Tepelbikini of anatomische route kaart?

Eleanor Haswell ontwierp een anatomisch correcte onderbroek voor haar kunstproject Why Are You So Afraid Of Your Own Anatomy? het is feministisch bedoeld en het gaat erom dat de vrouw weer de macht terug krijgt over haar eigen beeldvorming. De vraag is wat je precies wil bereiken als vrouw wanneer je dit aantrekt. Is het een constante herinnering aan jezelf hoe het er van binnen uitziet? Wil je een potentiële verwekker op weg helpen? Is het in die zin een roadmap to pregnancy? Tja, dan ben ik bang dat het niet gaat werken. 

Het is duidelijk de bedoeling dat de afbeelding de vagina deseksualiseert, maar daarvoor is dat plaatje niet nodig. Het formaat onderbroek is voor iedere man genoeg om volledig ongeïnspireerd te raken. Ik vraag me ook af waarom deze feministe haar broek of rok überhaupt nog uittrekt. Het is kenmerkend voor een bepaald soort feminisme. Eerst verleiden en uitkleden en dan op het laatst even een statement willen maken. Pas erop geen projecties op mijn vagina, dit is hoe het eruit ziet. 

Een geslaagder project is van de ontwerpers Robyn Graves en Michelle Lytle. Zij ontwierpen de boobbikini. Ook hier is het doel deseksualiseren  en wel van de tepel. Het goede daaraan is dat in Amerika de tepel echt wel een issue is. We kennen natuurlijk ook nipple gate met Janet Jackson. De tepel is het ultieme erotische deel van de vrouwelijke borst. Er zijn in Amerika zelfs speciale extra tepel doekjes te koop om de de tepel aan het oog te onttrekken in een bikini. Daarom vind ik deze tepel bikini wel grappig omdat het allereerst een shock tot gevolg heeft dat de vrouw in kwestie misschien topless is. Op die manier wordt de waarnemer met zijn eigen obsessies geconfronteerd.

Dagboek

Vandaag sprak ik Coen Stork. Over hem is in 2012 het boek de Rode Ambassadeur verschenen. Ik wilde hem spreken over zijn oom Anthony Adama Zijlstra die directeur is geweest van het Kurhaus. Hij vertelde ook veel over zichzelf wat ik heel boeiend vond. Ondanks is in Roemenië zijn persoonlijke dossier gepubliceerd (Hij spreekt Roemeens). “Heel handig, want ik hield in die tijd geen dagboek bij en zij schreven werkelijk alles op.”

Nine-eleven momentje

Max Pam schrijft in de Volkskrant over de natuurlijk dood en de onnatuurlijke dood. Een eigenaardig en gezocht onderscheid. Hij kende de aids onderzoeker die is omgekomen bij de vliegramp, maar laat verder na om te melden of die nu streed tegen een onnatuurlijke of natuurlijk dood. Sterven aan aids lijkt mij een natuurlijk dood, maar dat terzijde.
Het is alsof Max Pam overmand is door emoties en van gekkigheid niet weet wat hij moet schrijven. Hij zegt dat de onnatuurlijke dood ondanks het gebrek aan oorlog natuurlijk nog wel voorkomt in Nederland bijvoorbeeld als iemand uit een raam springt. Ik kan Max Pam uit de droom helpen dat voor veel mensen die zelfmoord plegen dit in het geheel niet onnatuurlijk aanvoelt. Sommige mensen zijn namelijk verkeerd geprogrammeerd en voelen diep van binnen dat ze zichzelf moeten uitschakelen. Geen talent voor geluk. Maar, net als Max Pam, dwaal ik af.
Hij schrijft dat de nabestaanden van diegene die onnatuurlijk zijn gestorven net zo overrompelt worden als de slachtoffers zelf en dat de enige troost erin bestaat dat het waarschijnlijk heel snel is gegaan. Hij voegt zich daarbij in een grote horde aan mensen die afgelopen dagen de ene gemeenplaats na de andere hebben opgesomd op twitter en in krantenartikelen. Waarom toch? Om grip te krijgen op de gebeurtenissen? Waarom zouden we daar grip op willen krijgen, die doden gaan ons helemaal niets aan. Wij hoeven dat helemaal niet te begrijpen, alleen de nabestaanden moeten er iets mee.
Morgen komt er een dag van nationale rouw, al was Rutte daar terecht weifelend over. Nu krijgen we dus alsnog een soort Koninginnedag om ons onder te kunnen dompelen in andermans verdriet. Hebben de voorstanders van zo'n dag dan niet in de gaten hoe onsmakelijk dat is?
Het lijkt wel alsof wij eindelijk ons eigen nine-eleven momentje te pakken hebben en dat nu breeduit aan het vieren en uitmelken zijn.

Protest

Premier Rutte is voorzichtig met uitspraken over Russische betrokkenheid bij het afschieten van de raket op vlucht MH-17. Hij is bang dat de Nederlandse handelsbelangen in het geding komen. Maar hoe groot die belangen precies zijn wordt mij niet helemaal duidelijk. De Russische economie schijnt niet veel groter te zijn dan die van Italië. Zijn we bang dat de Russische gaskraan wordt dichtgedraaid? Vandaag las ik in de Volkskrant dat het bedrijf dat de raket heeft gemaakt op de Zuidas is gevestigd. De Nederlandse overheid verdient daar dus geld aan.
Het enige mogelijke protest is symbolisch protest. Koop een trui en toon uw steun aan de nabestaanden. Wie een trui koopt laat zien dat hij de eigen economie een warm hart toedraagt en tegelijkertijd niet bang is voor het dichtdraaien van de gaskraan. Ik heb vandaag bovenstaand exemplaar aangeschaft om het goede voorbeeld te geven. 

