Om onduidelijke redenen kon ik
vannacht de slaap niet vatten. Het leek me dan ook nuttig om een middag dutje
te doen. Terwijl ik in een sluimerende halfslaap gleed, luisterde ik naar
bouwvakkers die ergens achter mijn huis bezig waren. Wat ze precies deden wist
ik niet, maar ik hoorde hun stemmen. De een gaf een balk aan die de ander op de
juiste plek moest plaatsen. Ik hoorde hoe ze iemand gedag zeiden die op de fiets
voorbij kwam. Er was nog een andere stem. Van een kind, vermoedelijk. Het zou een
vader kunnen zijn die langs reeds met een kind in een kinderzitje. Het kind
vroeg hem wat bouwvakkers precies deden. Een goeie vraag. Op dat moment kwamen de gedachtes
van het kind exact overeen met die van mij. We hoorden alleen hun stemmen en die waren opgewekt. Bouwvakkers
hadden leuk werk, zo concludeerde ik samen met het kind. Of om het nog weer anders te
zeggen: Als je als bouwvakker vandaag de dag werk hebt, dan heb je reden om
vrolijk te zijn.
dinsdag 25 september 2012
maandag 24 september 2012
Evangelie
Dit weekend las
ik in een artikel over Zweeds design in de NRC dat Kesper Freriks in
2007 in het cultureel supplement de poëzie van IKEA had besproken. Ik ken
Freriks niet, maar hij heeft wel een punt als hij zegt dat er veel
geallitereerd wordt in de IKEA catalogus. Zelf citeer ik geregeld uit de IKEA catalogus van 2013 op de
facebook pagina van de VAD. Er schuilt wel degelijk een vorm van poëzie in
IKEA, al is die van bedenkelijke kwaliteit. Ik noem het zelf liever een woon
evangelie, dat inmiddels z’n weg heeft gevonden naar miljoenen huishoudens.
Let op onderstaande citaten. Op subtiele wijze wordt hier
niet alleen een meubelstuk aan de man gebracht maar ook een levensvisie.
Rommel is egoïstisch. En jaloers. Geniepig ook. Rommel
verstoort je rust, sluipt je territorium binnen en ontneemt je je gevoel voor
privacy. Weg met die troep. Verwelkom licht en lucht. Dat zijn veel betere
huisgenoten. (IKEA catalogus 2013, p.90)
Stel je voor dat je overal in huis plekken hebt om te
ontspannen. Een bank in de keuken bijvoorbeeld. (IKEA catalogus 2013, p.132)
zondag 23 september 2012
Afdeling Vers
Vandaag was er een neven en nichtendag van de lieve G. Het
speelde zich af in Zeeland en er werden dus ook mosselen gegeten. Op de
terugweg reden wij met een der nichten mee naar Roosendaal. Zij werkt in de
zorg en vertelde het schokkende verhaal dat er tussen de tien en vijftien
psychiatrische opvangcentra in Brabant zijn gesloten. Ziedaar de bezuinigingen.
Het gaat veelal om mensen met een psychische beperking, borderliners en potentiële
verkrachters. Veel mannen die zelf seksueel misbruikt zijn worden zelf ook
daders.
Intern worden ze kalm gehouden met regelmaat en speed (ritalin). Deze
mensen worden nu in veel gevallen weer teruggeplaatst in de gezinnen waar ze
oorspronkelijk uit verwijderd waren wegens onhandelbaar gedrag. Het is wachten
op de eerste verkrachting op klaarlichte dag bij de afdeling vers van een
supermarkt in Tilburg. Pas dan zal dit weer teruggedraaid worden.
zaterdag 22 september 2012
Teamsport
Ik zit er sterk over te denken om op boksen te gaan, niet
omdat ik bang ben op straat, maar gewoon omdat ik er waarschijnlijk talent voor
heb. Dat de Lieve G het tegenovergestelde beweert, namelijk dat ik er niets van
zou kunnen sterkt mij alleen maar in die gedachte. Het gaat om de dans pasjes,
het ritme en bovendien om het gevoel dat je thuishoort in de ring.
