donderdag 6 november 2014

De Mompelaar


Het is waarschijnlijk niet geheel toevallig dat nu Nederlandse eerste echte Wietsoap op de buis is, Amsterdam en andere steden hebben besloten om de teelt in eigen hand te nemen. Het is alsof ze door de serie pas zijn in gaan zien wat een wanbeleid Nederland altijd heeft gevoerd op dit vlak. Iedereen ziet het behalve onze eigen minister van justitie en veiligheid, Ivo Opstelten. Opstelten, ook wel de Mompelaar genoemd, was in 2012 ook al aan zijn jasje getrokken door de Tweede kamer. Ze vonden dat hij eens naar Amerika moest kijken waar in de staten Washington en Colorado de marihuana is gelegaliseerd. De Mompelaar kon toen alleen maar schermen met formaliteiten. Op de website Verbond voor Opheffing Cannabis verbod (VOC) lees ik dat zijn enige bijdrage aan debat toen als volgt luidde: “Laat ik het zo zeggen: ik ben niet gek. Ik zit hier ook niet ideologisch in.”
Nu schermt hij weer met internationale verdragen ondanks dat zijn eigen partij (VVD) in veel steden ook gewoon voor gecontroleerde teelt is. Het kan bijna niet anders of de Mompelaar doet zaken met hash handelaren zoals de Hakkelaar (die schijnt een Paraguayaans paspoort te hebben). Alleen als er types als de Hakkelaar bestaan hebben types zoals de Mompelaar ten slotte bestaansrecht. We hoeven niet te denken dat dergelijke verbanden onwaarschijnlijk of gezocht zijn. Opstelten steunt ten slotte ook openlijk en hardnekkig zijn hoogste ambtenaar Joris Demmink die nota bene formeel verdacht wordt van verkrachting van minderjarigen. Hij doet dit alles mompelend, dat spreekt voor zich. 

woensdag 5 november 2014

Fluitje

German Bakelite Whistle
Vandaag stond er in de Volkskrant een interview met de 29 jarige korporaal Michel (fictieve naam) die getraumatiseerd uit oorlogsgebieden terugkwam. Niet vanwege de gevechten, maar vanwege het gebrek eraan. Hij voelde zich als soldaat niet serieus genomen. Dat kan ik me wel voorstellen. Het zal niet leuk zijn dat wanneer er eindelijk actie is, er gezegd wordt: 'Blijven jullie maar hier, we sturen de Amerikanen erop af.’
Gebrek aan actie was ook tijdens de Eerste Wereldoorlog een probleem. De soldaat moet wachten en goed tegen verveling kunnen. De soldaat is geen action hero, maar een gespannen veer. Pas als het fluitje gaat, mag je de gehaktmolen in.

dinsdag 4 november 2014

Verbouwing


Vanmorgen werd er herhaaldelijk heel vroeg aangebeld. Mannen in overalls. We wisten van niks we hadden alleen een vage brief gehad dat er op vijf oktober een deur zou worden vervangen. We dachten al dat het vijf november moest zijn, maar vandaag was het dus vier november. Het zijn geen argumenten waar mannen in overalls gevoelig voor zijn. Voordat je het weet staan ze binnen en hebben ze een boor in de muur. De gasleiding moest vervangen worden. Niet veel later lag de wc eruit en terwijl ik mijn bordje havermout at vlogen de brokstukken me om de oren en werden er tegels uit de badkamer gebikt. Eigenlijk waren we best tevreden met hoe het was, maar er is geld 'geoormerkt' zoals dat heet en dat moet dus op. Toen we wegfietsten had ik het gevoel dat als ik om zou kijken ik alleen nog maar stoffige puinhopen zou zien. Ik heb niet omgekeken.