Bijproduct

In het programma filosofisch kwintet waarvan ik toevallig een stukje zag vanmorgen ging het over technologie en moraal.

Natuurlijk kwamen in dat kader ook vliegvelden aan bod. Het vliegveld werd als minisamenleving beschreven, wat daar gebeurd is de global village. Het is iets wat overal gebeurd op het gebied van veiligheid.

Veel van de zaken die rondom veiligheid plaatsvinden, zien wij niet. De passagiers zien alleen het uitkleden. Opvallend vond ik de opmerking dat er een keer een ontwerp voor een vliegveld is afgekeurd omdat de afstand tussen metro en incheck balie te kort was. De winkels waar je tussendoor loopt zijn daar niet alleen uit commerciële overwegingen. Je moet ook een heel eind langs winkels lopen (juist na het inchecken volgens mij) zodat veiligheidsmensen tijd hebben om je te kunnen observeren.

Zoals gezegd heb ik niet alles kunnen bekijken, maar de mooiste opmerking kwam van presentatrice Clairy Polak die zei: ’De mens is een bijproduct van de veiligheid geworden.’

Wortel

In Zeeland schoot de bliksem wortel aan de donkere hemel. We hadden een radijskleurig balletje overgeslagen met harde plankjes, de lieve G en ik. Zij had zelfs nog gezwommen met haar vader terwijl er dikke druppels uit de lucht kwamen, maar het klaarde op en toen werd ik uit mijn ligstoel en lethargie getrokken om met dat radijskleurige balletje in de weer te gaan. En veel meer hebben we niet gedaan. We hebben later nog schol gegeten en softijs uit een oublie hoorntje omdat het zo hoorde. Op de terugweg over de Oosterschelde naar Colijnsplaat was het begonnen met onweren en zagen we vanuit de auto die enorme elektrische vertakkingen aan de horizon. De ouders van de Lieve G zijn opzoek naar een huis in deze streek omdat ze hier altijd al hebben gewoond en omdat hun kleinkinderen hier wonen. Je zou kunnen zeggen dat ze hier vandaan komen. Uit Zeeland. Het onweer knetterde geruststellend. 

Half af

Goed, het zit er weer op. De epoxy tolerantie van de buurt en van de lieve G heeft weer z’n grenzen bereikt. Er zijn wonderlijke, zij het nutteloze, objecten uit voort gekomen. Zelf ben ik er ook wel weer klaar mee. Volgende zomer moet de patisserie opnieuw worden opgestart want, zoals dat gaat, zijn er weer nieuwe projecten ontstaan die half af zijn en dat is natuurlijk zonde.

Meubelpatisserie

De meubelpatisserie heeft ook deze stoel voortgebracht. Een stoel opgebouwd uit wafels en bakkersroom en marsepein. Een stoel als een gebakje.

Jenga-Chair

In de zomer verandert mijn tuin in den Haag dikwijls in een chemisch laboratorium. De poly urethane dampen kringelen dan door het hofje. Deze week was het weer zover. Er zijn altijd tal van projecten die van de vorige zomer zijn blijven liggen en die dus nodig af moeten. Probleem is dat er telkens nieuwe projecten bij komen. Ik zal er de komende dagen hier drie bespreken. Eigenlijk zijn het voorbeelden van anti-ambachtelijkheid. Terwijl een ambachtsman z’n best zou doen op een bepaalde ingenieuze houtverbinding, smeer en plak ik gewoon alles aan elkaar. Vaak gaat dit tegen alle natuurkundige wetten in. Neem de hierboven getoonde stoel. De Jenga-chair, zo noem ik hem. Het ding is namelijk opgebouwd uit zo’n honderd Jenga blokjes. Het is natuurlijk een achterlijk idee want Jenga blokjes zijn juist bedoeld om om te vallen, niet om solide structuren van te maken. Daar komt epoxy om de hoek kijken. Met epoxy krijg je zelfs Jenga blokjes op elkaar. En dat vind ik dus grappig. Toch blijft het waarschijnlijk spannend om hierop te gaan zitten, daarvoor is het ook een Jenga-chair.

Buskruitvergiftigingssyndroom

Een paar dagen geleden schreef ik hier over bijgeloof en oorlog in relatie tot de Oekraïense rebellen. Het betrof natuurlijk bijgeloof met een Russische stok achter de deur. Het icoon dat helpt om de vijand te verslaan is leuk, nog leuker is het dat dit icoon uit Rusland komt. Daar kijken de rebellen naar, moedertje Rusland is hun werkelijke beschermheilige.  Er is weer Russische troepenopbouw langs de grens en laatst is er een Oekraïens vliegtuig uit de lucht geschoten met geschud dat veel zwaarder was dan een T 54 tank of iets anders dat de rebellen zouden kunnen hebben. In de Volkskrant lees ik vandaag over de rebellenleider Strelkov (echte naam: Igor Girkin) een Rus die zijn opleiding genoot bij het Moskouse staatsinstituut voor Geschiedenis en Archieven. Dan weet je het wel. Hij raakte gefascineerd door de geschiedenis en pleit voor herstel van de monarchie. Strelkov is de typische Nationalistische Rus die gelooft in de historische missie van Rusland en de wederopstanding van het grote rijk (hierboven zie je hem als Romein). Hij noemt het Westen decadent, maar vreest het Westen ook. Hij is overigens niet per se bevriend met het Kremlin. Door de onlusten in de Oekraïne heeft hij zich kunnen manifesteren als leider met een keihard regime. Wat hij doet strookt lang niet altijd met wat Moskou wil. Strelkov lijdt aan wat hij zelf noemt het buskruitvergiftigingssyndroom; de drang naar oorlog.