Dat geldt
allemaal voor mij.Vooral de ring heeft een haast magische aantrekkingskracht. Toch schrok ik een beetje toen ik filmpjes zag van
boksclub Haagse Directe. Het lijkt haast wel een teamsport.Ook schijnen veel mensen te gaan boxen om zekerder te worden van zichzelf. Het gevaar bestaat dan dat je in therapeutische sessies terecht komt.
vrijdag 21 september 2012
De Bink
Ik ben vandaag en gisteren bij wat mensen op bezoek geweest
om te orienteren. Gisteren was ik bij autoschade bedrijf Spoelstra en vandaag
bij Alessandro Bruti. Alessandro runt samen met zijn ouders de Jero
papierfabriek. Ze maken er als een van de weinigen in Nederland smalle kartonnen
bordjes waar je een kroket op kan leggen. Alessandro heeft meer interesses
zoals Italiaans koken, whisky proeven, muziek maken en boksen. Op 3 november
zal er een boksgala worden gehouden met boksen en eten en muziek. Als er
ooit een mister Bink verkiezing
gehouden zal worden dan lijkt me Alessandro een van de genomineerden. Niet
alleen omdat hij aan boksen doet, maar vooral omdat zijn kartonfabriekje ook
wordt ingezet als decor voor etentjes en muziek optredens. De binckhorst als eclectische mix draagt hij persoonlijk al uit. Ondanks
dat er al meer dan veertig jaar plannen zijn met de Binckhorst, die alsmaar
niet doorgaan, is het toch een interessante plek geworden. Overigens een
gemiste kans om het festival niet ‘Ik ben de Bink’ te noemen. Altijd weer dat
Engels, dat riekt naar city marketing.
donderdag 20 september 2012
Ambacht
-->
Ik ben me aan het verdiepen in de rol van de spoorwegen bij
oorlogsvoering in Europa. Ik lees
in twee boeken tegelijk. Zowel het boek van Christian Wolmar ‘Engines of
War’ geheten, als het boek van Martin van Creveld ’Supplying War’ zijn
interessante bronnen voor dit onderwerp. Van Creveld schrijft ook over het
tijdperk voor de komst van de trein. Het begin van zeventiende eeuw toen er
zogenaamd dertig jarige of tachtig jarige oorlogen waren. De oorlogen bestonden
volgens hem vaak uit gevechten die na een dag weer voorbij waren. Veel munitie
kon ook in het veld zelf gemaakt worden. Alle soldaten moesten bijvoorbeeld op
een bepaalde specifieke plek urineren zodat dit gebruikt kon worden bij het
maken van buskruit en kanonskogels werden gemaakt van ieder stuk oud ijzer dat
omgesmolten kon worden. Dat heeft toch wel iets moois en zou ook in de huidige
tijd erg moeten aanspreken. Toen was oorlog voeren nog gezellig. Zelfs als je als soldaat ergens stond
te pissen droeg je al iets bij aan de oorlog. Hoe mooi is dat? Oorlog voeren
was een ambachtelijke activiteit.
woensdag 19 september 2012
Mysterie
“200 schapen verdwenen. Er waren zelfs
geen sporen te zien van de vrachtwagen die de veedieven ongetwijfeld hadden
gebruikt.”
Het nieuws was wat mij betreft opzienbarend. Het stond in de Volkskrant van gisteren, maar er was vandaag niets meer over te lezen. Ik neem aan dat we hier nog wel iets over te horen zullen krijgen.Hoe dan ook, een mysterie. De boer zei dat hij zelf een hele dag nodig
zou hebben gehad om al die schapen in te laden. Een van de speculaties is dat
ze naar een illegaal slachthuis zijn vervoert. Misschien is dat wel wat de leuke nieuwe wet tegen ritueel slachten heeft bewerkstelligt.
Ritueel slachten bestond omdat er behoefte aan was, het bestaat nu illegaal
omdat er nog steeds behoefte aan is.
