Vandaag was mijn laatste dag op de zandmotor. Ze zeggen dat het zand in beweging wordt gebracht door de zee, maar dat is niet zo. Het zijn mensen die in het zand wroeten en honden. Er rijden ook talloze four wheel drives over de zandmotor. Je hebt reddingswerkers en wetenschappers, politie en bijzondere opsporingsambtenaren. Wat ze daar doen? Met hun banden houden ze het zand in beweging. Dat is het grote geheim van de zandmotor. Er zijn teveel mensen van afhankelijk. Het mag niet mislukken.
donderdag 12 februari 2015
woensdag 11 februari 2015
Symbiose
Een heremietkreeftje heeft een staart die lijkt op een garnaaltje. Dat is in principe een nadeel omdat er zat dieren zijn die zo nu en dan best een garnaaltje lusten. De heremietkreeft zoekt daarom altijd naar een slakkenhuisjes om die als een helmpje om zijn staart te doen. Er gaat vervolgens ook een ander organisme op die slakken zitten dat zeerasp heet. Het te zien als een korst op de schelp en leeft van nog kleinere organismen in het water die worden omgewoeld door de bewegende heremietkreeft. Omdat het kreeftje ondertussen groter groeit dreigt het slakkenhuisje te klein te worden. De zeerasp die geen zin heeft dat zijn vervoermiddel hem verlaat, heeft daar een oplossing voor gevonden; hij maakt het slakkenhuis een stukje groter. Hier goed te zien bij het roodbruine slakkenhuisje.
dinsdag 10 februari 2015
Zandbak
Zand betekent altijd iets. Er is hier geen teveel aan zand, we hebben geen woestijnen, dus als we zand zien kun je ervanuit gaan dat het een bedoeling heeft. De zandbakken die Rijkswaterstaat soms creëert voor wegverbredingen, is zand dat we associëren met de bouw. Het zand van de duinen en het strand associëren we met natuur en recreatie. Toch heeft dat ook een relatie met de wereld van de bouw, denk maar aan kustverdediging. Als je dynamische duinen wilt hebben, zowel kustverdediging als natuur, moet je ervoor zorgen dat zand z’n weg vindt over de eerste duinenrij, dan moet je de boel dus afgraven. Zo zijn we aan de kust voortdurend met zand aan het spelen om de zandbak die Nederland is, droog te houden.
maandag 9 februari 2015
culturele spionage
Vandaag ben ik aangekomen in villa Ockenburg. Het is de bedoeling dat ik de komende dagen het geronk van de zandmotor van dichtbij ga beluisteren. Ik wil er onder meer achter komen wat voor soort openbare ruimte dit is? Volgens sommige amateur geologen is het een schatkamer vol met botresten. Volgens ingenieurs en landschapsarchitecten is het een ingenieus systeem om de kust op peil te houden. Men houdt elkaar hier in elk geval goed in de gaten. Het gedrag van de zandmotor wordt geobserveerd door observatiemast Argos en allerlei peperdure sensoren in zee. De mensen die over de zandmotor heen lopen worden geobserveerd door Satellietgroep. Zoals de naam al doet vermoeden is Satellietgroep een culturele spionagedienst.
zondag 8 februari 2015
Ruimte en tijd
In maart gaan ze weer aan de slag met CERN, nu ze het Higgs
deeltje hebben gevonden (Godsdeeltje) willen ze de big bang gaan simuleren. In die
simulatie zullen dezelfde omstandigheden van de big bang worden gerecreëerd.
