Zelfverdediging

In maart gingen er al zo’n 50.000 orthodoxe joden de straat op in New York om te protesteren tegen de dienstplicht. Vandaag was het weer raak. Er wordt geprotesteerd tegen de dienstplicht en tegen de staat Israël. Zij zijn van mening dat er pas een Joodse staat gesticht mag worden als de Messias is geland. Israël is zionisme, maar geen Joodse staat las ik op een van de spandoeken. Het Zionisme, de nationale beweging die na de tweede wereldoorlog momentum kreeg, gaat volgens de Orthodoxen tegen de thora/bijbel in. 
Daarom willen ze er niet voor vechten. Het heeft me altijd verbaasd, want er wonen wel een hoop Orthodoxe Joden in Israël. Ze vechten niet, maar laten zich wel verdedigen. Je kunt toch ook stellen dat niet zozeer de staat Israël wordt verdedigt als wel huis en haard. Het lijkt me sterk dat dit niet zou mogen van de Thora. Maar hier wordt gedemonstreerd voor het recht om je te onthouden van zelfverdediging. 

Planeet Götze

De Duitsers zijn wereldkampioen. Terecht denk ik. Ze hebben er ten slotte ook een eigen woord voor; Weltmeister. Hoeveel mooier is dat dan het platte wereldkampioen, world champion of campeon del mundo. Iedereen kan wereldkampioen worden, alleen de Duitsers worden Weltmeister. Götze werd door de regie mooi in beeld gebracht en Frank Snoeks zei: “Daar staat Götze, hij probeert het te verwerken. Hij staat alleen op planeet Götze.” 
Weltmeister op planeet Götze, bedoelde Snoeks natuurlijk.

Bijgeloof

Laatst zag ik de eerste aflevering van de serie Battlestar Galactica, een remake van de oorspronkelijke serie uit 1978. Het gaat over een oorlog tussen mensen en robots die op mensen lijken, Cylons geheten. De Cylons zijn vooral goed in hacken van beveiligingssystemen (en daarna het nuken van steden). De Battlestar Galactica, naamgever van de serie, is een oorlogsruimteschip dat op weg is naar de schroot op het moment dat de oorlog uitbreekt. Omdat het zo oud is en als het ware ook ‘offline’ kan opereren, blijkt het als enige geschikt om de robots te lijf te kunnen gaan. Aan boord is een museum waarin stokoude gevechtsvliegtuigjes staan. Het lint wordt weggehaald en ze worden ingezet bij het gevecht.

Ik moest even aan de serie denken toen ik vandaag in de Volkskrant las dat Oekraïense rebellen een T 54 tank uit het Tweede Wereldoorlog museum van Donetsk hebben gehaald. Ze proberen het nu aan de praat te krijgen op de Technische universiteitscampus. Waarschijnlijk gaat het de rebellen in dit geval niet alleen om de wapens, maar ook om bijgeloof.
De tank heeft ten slotte de Nazi's verslagen, dat waren een beetje de Cylons van de twintigste eeuw (althans dat dachten ze met hun übermensch theorieën) . De rebellen hebben niet alleen de tank maar ook een moeder Gods icoon van Russische Orthodoxe kerk gekregen. Het Icoon zou eerst Napoleon hebben verjaagd en later de aanval van de nazi’s hebben afgeweerd.

Hoe technisch hoogstaand en digitaal oorlogen ook zullen worden, uiteindelijk zal bijgeloof altijd een belangrijke rol blijven spelen in het gevecht. Je moet ook wel het gevoel hebben dat je een klein ‘bovennatuurlijk’ voordeel hebt ten opzichte van de tegenpartij, waarom zou je anders je leven in de waagschaal plaatsen?

FOOTBALL PLAYER ALMOST GETS KILLED BY A DEADLY ANIMAL BITE !!!! FUNNY FO...

Een kalifaat voor Henk en Ingrid

Na de Tweede Golfoorlog waren er mensen die zeiden: ’Er is gelogen over massavernietigingswapens, maar het is goed dat Sadam Hoessein weg is. Dat was een schurk.’

In het machtsvacuüm is Al Qaida opgekomen en nu dus ISIS. Diezelfde mensen die eerst Sadam een schurk vonden zien nu in ISIS gevaarlijke terroristen. Het is de vraag of het klopt. Dit is voorbij Al Qaida, zou ik zeggen. ISIS plaatst geen autobommen, ze nemen steden in.