De partij van de dieren heeft hetzelfde bereikt als het
eerste kabinet Rutte heeft bereikt met de wietpas. Op zichzelf onschuldige
activiteiten worden crimineel gemaakt. Die ondergrondse slachthuizen, daar is in geïnvesteerd,
die hebben nu overcapaciteit. Misschien dat dit een verklaring is voor de
verdwenen schapen.
dinsdag 18 september 2012
3D
-->
Vanmorgen kwam ik voorbij de beurs van Berlage waar de
droom tentoonstelling van Van Gogh te bezichtigen zou zijn. De tentoonstelling
wordt op een indrukwekkende wijze aan de man gebracht. Overal in de stad hangen
posters, er zijn radio spots en zelfs het journaal besteedde er aandacht aan. Ik
besloot te gaan, want je wist nooit, misschien zouden ze tonen hoe Van Gogh in 3D z'n oor afsneed. Helaas; geen oor. Ik moet zeggen dat het ondanks of
misschien wel juist door het 3D gebeuren een nogal platte bedoeling was. De aardappel
eters zitten als bordkartonnen figuren achter elkaar waardoor een primitief
idee van diepte ontstaat. Maar diepte, dat had de meester nou juist zelf vele malen beter gedaan. De tentoonstelling bevindt
zich in een kelder en je loopt langs digitale reproducties die dan weliswaar
een verbeterde kleur hebben, maar geheel niet de indruk weten te wekken dat je naar schilderijen zit te kijken. Je kan net zo goed meteen de catalogus meenemen. Hier staan
namelijk de schilderijen ook afgedrukt met verbeterde kleuren.
maandag 17 september 2012
Eigenliefde
-->
Ooit paste ik op katten in New York. Die tijd is voorbij. Ik
pas nu enkel nog op een kat in Amsterdam. Niks mis met Amsterdam of het passen
op katten aldaar. Ik vind het met name leuk om in andermans boekenkast te
snuffelen. In deze boekenkast trof ik een boek van de filosoof Coen Simon met
de titel ‘En toen wisten we alles’. Het is een pleidooi voor de
oppervlakkigheid waarmee hij bedoelt een pleidooi voor de eigen waarneming. Dat
lijkt een prijzenswaardig streven, dus ik begon er een beetje in te bladeren.
Mijn oog viel op het essay over dierenrechten en vooral over de misverstanden
daarover. Dat dieren dezelfde rechten zouden moeten hebben als mensen is onzin
betoogt Simon, vooral ook omdat het tot allerlei beledigende stellingen leidt
ten aanzien van mens en dier. Het leven wordt er bovendien niet makkelijker op, laat staan dat dieren beter beschermt zijn. Het past in ons streven om in
een rationele maatschappij te leven die is gezuiverd van allerlei
onduidelijkheden. Alsof de maatschappij een machine is die door 'fine tuning' steeds soepeler zal werken. Denk in dat kader ook aan het opzij schuiven van de koningin
als diegene die de kabinetsformatie doorgaans leidt. Het lost niets op door
haar opzij te schuiven en het proces wordt er ook niet doorzichtiger en
democratischer van. We hebben wel de illusie dat dit zo is. Simon wijst op het gevaar dat we alsmaar verwijzen naar de wetenschap
als ultieme raadgever. Politiek is geen uitwisseling of bestrijding van
standpunten meer, maar een bestrijding van zogenaamd al dan niet wetenschappelijk
gestaafde prognoses. Wetenschappelijk onderzoek zou aantonen dat dieren pijn
kunnen voelen en dat is een reden om ze rechten te geven. Zo werkt het recht
niet geeft Simon terecht aan. We gaan ten slotte ook niet wetenschappelijk
onderzoeken of mensen pijn voelen bij martelpraktijken. We kunnen dat zo ook
wel veroordelen, gewoon omdat we het er niet mee eens zijn dat er gemarteld wordt.
Terwijl ik dit schrijf springt de poes op mijn toetsenbord, ze wil geaaid worden. Lief. Dierenliefde is vooral menselijke eigenliefde, volgens Simon, want of het wederzijds is zullen we nooit wetenschappelijk kunnen aantonen.
Terwijl ik dit schrijf springt de poes op mijn toetsenbord, ze wil geaaid worden. Lief. Dierenliefde is vooral menselijke eigenliefde, volgens Simon, want of het wederzijds is zullen we nooit wetenschappelijk kunnen aantonen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