maandag 3 november 2014

Politieke dieren


Op de Stone staat een helder verhaal van Junstin E.H. Smith over het feit dat wij niet de enige politieke dieren zijn. Aristoteles onderscheidde mensen van dieren door mensen te omschrijven als een politiek dieren. Nu blijkt uit werk van onder andere Frans de Waal dat er zoiets is als chimpansee politiek bestaat. Olifanten schijnen, zo lees ik bij Smith, zelfs overleg te plegen over hoe zee dorp gaan overvallen om de resten van hun afgeslachte geliefden terug te halen. Toch heeft deze Griekse erfenis ervoor gezorgd dat we de dieren buiten de politiek ‘invloedssfeer’ hebben weten te houden.
‘Their exclusion is what makes possible the perpetuation of the system of mass slaughter as if this were not an expression of our society’s political will,’ schrijft Smith.
Volgens hem is het niet eens altijd zo geweest. In d jagers verzamelaar tijd werden dieren in het geheel niet moreel irrelevant gezien en ook niet als buitenstaanders van d polis.
Zo zie je maar weer hoe gevaarlijk ideeën kunnen zijn. Ook het ‘cogito ergo sum’ van Descartes was zo’n idee dat de wereld niet altijd ten goed heeft veranderd. We zijn ook een beetje teruggekomen op het blind vertrouwen op de ratio, misschien kunnen we ook iets doen aan de situatie van het dier. Justin Smith stelt voor om de grenzen van het politieke op te rekken en ook dieren toe te laten.
Wat mij betreft zou dat een mooi gebaar zijn naar IS, die op hun beurt de grenzen van de beschaving juist de andere kant opleggen en slavernij beschouwen als deel van de zuivere islam.

zaterdag 1 november 2014

Dogspotting


 
Laatst zag ik de Tegenlicht aflevering over digitaal geheugen verlies. Er zijn mensen die zich bezighouden met het kopiëren van het internet.
Digitale informatie is namelijk heel kwetsbaar en op het internet staat alle informatie van deze tijd. Toch wordt vergeten dat het internet op zichzelf ook allerlei informatie genereert die misschien niet onthouden hoeft te worden.
Neem nou dog spotting. Het is een fenomeen op internet waarbij punten kunnen worden gescoord voor het soort hond dat je hebt gespot. Punten voor de wijze waarop je de hond hebt beschreven bijvoorbeeld. Nu is er iets veranderd in de regelgeving, de zogenaamde Orthodox rules zijn nu ingevoerd. Op die manier kunnen kleine honden bijna niet meer winnen. Dat wordt gezien als discriminatie.

“On reading the Orthodox Rules, the first thing that I thought was that you can really, really tell that they were written by guys. Not merely people with male anatomy, but guys who are really invested in being manly. The rules are just too -- how can I put this politely ? -- far too obsessed with size to conclude otherwise. Small dogs are bad, big dogs are very good in the new scoring system. The bigger you are -- I mean, the bigger the dog is -- the more points you score.”

Lees hier verder.

Bij het schrijven van boeken kennen we het fenomeen van schrappen en weglaten. Bij internet bestaat dat fenomeen niet. Met internet creeer je een tweede werkelijkheid die parasiteert op de echte werkelijkheid (wat dat ook moge zijn). Je hebt alleen geen idee wat belangrijk is en wat niet. De selectieprocedure die in het hoofd van de schrijver plaats vindt wordt over geslagen. Daar tegenover staat dat je een enorme bulk dubieuze data hebt waar je met de juiste zoektermen wellicht nog wat interessante data mining kunt verrichten. Stel dat je iets wilt weten over lifestyle in de jaren 10 van de 21ste eeuw, misschien is dogspotting dan toch interessant. Of over mannelijkheid natuurlijk.  


vrijdag 31 oktober 2014

Participatiesamenleving

2577395
De participatiesamenleving krijgt interessante trekjes nu 140 Nederlanders vechten voor de Islamitische Staat en dat meer dan twintig mensen hebben geprobeerd om voor de Koerden te gaan vechten. De motorclub No Surrender heeft reeds enkele leden in Irak. Volgens militair historicus Christ Klep, vandaag in de Volkskrant, houden die mensen gewoon van de oorlog en verzinnen ze daar dan een reden bij. Vechten tegen onrecht bijvoorbeeld. Wat dat betreft lijken mensen net op overheden. De ethiek hinkt er vaak een beetje achteraan. Kijk naar de participatiesamenleving, bezuinigingen vermomd als moreel appeal.