Dezelfde hitte, dezelfde deeltjes, dezelfde energie. Stephen Hawking heeft al
gezegd dat hij het een doodeng idee vindt en dat hij bang is dat het hele
universum wordt opgeblazen( time space colapse). Ik heb hier geheel geen verstand van, maar als
iemand dat zegt heeft hij volgens mij te lang in zwarte gaten gekeken. De simulatie
is precies dat, een na apen van de big bang. Het is niet de big bang zelf, maar
een modelletje ervan. Net als met het Higgs-deeltje, die ze denken te hebben
gevonden, wat moeilijk is te bewijzen want het is niet een dingetje maar een
niet tastbaar fenomeen. Ze zeggen dat ze een lichtflitsje hebben gezien op een beeldscherm, maar ja het Higgs deeltje geeft helemaal geen licht; het beeldscherm geeft ligt. Er wordt gesuggereerd dat het mysterie van het
universum wordt ontrafelt, maar je zult
zien dat er allerlei dimensies blijken te zijn die wij helemaal niet kunnen
waarnemen. Dan is dat ontrafelen dus maar relatief. We zien alleen datgene wat
we met onze beperkte middelen kunnen zien, maar de waarheid zullen we nooit te
weten komen. Grote kans dat in maart niet het hele universum ineenstort, maar wel het universum van Stephen Hawkin. Hou je vast.
zaterdag 7 februari 2015
Filosofisch consult
De afgelopen dagen was ik slachtoffer van iets. Griep waarschijnlijk. Ik ben meestal te lui om mijn temperatuur te meten. Symptomen waren ijlen en duizeligheid en niesen. Vandaag had ik mezelf beter verklaard omdat ik aan het werk moest op Rotterdam Contemporary, een kunstbeurs in de Cruise Terminal (kop van zuid). Kunstenaar Maarten Bel had hier een cafeetje getimmerd waar hij verschillende mensen had uitgenodigd om ‘iets’ te doen. Floris Visser was bijvoorbeeld bezig om Vereniging de Vereniging op te richten en nam van tijd tot tijd de microfoon ter hand om een gortdroog manifest voor te dragen over mensenmassa's waarvan me de essentie is ontgaan. Ik ben meteen lid geworden. Ik zelf was in Cafe Bel aanwezig om filosofische ondersteuning te verlenen aan mensen die naar de beurs kwamen. Zo was er een moeder wiens kinderen de deur uit waren en die nu even niet wist hoe het verder moest. Als je een bordje ophangt met tekst ‘filosofisch consult’, dan vraag je er natuurlijk ook een beetje om. Volgens mij heb ik mij er redelijk doorheen geslagen. Haar eerdere referentiekader was helemaal niet verkeerd, er was alleen een nieuwe situatie ontstaan en die nieuwe situatie moest onderzocht worden met vragen die over haar gingen in plaats van over anderen. 'Je moet gewoon een andere dimensie van de waarheid onderzoeken, niet opzoek gaan naar een nieuwe waarheid', suggereerde ik.
Er waren ook lichtere kwesties. Een meisje wilde weten waar ze naar op reis moest. Ze zocht een filosofisch reisadvies, als het ware. We kwamen tot de conclusie dat een reisdoel aanvankelijk alleen maar nodig is om jezelf in beweging te krijgen. Het helpt om een moment van vertrek vast te stellen. De werkelijke schoonheid van het reizen ligt juist net naast het officiële reisdoel, reizen gaat eigenlijk over indirecte resultaten en adhoc beslissingen. Ergens aankomen kan iedereen tegenwoordig. Ik moet toegeven dat ik tijdens het gesprek het gevoel had nog steeds een beetje koortsig en duizelig te zijn, maar dat kwam eigenlijk wel goed uit. Aan het einde van de avond was er nog een absurdistisch optreden van Dogs of Shame in Cafe Bel. Het was echt grappig om te zien dat de 'kunstbobo's' met een grote boog om cafe Bel heenliepen. Ze wilden er niets mee te maken hebben.
