El Chapo

De spectaculaire ontsnapping van El Chapo, de belangrijkste drugskoerier ter wereld uit een Mexicaanse gevangenis heeft de president van Mexico in verlegenheid gebracht. Die ontsnapping is niet zozeer een veiligheidsrisico als wel een politiek risico. Door deze ontsnapping komt de relatie met de VS weer onder druk te staan. De VS hebben geholpen bij de arrestatie omdat het deel uitmaakt van hun 'war on drugs'. Die 'war on drugs' is op zichzelf al politiek. Je hebt een uitlaatklep nodig om macht uit te oefenen. Die uitlaatklep heet 'war on drugs'. Meestal wordt een oorlog op meerdere fronten uitgevochten. Als je wilt winnen ten minste. Ook economische sancties zijn wapens die je kan inzetten. In dit geval lijkt de oorlog opvallend eendimensionaal. Je arresteert een of andere top figuur en doet daar heel ingewikkeld en triomfantelijk over. Iedereen weet dat er vroeg of laat iemand anders opstaat. Drugshandelaren zijn zakenmensen, die moet je in hun portemonnee raken. Zo moeilijk is dat niet. Er lijkt dan ook maar een reden te zijn dat de 'war on drugs' nog niet ten einde is; iedereen heeft er baat bij dat de oorlog blijft doorgaan.

Publiek verzet

In de Volkskrant vandaag, lees ik over innovatie bij dijkversterking. We beginnen steeds ambachtelijker te worden met onze dijkenbouw. Geen grof geweld, maar werken vanuit de logica van het materiaal. In dit geval bestaat het materiaal ook uit mensen. Na de watersnoodramp in 1953 werden er hele dorpen gesloopt ten behoeve van dijkverzwaring. Nu is er in Vianen een proef gedaan met het verankeren van de dijk door middel van achttien meter lange betonnen ‘spijkers’ die aan de kop verankerd worden. Dit voorkomt dat de dijk gaat wegglijden. De voordelen van deze ingreep ten opzichte van andere ingrepen zijn legio. Het belangrijkste voordeel is dat je niet een heel sperrgebied hoeft vrij te maken om dijken te verzwaren en op te hogen. Bijkomend voordeel is dat het veel goedkoper is.
Deze innovatie is in feite tot stand gekomen door publiek verzet. Mensen accepteren niet meer zomaar dat je hun huis opkoopt omdat je de dijk wilt verzwaren. Daarom is er gezocht naar andere oplossingen. Publiek verzet is dus eigenlijk de moeder van de vooruitgang. Daaruit blijkt ten slotte wat een samenleving precies nodig heeft. Daarom is innovatie in dictaturen ook zeldzaam. Hopelijk gaat het publiek verzet in Griekenland ook leiden tot een hechtere Europese Unie.

God hebbe zijn ziel

Vanochtend om vier uur is schipper Jan de Boer over boord geslagen en verdronken. Een maand geleden was ik nog bij hem aan boord en toen heb ik hem leren kennen als een warme gastvrije man. Hij leek me niet iemand die je tegen de haren in moest strijken. Zijn wil was wet. Maar met de juiste grappen kon je hem altijd aan het lachen krijgen. We hebben nog hard zitten lachen om een filmpje van Waardenberg en de Jong. Een oude brombeer was het, een brombeer die droomde van duurzame visserij. Een visser die van zijn jagers imago af wilde. Het is moeilijk te bevatten, maar dit ongeluk bevestigt nog maar eens dat de visser weliswaar kan veranderen, maar dat de zee hetzelfde blijft en nog altijd even woest is. God hebbe zijn ziel.

Dieptepunt

Tarik Z. zegt dat de NOS zich schuldig maakt aan grootschalige manipulatie.
Daarom drong hij met een alarmpistool de NOS studio’s binnen. Hij wilde het Nederlandse volk waarschuwen, ook voor het monetaire stelsel dat armoede in stand houdt. De officier van justitie beschuldigt Tarik ervan ‘Nederland in het hart te hebben geraakt’. Op de NOS site valt te lezen dat het OM vindt dat zijn daad een enorme impact heeft gehad op de NOS medewerkers en op de samenleving met name omdat het zo kort na de Charley Hebdo aanslagen plaatsvond. Die opmerking alleen al getuigt van grove manipulatie. Deze daad wordt op subtiele wijze in verband gebracht met Charley Hebdo, terwijl het daar feitelijk niets mee van doen heeft. Zo’n hoge celstraf moet natuurlijk een afschrikwekkende functie voor anderen hebben. Ik denk echter dat die straf bedoeld is voor onszelf. Omdat het ons aan echte terroristen ontbreekt, straffen we deze complotdenker voor het placebo effect. Het is in elk geval weer een nieuw dieptepunt van de Nederlandse rechtsstaat.