donderdag 30 oktober 2014

Potemkinstad Grunberg

Vandaag werd De Arnon Grunberg tentoonstelling geopend bij de afdeling bijzondere collecties van de UVA. Bij de opening van de tentoonstelling zei de auteur dat hij bij het zien van dat levensoverzicht het gevoel kreeg dat hij dood had moeten zijn, maar per ongeluk nog leefde. Een medewerker had iets vergelijkbaars tegen hem gezegd: ‘Het gevaar van de tentoonstelling is dat het je wellicht onschadelijk maakt.’
Grunbergs moeder debuteert met een verhaal in de catalogus van de tentoonstelling. Hij stelt dan ook voor dat zijn moeder vanaf nu het stokje overneemt en dat hij iets anders gaat doen, iets onschadelijks. Hij dacht eraan bankier te worden. Ik denk dat het wel meevalt; achter iedere ontrafeling zijn toch weer nieuwe sluiers. De tentoonstelling is prachtig, er zijn kosten nog moeite gespaard. Als je er doorheen loopt, lijkt het op een pretpark met grote aantrekkelijke foto’s op bordkarton. Welkom in Potemkinstad Grunberg. Nu denkt u hem te kennen, maar juist dan ontglipt hij.

woensdag 29 oktober 2014

Workshop


Vrijdag zal ik een groep architectuurstudenten in Groningen begeleiden bij hun onderzoek naar het voormalige suikerunie terrein. Voor inspiratie heb ik vandaag wat dingen bekeken op youtube. Onder andere films van Werner Herzog. In ‘The wheel of time’, een documentaire van hem over de Dalai Lama wordt een monnik geïnterviewd die 3000 km had gereisd ‘in prostration’. Hij laat zich met zijn hele lichaam op de grond vallen en staat dan weer op. Hij zei tegen Herzog:’ Ik weet hoe groot de wereld is, ik heb haar gemeten met mijn lichaam.’ Het is toch niet teveel gevraagd om ook architectuurstudenten te vragen om de omgeving te meten met hun lichaam?

dinsdag 28 oktober 2014

Vernieuwd


Het eerste wat me opviel in de ambassade van Ghana vanmorgen was dat de chagrijnige hindoe was verdwenen. Ik had me alweer voorbereid op een flinke dosis negativiteit, maar hij was er dus niet. In de wachtkamer, die volledig veranderd was, kwam ik goede bekende tegen. Hij vertelde dat er een nieuwe ambassadeur was en die had blijkbaar de bezem erdoor gehaald. Vroeger moest je contact betalen in een of ander achteraf kamertje, nu waren er loketten gemaakt in de wachtkamer en moest er gepind worden. Vandaag kregen we slechts een milde reprimande om iets zachter te praten in de wachtkamer. Dat was wel even wat anders dan het gebruikelijke theaterstuk dat wordt opgevoerd om je in te prenten dat het absoluut verboden is om elektronische apparaten te gebruiken. We werden geholpen aan het loket. Toen ik zei dat ik op vakantie ging klonk er alleen een zwak ' are you sure?' De vorige keer dat ik dit antwoordde werd me simpelweg het visum geweigerd. 

maandag 27 oktober 2014

Lid van het eigen lichaam

Vecinos de Badalona manifestándose contra la corrupción. | Antonio Moreno
Het politiecorps heet in Spanje el Cuerpo (het lichaam). Agenten zijn miembros del cuerpo (leden van het lichaam). Wie in Badalona (nabij Barcelona) lid wil worden van het politielichaam moest afgelopen maand een absurd examen afleggen. Zo werd er gevraagd naar het politieke stelsel van Japan en welke nationaliteit Cate Blanchett had.  Ze blijkt dus Australisch te zijn. Dat weet u dan ook weer. Veel kandidaten wisten het uiteraard niet en de test leek bedoeld om veel mensen te laten zakken en sommigen te laten slagen. Slechts enkelen scoorden een uitstekend resultaat en die bleken allemaal familie te zijn van hooggeplaatste politie ambtenaren en leden van de Partido Popular (PP), die nu de scepter zwaait. Wethouder María Hervas (ook PP), beweerde met droge ogen dat dit kwam door familietraditie: ‘Kinderen van artsen worden ook vaak arts.’
Dit is een haast incestueuze zelfbevruchting van het lichaam van de politie. Ook wel corruptie geheten.