Er waren ook lichtere kwesties. Een meisje wilde weten waar ze naar op reis moest. Ze zocht een filosofisch reisadvies, als het ware. We kwamen tot de conclusie dat een reisdoel aanvankelijk alleen maar nodig is om jezelf in beweging te krijgen. Het helpt om een moment van vertrek vast te stellen. De werkelijke schoonheid van het reizen ligt juist net naast het officiële reisdoel, reizen gaat eigenlijk over indirecte resultaten en adhoc beslissingen. Ergens aankomen kan iedereen tegenwoordig. Ik moet toegeven dat ik tijdens het gesprek het gevoel had nog steeds een beetje koortsig en duizelig te zijn, maar dat kwam eigenlijk wel goed uit. Aan het einde van de avond was er nog een absurdistisch optreden van Dogs of Shame in Cafe Bel. Het was echt grappig om te zien dat de 'kunstbobo's' met een grote boog om cafe Bel heenliepen. Ze wilden er niets mee te maken hebben.
woensdag 4 februari 2015
Vitrine: zie hier het kwaad
Hoe monumentaal moet je een herinneringsmonument maken? Dat is een vraag die altijd naar voren komt als het gaat om artefacten uit het verleden die bewaard worden om te herinneren aan verschrikkingen. Denk aan concentratiekampen. Het zijn doodsfabrieken die je moeilijk heel mooi kan opknappen.
In kamp Westerbork is voor een paradoxale oplossing gekozen om het enige historisch overgebleven gebouw te conserveren; de commandant woning. De villa is rot en stort langzaam in, maar om het proces te vertragen is er een ‘Apple-store-achtig’ glazen vierkant overheen gezet. Het wordt enerzijds gemusealiseerd en tot een gecontroleerde ruïne omgevormd, anderzijds gaat het hier wel om een statement. Hier is inderdaad sprake van een vitrine want we hechten eraan dat het bewaard blijft.
In kamp Westerbork is voor een paradoxale oplossing gekozen om het enige historisch overgebleven gebouw te conserveren; de commandant woning. De villa is rot en stort langzaam in, maar om het proces te vertragen is er een ‘Apple-store-achtig’ glazen vierkant overheen gezet. Het wordt enerzijds gemusealiseerd en tot een gecontroleerde ruïne omgevormd, anderzijds gaat het hier wel om een statement. Hier is inderdaad sprake van een vitrine want we hechten eraan dat het bewaard blijft.
dinsdag 3 februari 2015
Wees bang voor Outer Space
Dit is een grappige tekst van Sam Kriss voor the new inquiery die zich tegen het idee van outer space richt. Commission to Abbolish Outer Space (CAOS) noemt hij de beweging die in feite al eeuwen bestaat. Volgens CAOS is het koloniseren van mars een kapitalistische dwaling die voortkomt uit het idee van de frontier dat wordt beschreven in Robert Zubrin’s book The Case for Mars.
The old frontier has been closed for a long time, and the results are clear to see: “the spread of irrationalism; the banalization of popular culture; the loss of willingness by individuals to take risks, to fend for themselves or think for themselves.” Our manly vigor has been sapped, but we can regain it if we take a new lover. We must inseminate Mars.
CAOS(of eigenlijk Sam Kriss) daarentegen stelt voor om de ruimte weer te mythologiseren en er bang voor te zijn en ons te realiseren dat we leven in een wereld die niet mogelijk is.
In principe is dat natuurlijk ook irrationeel, maar dan wellicht bewust irrationeel. Mensen die weten hoe het echt zit, moet je uiteraard wantrouwen.Maar Sam kriss is de moeite waard. Lees hier bijvoorbeeld zijn analyse van de film American Sniper.
maandag 2 februari 2015
Wedergeboorte uit gips
zondag 1 februari 2015
Goudkoorts op de zandmotor
Vandaag was ik op de zandmotor met
een fossielen- en schelpenverzamelaar. Zijn fanatisme laat zich samenvatten in
een treffende uitspraak van hem: ‘Als ik dan hoor dat iemand een unieke linksdraaiende wulkschelp heeft gevonden, word ik gek. Er is niemand die zo
vaak en veel op de zandmotor naar fossielen en schelpen zoekt als ik, dan hoor ik die schelp eigenlijk te vinden.'
Dit is een man die lijdt aan goudkoorts, dacht ik direct. Elke dag gaat hij naar de
zandmotor om die ene grote vondst te doen.Ik moet wel zeggen dat ik anders ben gaan kijken naar een bergje schelpen, nu hij sommige onaanzienlijke exemplaren heeft aangewezen met de mededeling dat die 115.000 jaar oud zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)

