Ironie

-->

 

The Stone publiceerde een artikel over de ironische levensstijl geschreven door Christy Wampole. De ironische levensstijl is een levensstijl die door de zogenaamde hipster wordt omarmd. Ze dragen korte broekjes en snorren en dat zouden volgens Wampole citaten uit het verleden zijn en niet naar zichzelf (als mensen) verwijzen.  Alsof kleding van de C&A wel naar jezelf verwijst en alsof niet alle mode voortdurend citeert uit het verleden. Ultra korte tennisbroekjes zijn overigens ook veel stijlvoller dan de bermudas waar half Nederland in loopt.

Ze noemt de ironische levensstijl een ziekte van de eerste wereld. Alsof ze in Africa niet ironisch kunnen zijn en kunnen lachen om hun imago van luie nietsnutten. Wampole probeert een aanklacht te schrijven tegen onoprechtheid. De hipster neemt geen positie in, hij verschuilt zich achter een masker. Ik vraag me sterk af of dat zo is.Uiteindelijk zal de hipster ook zijn stem uitbrengen tijdens de verkiezingen. Ik vraag me sterk af of de zorgen van Christy Wampole wel op zijn plek zijn en of het wel nodig is daar zo'n serieus stuk over te schrijven. Ik snap wel waar ze heen wil. We waren net van de postmoderne ironie af en dan krijg je dit; de ‘deep irony’ van de hipster.

‘Furthermore, the nostalgia cycles have become so short that we even try to inject the present moment with sentimentality, for example, by using certain digitial filters to “pre- wash”  photos with an aura of historicity. Nostalgia needs time. One cannot accelerate meaningful remembrance.’

Wampole gaat eraan voorbij dat nostalgie altijd al een kitsch emotie is geweest en dus nooit ‘meaningful’ genoemd kan worden. De hipster onderschrijft dit alleen maar en beschermt zichzelf tegen nutteloos gezwijmel over het verleden.

Ze noemt ook het hebben van hobby’seen onoprechte ironische activiteit. Daaruit blijkt dat dit stuk door een vrouw geschreven is. Een man zou zoiets nooit schrijven. Vrouwen hebben geen hobby’s omdat vrouwen niet ironisch kunnen zijn. Ze zien het leven niet als een spel en nemen het uiterst serieus. Dat is ook mijn grote angst als vrouwen echt de wereld overnemen, het grote gebrek aan ironie en speelsheid.  Dat is pas gevaarlijk. Daar is de hipster niks bij.

Cranberry accenten

 
Wijn drinken en beoordelen is naast talent een kwestie van ervaring, zoals ook het lezen van een boek baat heeft bij ervaring. Wat er gebeurd als we lezen, weten we, althans ik beeld het me in dat we het weten. We begrijpen wat er in een boek gebeurd omdat we kunnen buigen op de ervaring die we hebben opgedaan met eerdere teksten. Wijn drinken wordt vermoedelijk leuker, als jet kan benoemen wat je proeft. Als je met andere woorden bepaalde smaken en geuren herkent en iedere slok de zin van een verhaal wordt (of ben ik hier te romantisch?).  De geur van baby luiers, of kattenpis, zijn geen ongebruikelijke termen. Een licht poepje met cranberry accenten. Ik zou er goed in willen zijn en me willen trainen in het wijn drinken. Volgens mij wordt je daar een beter mens van. Vanavond dronken wij vinas radiquero.  Een rosé uit 2011 die nog in onze schuur stond van een feest afgelopen zomer. We aten hier vispakketjes bij met groene curry in bananenblad uit de oven. Ook een soort culinaire luiers. De wijn en het eten vormden een uitstekende combinatie, al proefde ik er weinig van wegens een hevige verkoudheid die mijn smaak papillen teistert.

Africa For Norway - New charity single out now! Official christmas video

Vergaderpuntje: Van wie is het kind?

Ik ben bezig met een verhaal over het wooncollectief GEMA (de naam is afkomstig van de Groninger Elektriciteit Maatschappij die voorheen in hun pand zat). Vroeger was GEMA een woongroep en ik lees in de notulen van een vergadering uit 1982 de meest hilarische uitspraken over het reilen en zeilen in huis. Zoals deze van Stien: ’Nou, de vraag was natuurlijk in hoeverre is het kind een kind van de groep  en in hoeverre is het een kind van Stof en Stien. Wat Stof en ik allebei hadden was, dat we graag wilden dat het een kind van ons was…Ik heb zelf het idee: ik heb ervoor gekozen en in eerste instantie is het mijn kind en ik vind het leuk om kinderen te hebben.’