Waarschijnlijk is ISIS een zegen voor de regio. ISIS is extreem gewelddadig, maar het is niet ongewoon in het Midden Oosten.

Wat ISIS doet in Irak en Syrië is eigenlijk het in praktijk brengen wat de Amerikanen ook als optie hadden, acht jaar geleden: De drie staten oplossing. In zekere zin begon de ellende natuurlijk al na de eerste wereldoorlog toen het Ottomaanse Rijk was  weggevallen en de Engelsen en Fransen zogenaamde protectoraten hadden in het Midden Oosten. Zij maakten de regio moedwillig onstabiel.

De Engelsen bombardeerden een etnische minderheid, de Soeni’s, tot de koloniale bureaucratische klasse. Als de Soeni’s opkwamen voor zichzelf kwamen ze eigenlijk ook op voor Britse belangen. Een heel slim trucje van de Engelsen.

Het zaadje van haat en nijd werd gepland. ISIS zorgt voor stabiliteit in de regio en veroorzaakt en passant ook nog een onafhankelijk Koerdistan. 

We maken ons nu zorgen over Nederlandse moslim meisjes die door terroristische loverboys naar het kalifaat worden gelokt. Ik vind het niet zo gek dat ze weg willen. Het lijkt me als moslim niet prettig om in Nederland te wonen. Je moet niet vergeten dat er een politicus rondloopt die gewoon hardop zegt dat hij moslims weg wil hebben. Hij ontkent het allicht, maar hij laat er geen twijfel over bestaan. Waarom wordt er dan in de media toch nog geschokt gereageerd op verhalen over Syrië-gangers en nu het vertrek van de maagden naar Irak? Sommige meisjes worden intensief begeleid om te voorkomen dat ze weggaan en anderen worden in de gaten gehouden. Misschien speelt niet de aantrekkelijkheid van het Kalifaat van ISIS, maar de behandeling van moslims in Nederland een belangrijke rol.

Geert Wilders wil namelijk ook een grens overschrijdend kalifaat, maar dan voor Henk en Ingrid. 

Durf te lijden

Voetbal wordt veel in kroegen gekeken, ik heb het geprobeerd maar ik wordt teveel afgeleid door het commentaar van anderen. Ik maak wel geluid tijdens het voetbal, maar dat is meer schreeuwen en juichen. Voor de rest geloof ik niet dat ik er iets zinnigs over kan zeggen. Anderen denken dat wel en je hoort vaak de meest idiote commentaren achter je. Dat leidt mij af. In een kroeg kan ik me niet goed concentreren op het spel. Ik kijk dus thuis en dan het liefst alleen. Zonder oranje opsmuck. Er zij ook mensen die helemaal niet kijken. Een vriend van mij kijkt niet vanwege de zenuwen. Dat is ongezond, denk ik. Je moet jezelf wel pijn kunnen doen. Durf te lijden, dan is de glorie des te groter.

Nymphomanic

Gisteren heb ik tot diep in de nacht de helft van Nymfomanie vol. II gekeken van Lars von Trier. Eigenlijk moet je dat met je vriendin kijken want je leert er een hoop van. Mijn vriendin is momenteel op een rock festival. Ik moet mezelf vermaken. De film heb ik stop gezet nadat het personage K. aan bod was gekomen. Hij is iemand die geweld toepast op vrouwen. Er zit een hoop seks in de film, maar hier komt geen seks aan te pas. Toch is het een enorm erotische scene. Het zijn de rituelen die daarvoor zorgen. K. is zeer systematisch. De ruimte waar hij de vrouwen onder handen neemt is schoon en kaal, maar het is geen overdreven decor. Als je eenmaal ja hebt gezegd, kan je ook niet meer terug. K. is een combinatie tussen een priester en een arts. Hij zorgt voor psychische verzorging door middel van extreme lichamelijke gewelddadigheid. Een kunstenaar eigenlijk.

