skip to main |
skip to sidebar
Er was een hoop ophef over de tips die de gemeente Groningen online heeft gezet in voorbereiding op aankomende gemeentelijke zorgtaak. SP-fractievoorzitter Jimmy Dijk zat zich enorm op te winden vanochtend op de radio:’ Ik vind het echt schofferend dat de gemeente met dit soort tips komt aanzetten om vervolgens te bezuinigen op de thuiszorg.’
Een beetje overdreven toch? Ik vind de tips wel handig. Zo lees ik dat niet alles heel schoon hoeft te zijn in en om het huis:’ Uw stoepje hoeft misschien niet elke week geboend te worden. En uw ramen kunt u misschien ook wat minder vaak lappen.’
Of deze:’ Heeft u een drank- of drugsverslaving? Probeer hiermee te stoppen.'
Typisch politiek gedrag om hier weer een hele heisa van te maken. Ouderen en hulpbehoevenden zouden gekleineerd worden. Die worden toch wel gekleineerd, maar nou juist niet door die lijstjes. Ik zou er nog wel een puntje aan toe willen voegen:‘Voelt u zich eenzaam? Meldt u aan voor een chatsessie met jonge kinderen en doe u voor alsof u twaalf bent.’
Tata Steel in IJmuiden, ooit Koninklijke Hoogovens, is een stad zo groot als IJmuiden, maar dan bevolkt door machines. Ooit werkten er 23000 mensen, nu nog maar 9000. Vroeger werd er door werknemers stiekem vis gerookt, nu word je voor zo’n vergrijp de laan uitgestuurd. Het bedrijf is Indiaas geworden en veel oudere werknemers vertrouwen het niet. De kantine is er niet op vooruitgegaan en je hoeft niet te verwachten dat je betaalt op cursus mag.
Ondertussen heb ik van alles bijgeleerd over dubbel koud geperst staal en de hete wals. Er is ons iets verteld over ertsvelden en over hygiëne zones. We hebben de moskee gezien en we weten waar de Maagdenhal zich bevindt. Al is dat laatste ook iets van het verleden. De zogenaamde maagden controleerden of het plaatstaal goed was. Dat wordt nu door een robot gedaan. Al dit onderzoek deden Francois en ik in het kader van Expeditie Eridanos.
Waarom besteden we meer geld aan het bestrijden van terrorisme dan Ebola? Ebola is in West Afrika van nature aanwezig, maar het is gemakkelijk uit te roeien, met een fractie van het geld dat we voor terrorisme bestrijding gebruiken. Waarom doen we het niet? Ik heb er geen antwoord op. Verplegend personeel in Amerika wil niet meer naar Afrika omdat ze geen zin hebben na terugkomst twintig dagen quarantaine te gaan. Dan Carlin vraagt zich in zijn common sense podcast af waarom we verplegend personeel niet gewoon meer betalen. Als je twintig dagen in quarantaine moet en je geeft die mensen duizend dollar per dag dan krijg je het verplegend personeel gemakkelijk zover om te gaan. Hij haalt het voorbeeld aan van de CEO’s van grote bedrijven. Die moeten altijd ontzettend veel verdienen want dat heet dan een markt conform salaris. De marktwaarde van verplegend personeel is enorm gestegen, dus we zullen met geld over de brug moeten komen. Goeie redenering want als we Ebola niet in Afrika gaan bestrijden zullen we er hier steeds meer last van krijgen.
Martijn Katan schrijft in de NRC een verhelderend stuk over iets dat ik me al heel lang afvraag: 'Waarom staan er toch zoveel verhalen in de krant over voedsel die elkaar voortdurend tegen spreken?'
De politie krijgt tips binnen en gaat die onderzoeken, sommige zijn waardevol anderen niet. Wat de politie niet doet is na iedere tip een persbericht naar buiten brengen dat ze een doorbraak hebben bereikt. Katan legt uit dat wetenschappers dat wel doen omdat ze afhankelijk zijn van subsidies en die krijgen ze alleen voor zogenaamd baanbrekend onderzoek. Brood eten was een tijdje terug nog een vorm van zelfmoord, nu valt het allemaal wel mee. Dagelijks een glas rode wijn, ooit een manier om oud te worden, is verwezen naar het rijk der fabelen.
Feit is, volgens Katan, dat 99 procent van de ontdekkingen gedaan wordt door 1 procent van de wetenschappers. Die andere 99 procent vindt nooit iets belangrijks. Maar nu komt het; je moet al die onzin volgens Katan wel degelijk publiceren omdat je nooit zeker weet wie nou precies die 1 procent zijn.