Problemen in de thuiszorg

Compassie

-->

 

Phillip Roth stopt met schrijven. Ik hoorde het op de radio en lees het in de krant. Wat zou dat toch zijn? Dat je als fictie schrijver stopt? Is dat net zoiets als wakker worden uit een droom? Geloof je ineens niet meer in die fictieve werkelijkheid? “Sorry snapped out of it.” Ik stel me voor dat affaires zo eindigen. Eerst is het spannend en verboden, maar na een tijdje gaat het vervelen dan wordt het net zo’n sleur als het huwelijk waaraan je probeerde te ontsnappen. Toch is het een vreemde verklaring: ‘ik stop met schrijven.’ Het is alsof hij zichzelf officieel met pensioen stuurt. Misschien is het bedoeld om vragen naar zijn stagnerende productie te ontkrachten. Misschien is het een signaal aan de jongens in Zweden dat als ze een Nobelprijs overwegen, ze het hiermee moeten doen. Ze hoeven niet langer te wachten. Roth zei ooit dat hij schrijft op het gif dat uit hem omhoog borrelt. In zijn verklaring had hij het over gebrek aan passie bij het schrijven. Misschien bedoelde hij wel te zeggen dat hij compassie had met zichzelf,  dat hij het zijn oude lijf niet langer aan kon doen het gif omhoog te laten borrelen. 

Besmuikt

-->

 

Na het congres over de Gezonde Stad ging er een groep ergens wat drinken. Er werd best veel gedronken en verbazingwekkend veel gerookt. Roken is ongezond, maar iemand had op het congres gezegd dat het juist bij de rokers het gezelligste was. Gezelligheid is ook wat waard. Rokers gaan altijd even naar buiten alsof ze samen iets te bespreken hebben, daardoor wordt de indruk gewekt dat daar allerlei interessante dingen zich afspelen die je dan mist.

Vandaag ben ik ze stiekem gevolgd, maar het viel reuze mee, zo leuk was het niet. Zeker niet leuk genoeg om te beginnen met roken. Maar misschien hadden ze wel in de gaten dat ik er niet echt bij hoorde, dat ik me niet echt aan het roken had gecommitteerd. Misschien waren ze daarom wat besmuikt. 

Conducteur

-->

In het kader van mijn treinreizen door België en het schrijven hierover heb ik wat zitten lezen in het Rollende Leven (1910) van Gustaaf Vermeersch. Dat was een schrijvende conducteur. Zelden zo’n somber boek gelezen. Het gaat over een door angst en twijfel wegterende jongeling die in dienst komt van de Belgische spoorwegen en daar de duimschroeven aangedraaid krijgt. Het is helemaal niet slecht en er staan soms ronduit deprimerende beschrijvingen in.  

‘Om de roodroestende kachel lag 'n  dikke, uitgestrekte  laag as en in de bak van van 't fonteintje aan de muur vetgrauwde 'n laag vuil water dat verdampte en ' t akelige kot verpestte.’

Deze passage is vooral ook leuk in het kader van het congres over gezonde steden waar ik vandaag was en waar ik morgen zal spreken.

Slecht huwelijk

-->

In de volkskrant stond een interview met Joost Zwagerman. Nu weten we eindelijk waarom Joost Zwagerman al jaren niets fatsoenlijks meer uit zijn pen krijgt. Zwagerman had een slecht huwelijk en een burn out. Verder kan hij vooral goed to the point televisie kijken, ook een kwaliteit. Hij schijnt een nieuwe vriendin te hebben. Ik hoop niet dat hij nieuwe inspiratie krijgt. Zo meteen gaat hij gedichten schrijven. Dat zou voorkomen moeten worden.  Daarvoor volgt hieronder het bewijs.

Fragment uit Roeshoofd hemelt

roeshoofd zou zo graag een vrouw ombrengen
maar niet voordat hij haar heeft verkracht
haar leed zou hij niet zinloos verlengen
voor verkrachting en slachting staan één nacht
probleem is waar haal je zo’n vrouw vandaan
en hoe komt hij zelf buiten de muren
hij zou ver weg van de inrichting gaan
uit consideratie met de buren

als hij mocht kiezen dan werd het máxima
of anders een andere prominent
hij heeft wel bepaalde criteria

hij wil geen vrouw die hij persoonlijk kent
soms zwijmelt hij over een moslima
die hij tot haar stervensmoment verwent

Guerrillera