’n familie geheim. Iedereen weet dat ze bestaan, maar je hebt het er gewoon niet over.
Het werk van mijn vriend werd overigens gekocht door het best geklede echtpaar dat aanwezig was bij de opening. Dat zegt alweer genoeg en was voor mij althans een hele opluchting.
Gisteren spraken we de nieuwe buren die zich achterin de tuin bij het afdakje hadden genesteld. Dat afdakje had de oude buurvrouw in haar laatste dagen nog laten bouwen voor haar scootmobiel. Daarom was er ook een stopcontact. De nieuwe buurtjes hadden er een straalkacheltje op aangesloten en zaten er knusjes bij. Vandaag was hun housewarming. Er waren veel gasten, maar daar hadden we niks mee. Het liefst bleven we in de buurt van de nieuwe buren, maar die hadden allerlei verplichtingen. Gehaktballetjes opwarmen en andere gasten te woord staan bijvoorbeeld. We hebben nog wel een rondleiding gekregen in hun huis. Ze horen allemaal hetzelfde te zijn, de huizen, maar dat was niet zo. De ramen zaten op een andere plek. Toen moesten er weer gehaktballetjes rond worden gebracht, maar we zijn vegetarisch en omdat er niemand meer was om mee te praten, behalve de anderen, zijn we maar weer gegaan.
Vandaag sprak ik Jeffrey, een Scheveningse jongen die groot geworden is met de vreugdevuren op Scheveningen. Vroeger gingen ze illegaal pellets jatten, maar die tijd ligt achter hem. Hij heeft het vreugdevuur inmiddels op de cultureel erfgoed lijst gekregen en hij had vandaag nog overleg met de politie. ‘We hebben zelfs sponsoren.’ Jeffrey zegt dat hij alles uit de kast moet halen om de concurrentie met Duindorp aan te gaan. ‘Zij hebben altijd veel meer man tot hun beschikking om het bouwwerk te stapelen dan wij. We moeten het dus van de techniek hebben.’ Er worden tegenwoordig zelfs verhuisliften gebruikt bij het stapelen van pellets. ‘Is dat nou niet een beetje jammer dat het illegale er vanaf is?’, wil ik weten. Jeffrey ontkent. 'Uiteindelijk draait alles erom dat je wint van Duindorp. Alles staat eigenlijk in het teken van die wedstrijd. Zijn vriendin vertelt me dat je eigenlijk niks meer kan aanvangen met Jeffrey als er opgebouwd wordt.’ Tussen kerst en oud en nieuw ben je hem kwijt, hij komt en gaat wanneer hij wil en dat wordt niet gecommuniceerd naar het thuisfront.’
Jeffreys vriendin komt uit Den Haag en zegt dat ze wel even moest wennen toen ze naar Scheveningen kwam. Vooral deze vreugdevuur traditie was voor haar apart.
'Meestal wil je om twaalf uur toch wel bij je vriend zijn. Maar vaak zie ik hem niet.'
'Waar ben jij dan Jeffrey?' Ik voelde me een relatie coach.
'Bij het vuur natuurlijk.'
'Hoe dichtbij kan je komen?'
'Als je jas gaat roken weet je dat je te dichtbij staat.'
Landschapsarchitect Adriaan Geuze werd in zomergasten geïnterviewd over zijn visie op Nederland. Hij gaf aan dat hij de snelweg niet begreep. Wat hij bedoelde was dat al die eclectische bouw langs de snelweg niet in een Nederlandse landschapstraditie past. Een bijkomend probleem is dan denk ik dat je niet meer begrijpt waar je bent. Sinds Machteld Huber een nieuwe definitie van gezondheid heeft gelanceerd weten we dat die orientatie een van de vier peilers van gezondheid betreft.
Op dertien september jongstleden schreef Heleen Mees een gastcolumn op de Volkskrant pagina waarin ze suggereert dat het goed zou zijn om de bewoners van noord Nederland naar de Randstad te verhuizen. De Chinezen doen dit soort verhuisoperaties ook en hebben er veel succes mee. Heleen Mees vergeet voor het gemak even dat mensen zich wellicht ook hechten aan een plek en dat dit ook deel uitmaakt van hun geestelijk en fysieke welbevinden. Dat is toch een economische factor?
We hebben volgens Geuze in Nederland kleine woonkernen waaruit we makkelijk het landschap in kunnen fietsen. Als we een Snelwegstad bouwen, is er geen ontsnappingsmogelijkheid meer. De mix van stad en land is om tal van redenen belangrijk.
Mensen zouden in de stad volgens Mees meer werk kunnen krijgen en als iedereen weg is uit Slochteren kunnen we daar weer lekker naar gas gaan boren. Ook goed voor de economie. Ze heeft duidelijk niet naar Adriaan Geuze gekeken. Die zou haar bestraffend hebben toegesproken met de woorden:’Nederland is zo succesvol omdat het China niet is. We moeten opzoek naar technologie om aardbevingen te voorkomen en dat dan weer gaan exporteren. Dat is pas goed voor de economie.’
Het advies van Heleen Mees lijkt ook een beetje op het Droste effect. Het land dat zo beroemd is vanwege zijn kopieergedrag moeten we gaan kopiëren. Misschien was deze column alleen maar een gedachte experiment, maar die was dan niet zo geslaagd. Misschien had ze beter iets over de vluchtelingen kunnen zeggen.Dat gaat ook over het verplaatsen van mensen en die zouden wel een bijdrage aan de economie kunnen leveren.
In Wenen bevindt zich galerie Secession, een gebouw dat in de negentiende eeuw is neergezet door jonge kunstenaars om hun eigen kunst in onder te brengen. Het was de Jugendstil periode. Vandaag zag ik er videowerk van Mark Leckey. Het deed me denken aan een vorm van antropologie van het moderne leven. Zijn materiaal haalt hij van het internet. Leckey is een van de origineelste dieven die ik ken.
Wie naar Wenen gaat moet langs bij de Bonbonnière. Een smalle bar met veel fluweel dat wel wat doet denken aan een wagon van de trans-Siberië expres. Er gebeurt van alles daar. Er wordt gezongen, een Don Juan op leeftijd kwam daar met zijn hoge lach de sfeer verhogen. Je kon ook bij de pianist nummers aanvragen als een levende jukebox. We vroegen Griegischer wein Udo Jurgens aan en zongen gedeeltelijk de tekst mee.
Ik heb ooit wat werkzaamheden verricht voor een niet nader te benoemen bedrijf en nu ben ik met dat bedrijf op bedrijfsuitje in Wenen. Alleen de CEO is er niet, hij ligt met een zere kies in bed en moet morgen naar de kaakchirurg. Wat is een bedrijfsuitje precies? Ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Er is in elk geval een programma. De CEO mailt ons allerlei opdrachten vanuit zijn bedje in Amsterdam. We hebben net een nachtelijk diner achter de rug en gaan morgen naar het Freud museum. Ik heb leuke collega’s, merk ik. Daar is het bedrijfsuitje ook voor bedoeld; je collega’s beter leren kennen.
Een vriend van mij is net in Bangkok geweest en hij vertelde me dat de kroonprins het initiatief had genomen om ter gelegenheid van de verjaardag van zijn moeder, de huidige monarch van Thailand, 43 kilometer te gaan fietsen. 300.000 mensen registreerde zich voor dit ritje. Interessant eigenlijk hoe je in een militaire dictatuur en met een absolute monarch relatief makkelijk de bevolking kan dwingen tot een gezondere levensstijl. Als ze het zouden willen kunnen ze van Bangkok de eerste Aziatische fietsmetropool maken.