Op die manier zijn we dus weer terug bij af. Het lijkt wel een loterij; 99 procent van investeringen ben je sowieso kwijt. Maar ja, een gouden vondst en je bent als investeerder wellicht uit de schulden. Als publiek heb daar maar weinig aan, je wordt van dieet naar dieet geslingerd. Je kunt maar beter gewoon eten wat je lekker vindt wan er komt vast wel een wetenschapper die gaat beweren dat precies dat de juiste houding is ten opzichte van voedsel. Vertrouw je gevoel.
Het huis van kunstenaar Alex Chinneck valt niet op. Ook al stond daar eerder nooit een huis, niemand lijkt het vreemd te vinden dat er nu wel een huis staat. Een traditionele Engelse woning van baksteen. Niets om bij stil te staan, totdat het begint te smelten. Over elf dagen zijn de wanden volledig weg. De bakstenen zijn van was en die worden door middel van een föhn langzaam gesmolten. Ik vind dit leuke kunst, niet vanwege het trucje van de smeltende baksteen, maar omdat het aantoont dat dingen nooit zijn zoals ze lijken te zijn. Het is natuurlijk vaker gedaan. Het werk van Claes Oldenburg zit vol met grappen over materialiteit. Toch is dat allemaal teveel kunst 'in your face'. Dit huis is vreemd genoeg subtieler, juist omdat het om een levensgroot huis gaat. Zelfs de ramen smelten weg. Het kunstwerk doet ook een beetje denken aan de verbouwing van het huis van de lieve G in Groningen. Ook dat leek te verkruimelen terwijl ik een boterham smeerde.
Het is waarschijnlijk niet geheel toevallig dat nu Nederlandse eerste echte Wietsoap op de buis is, Amsterdam en andere steden hebben besloten om de teelt in eigen hand te nemen. Het is alsof ze door de serie pas zijn in gaan zien wat een wanbeleid Nederland altijd heeft gevoerd op dit vlak. Iedereen ziet het behalve onze eigen minister van justitie en veiligheid, Ivo Opstelten. Opstelten, ook wel de Mompelaar genoemd, was in 2012 ook al aan zijn jasje getrokken door de Tweede kamer. Ze vonden dat hij eens naar Amerika moest kijken waar in de staten Washington en Colorado de marihuana is gelegaliseerd. De Mompelaar kon toen alleen maar schermen met formaliteiten. Op de website Verbond voor Opheffing Cannabis verbod (VOC) lees ik dat zijn enige bijdrage aan debat toen als volgt luidde: “Laat ik het zo zeggen: ik ben niet gek. Ik zit hier ook niet ideologisch in.”
Nu schermt hij weer met internationale verdragen ondanks dat zijn eigen partij (VVD) in veel steden ook gewoon voor gecontroleerde teelt is. Het kan bijna niet anders of de Mompelaar doet zaken met hash handelaren zoals de Hakkelaar (die schijnt een Paraguayaans paspoort te hebben). Alleen als er types als de Hakkelaar bestaan hebben types zoals de Mompelaar ten slotte bestaansrecht. We hoeven niet te denken dat dergelijke verbanden onwaarschijnlijk of gezocht zijn. Opstelten steunt ten slotte ook openlijk en hardnekkig zijn hoogste ambtenaar Joris Demmink die nota bene formeel verdacht wordt van verkrachting van minderjarigen. Hij doet dit alles mompelend, dat spreekt voor zich.
Vandaag stond er in de Volkskrant een interview met de 29 jarige korporaal Michel (fictieve naam) die getraumatiseerd uit oorlogsgebieden terugkwam. Niet vanwege de gevechten, maar vanwege het gebrek eraan. Hij voelde zich als soldaat niet serieus genomen. Dat kan ik me wel voorstellen. Het zal niet leuk zijn dat wanneer er eindelijk actie is, er gezegd wordt: 'Blijven jullie maar hier, we sturen de Amerikanen erop af.’
Gebrek aan actie was ook tijdens de Eerste Wereldoorlog een probleem. De soldaat moet wachten en goed tegen verveling kunnen. De soldaat is geen action hero, maar een gespannen veer. Pas als het fluitje gaat, mag je de gehaktmolen in.