Lovato

De zangeres Lovato ken ik niet. Maar onlangs veroorzaakte ze wel een aardige rel door op het podium twee mannen te laten zoenen waarvan er eentje naakt was op het portret van Poetin na. De volgers van Lovato noemen zich Lovatics, lees ik in de Volkskrant. Veel Lovatics uit Rusland voelde zich gekwetst. Lovato reageerde op twitter: 'Ik heb nooit iemand een stuk stront genoemd, maar ik liet Poetin wel rondlopen in een regenboogstring. Zorg dat je je feiten op orde hebt, bitches.’

Nogmaals. Ik ken Lovato niet, maar een popster die haar fans voor bitches uitmaakt, dat moet toch gewaardeerd worden.  

Ban

Spinoza was van mening dat er geen enkele theologische, morele of metafysische manier was om de Joden als anders te bestempelen en hij verwierp de onsterfelijke ziel. Oh ja, en hij verwierp de God van Abraham en Isaac en Jacob. Spinoza werd met andere woorden uit de gemeenschap geknikkerd. Steven Nadler werd gevraagd om in een commissie plaats te nemen die zich zou buigen over de vraag of de banvloek op Spinoza opgeheven zou moeten worden. Al sinds de jaren vijftig wordt dat geprobeerd. Er zijn nogal wat argumenten om dit niet te doen. Hij leeft al een tijdje niet meer en al zou hij nog leven dan zou hij dat misschien niet eens willen. 

Het was ook best logisch dat ze Spinoza er niet bij wilden hebben. Nadler concludeert wel dat het jammer is dat religies niet meer openstaan voor deze geesten. Ook religies zijn toch in principe geïnteresseerd in waarheidsvinding. Met Spinoza zou het Joodse geloof rijker zijn geworden.

Zoiets hoorde ik ook over Kierkegaard. Dat is iemand die veel over het Christendom heeft nagedacht en er is zelfs een bisschop geweest die suggereerde dat hij een eigen seminarie moest beginnen. Jammer dat het niet gebeurd is. Kierkegaard beschrijft Jezus als een figuur die irritatie oproept en geloven is het overwinnen van die irritatie. Waarschijnlijk zou er dan meer van Kierkegard bewaard zijn gebleven. Hij liep namelijk vooral rond door Kopenhagen om zijn verhaal te doen. Had hij die verhalen in seminarie verband gedaan dan waren er aantekeningen bewaard gebleven en allicht een hoop kopieën.  Daar zijn ze bij religies dan weer heel goed in; kopiëren, reproduceren. Eigenlijk zijn er maar verdacht weinig filosofen toegelaten tot de kerk. Je had in de middeleeuwen twee interessante monniken. De een heet Anselmus met zijn ontologische godsbewijs, de ander ben ik even kwijt. 

Paradijs

Een vriend sprak vorige week op het tweedaagse symposium The Deepest Sense, dat ging over waarnemingen voorbij het visuele (zie hier voor meer informatie). Hij zei vandaag tegen me dat er iemand was die beweerde dat onze glimmende nagels eigenlijk het enige was wat we nog aan het paradijs hadden overgehouden. Iedere keer als we onze nagels knippen gaat er een stukje paradijs verloren. Het klinkt als een congres waar ik wel bij had willen zijn. Het werd gehouden in relatie tot musea waarbij het visuele aspect vooralsnog de boventoon voert. Dat kan anders, was de boodschap. Het schijnt dat je in het Rijksmuseum ook een ruimte hebt waar je in kan om te ervaren hoe het zou zijn om in Nova Zembla te overleven. De Nova Zembla kamer. Ik denk dat het heel krachtig kan zijn, zeker in relatie met het gesproken woord. Ooit logeerde ik in het huis van een vage bekende. Ik leidde een wat zwervend bestaan nadat ik in 1998 was teruggekeerd van een studiejaar in Spanje. De vage bekende was voor enkele maanden in Duitsland. Toen ik na de eerste nacht de volgende ochtend wakker werd en mij oprichtte van het op de grond gelegen matras, kwam ik tot de schokkende observatie dat er aan het voeteneinde zeker vijftig stuks afgeknipte nagels lagen. Schijnbaar knipte die jongen zijn nagels zittend in het bed en liet ze daar vervolgens liggen. Het nagelkerkhof was vond ik van een onbeschrijfelijke naargeestigheid.
Sinds vandaag weet ik dat ik me op dat moment eigenlijk in het Paradijs bevond.