Mentale toestand

Al vijf jaar kom ik geregeld naar een kantoor van een universiteit om er te werken. De aio’s, waarvan sommigen hun sleutel alweer hebben moeten inleveren omdat ze klaar zijn, zijn mijn vrienden geworden. Het is prettig om gesprekken te kunnen voeren met mensen die jarenlang aan een specifiek probleem werken. Er zijn echter ook steeds mensen van buiten die zich tegen het gebouw aan bemoeien. Ze jagen me op en ik verhuis van studieplek naar studieplek. Momenteel bevind ik mij in de zuidelijke vleugel van het gebouw, vlak boven een kruispunt waar onder meer de ingang van de bieb zit. Het is er bloedheet en de opstijgende geluiden van de straat werken enigszins hallucinerend. Het is vreemd hoe je de werkelijkheid telkens anders ervaart vanuit een andere fysieke omgeving. Mensen vragen wel eens hoe ik rustig kan werken terwijl de beheerders mij zoeken en ik ieder moment gesnapt kan worden. Dat komt denk ik omdat dit mijn natuurlijke staat van zijn is. Ik heb voortdurend het gevoel dat de tijd mij op de hielen zit en dat ik te laat ben voor van alles en nog wat. In feite heb ik bij mijn mentale toestand nu ook de bijbehorende fysieke plek gevonden. Het houdt me scherp. 

nieuwe democratie

Griekenland is bij de Europese Unie gekomen omdat het land nou eenmaal wordt gezien als de bakermat van de democratie.  Dat verhaal kon het Europese project, dat dikwijls wordt beschuldigd van een democratisch tekort, goed gebruiken. Iedereen wist destijds in 2002, toen de Euro werd ingevoerd,  dat er een financieel risico aan de deelname van de Grieken zat. De symboolwaarde van dat land vonden we toch belangrijker. De morele verontwaardiging jegens de Grieken, die wordt vertolkt door voorzitter Dijsselbloem, is deels dan ook een vorm van windowdressing. We moeten wel boos worden anders wordt het EU-project niet serieus genomen. Hoe kan het anders dat we de banken wel met miljarden steunen, maar een land niet? Het is onbegrijpelijk, want het geld dat is besteed aan de banken staat niet in verhouding tot het geld dat aan Griekenland kwijt gescholden zou kunnen worden. Er gebeuren interessante dingen in Griekenland nu het volk zich tegen de bezuinigingen heeft uitgesproken. De EU die geïnteresseerd was in het symbolische verhaal van de bakermat van de democratie, krijgt onverwacht te maken met democratische vernieuwing vanuit diezelfde bakermat. 

Verandering komt uit de periferie

 
In het artikel ‘Change comes from the margins’ schrijft professor Costica Bradatan over avan gardistisch kunststromen die vanuit de periferie de samenleving verabderen. ‘(…)And that’s what marginals are for: to stick out their tongues at the center’s elaborate protocols, at everything “established” and “respectable.”
Het deed me aan de Grieken denken. De Grieken hebben hun tong uitgestoken naar Europa. Volgens Bradatan maken de marginalen met hun houding het centrum uiteindelijk juist sterker. Laten we de Griekse houding dan ook opvatten als een vorm van Dadaïsme. Zoals antilichamen een organisme sterker kunnen maken, zo maakt de Griekse 'happening' Europa sterker.

Belangrijk

Ik geef toe, het is een ziekelijke gewoonte om meubels van straat te halen die anderen daar hebben neergezet. Aan de andere kant heb je er op zwoele zomeravonden die achteraf toch minder zwoel blijken te zijn, toch nog wat aan. Vanavond hebben we een flink deel van de tuinmeubels opgefikt. Dat ruimt weer lekker op. Ik ben een verzamelaar, maar een goed vuur vind ik belangrijker.

Aad Handgranaat

Vandaag sprak ik Aad Handgranaat. Hij heeft zijn eigen brommer gebouwd en is slotenmaker. Ik sprak hem aan omdat hij een riem om had met wel twintig lederen holsters. Die had hij nodig vanwege zijn werk, vertelde hij. Er zat gereedschap in. Aad is slotenmaker.
‘Hoe kom je aan die achternaam?’
‘Ik houdt ervan om te knallen. Ik blaas ook graag dingen op. Jaren geleden werden er grote delen van Moerwijk gesloopt. Daar heb ik toen met een enorme knal een slooppand opgeblazen. Schitterend vond ik dat.’
Mensen die een probleem hebben met hun slot kunnen Aad bellen.

Schilderswijk

In de supermarkt sprak ik een vrouw van Hindoestaanse Surinaamse afkomst.
Ze las de kop van de laatste Trouw die nog in het rekje lag: ‘Samenscholingsverbod Schilderswijk’. Ik vroeg of ze in de Schilderswijk woonde en dat bleek het geval. ‘Ik dacht maandag eerst dat het moslims waren die gewoon de straat op waren gegaan om te eten. Het is ten slotte ramadan. Toen zag ik dat het voornamelijk om Surinamers ging en Antilianen. Dat was wel gek.’
Ze had met haar zoon het grofvuil buiten gezet en dat werd door de relschoppers natuurlijk de openbare weg opgetrokken. Hun oude tv kwam op de trambaan terecht. Haar inschatting is dat het niet zoveel met een gevoel van rechtvaardigheid te maken heeft of met de dood van Henriquez. Het onderzoek is ten slotte hangende, wie rechtvaardigheid wil wacht dat af. Er komt een hoop frustratie naar buiten, volgens haar. De Schilderswijk kent het hoogste percentage bijstandsmoeders van de stad en het zijn allemaal grote gezinnen. Die kinderen krijgen geen aandacht en hebben weinig kansen op de arbeidsmarkt. Er is frustratie over het racisme bij de politie, zegt ze. ‘Ik heb er zelf ook wel eens last van gehad. De laatste tijd minder, maar misschien is dat omdat ik ouder ben geworden. Als jong meisje werd ik vaak lastig gevallen door de politie.’
Of het verder nog leuk was in de Schilderswijk, wilde ik weten. ‘Niet echt, voor een vrouw alleen is het niet wat hier. Ik heb geen last meer van de politie, maar ik wordt vaak op een hele vervelende manier aangesproken door de mannen hier.’