Vanmorgen werd er herhaaldelijk heel vroeg aangebeld. Mannen in overalls. We wisten van niks we hadden alleen een vage brief gehad dat er op vijf oktober een deur zou worden vervangen. We dachten al dat het vijf november moest zijn, maar vandaag was het dus vier november. Het zijn geen argumenten waar mannen in overalls gevoelig voor zijn. Voordat je het weet staan ze binnen en hebben ze een boor in de muur. De gasleiding moest vervangen worden. Niet veel later lag de wc eruit en terwijl ik mijn bordje havermout at vlogen de brokstukken me om de oren en werden er tegels uit de badkamer gebikt. Eigenlijk waren we best tevreden met hoe het was, maar er is geld 'geoormerkt' zoals dat heet en dat moet dus op. Toen we wegfietsten had ik het gevoel dat als ik om zou kijken ik alleen nog maar stoffige puinhopen zou zien. Ik heb niet omgekeken.
Op de Stone staat een helder verhaal van Junstin E.H. Smith over het feit dat wij niet de enige politieke dieren zijn. Aristoteles onderscheidde mensen van dieren door mensen te omschrijven als een politiek dieren. Nu blijkt uit werk van onder andere Frans de Waal dat er zoiets is als chimpansee politiek bestaat. Olifanten schijnen, zo lees ik bij Smith, zelfs overleg te plegen over hoe zee dorp gaan overvallen om de resten van hun afgeslachte geliefden terug te halen. Toch heeft deze Griekse erfenis ervoor gezorgd dat we de dieren buiten de politiek ‘invloedssfeer’ hebben weten te houden.
‘Their exclusion is what makes possible the perpetuation of the system of mass slaughter as if this were not an expression of our society’s political will,’ schrijft Smith.
Volgens hem is het niet eens altijd zo geweest. In d jagers verzamelaar tijd werden dieren in het geheel niet moreel irrelevant gezien en ook niet als buitenstaanders van d polis.
Zo zie je maar weer hoe gevaarlijk ideeën kunnen zijn. Ook het ‘cogito ergo sum’ van Descartes was zo’n idee dat de wereld niet altijd ten goed heeft veranderd. We zijn ook een beetje teruggekomen op het blind vertrouwen op de ratio, misschien kunnen we ook iets doen aan de situatie van het dier. Justin Smith stelt voor om de grenzen van het politieke op te rekken en ook dieren toe te laten.
Wat mij betreft zou dat een mooi gebaar zijn naar IS, die op hun beurt de grenzen van de beschaving juist de andere kant opleggen en slavernij beschouwen als deel van de zuivere islam.
Laatst zag ik de Tegenlicht aflevering over digitaal geheugen verlies. Er zijn mensen die zich bezighouden met het kopiëren van het internet.
Digitale informatie is namelijk heel kwetsbaar en op het internet staat alle informatie van deze tijd. Toch wordt vergeten dat het internet op zichzelf ook allerlei informatie genereert die misschien niet onthouden hoeft te worden.
Neem nou dog spotting. Het is een fenomeen op internet waarbij punten kunnen worden gescoord voor het soort hond dat je hebt gespot. Punten voor de wijze waarop je de hond hebt beschreven bijvoorbeeld. Nu is er iets veranderd in de regelgeving, de zogenaamde Orthodox rules zijn nu ingevoerd. Op die manier kunnen kleine honden bijna niet meer winnen. Dat wordt gezien als discriminatie.
“On reading the Orthodox Rules, the first thing that I thought was that you can really, really tell that they were written by guys. Not merely people with male anatomy, but guys who are really invested in being manly. The rules are just too -- how can I put this politely ? -- far too obsessed with size to conclude otherwise. Small dogs are bad, big dogs are very good in the new scoring system. The bigger you are -- I mean, the bigger the dog is -- the more points you score.”
Lees hier verder.
Bij het schrijven van boeken kennen we het fenomeen van schrappen en weglaten. Bij internet bestaat dat fenomeen niet. Met internet creeer je een tweede werkelijkheid die parasiteert op de echte werkelijkheid (wat dat ook moge zijn). Je hebt alleen geen idee wat belangrijk is en wat niet. De selectieprocedure die in het hoofd van de schrijver plaats vindt wordt over geslagen. Daar tegenover staat dat je een enorme bulk dubieuze data hebt waar je met de juiste zoektermen wellicht nog wat interessante data mining kunt verrichten. Stel dat je iets wilt weten over lifestyle in de jaren 10 van de 21ste eeuw, misschien is dogspotting dan toch interessant. Of over mannelijkheid natuurlijk.
