Tennis

-->

 

Vandaag was ik bij deze galerie voor een opening. Eerlijk gezegd heb ik er weinig van meegekregen, ik was er om een vriendin te ontmoeten. Ze had een foto, een kunstwerk van haar, voor me laten afdrukken. We hebben wijn gedronken en in de tuin gestaan. De tuin had grindtegels die volledig waren begroeid met mos. ‘Als dit mijn tuin was zou ik er een tennisveld van maken,’ zei mijn vriendin. Even keken we naar het groene mos en stelde ons voor hoe de bal over en weer werd geslagen. ‘Die irritante struik moet dan wel weg,’ voegde ze er na een tijdje toe. Ik gaf haar daarin gelijk, tennissen was geen doen met die struik in het midden.  

Magie

-->

 

Gisteren stond er in de krant dat Griekenland onbewoonde eilanden gaat verkopen aan projectontwikkelaars. Toen Duitse politici rondom Merkel dit in 2010 suggereerde zodat de Grieken hun schulden zouden kunnen afbetalen, vond de Griekse minister van buitenlandse zaken Dimitris Droutsas dit niet ‘appropriate’, zeker niet van de Duitsers. Al snel doken er kwade berichten op in de Griekse kranten over de Duitse invasie tijdens de tweede wereld oorlog en dat het zo typisch was dat ze nu met dit kwamen. De Duitse krant Bild (een soort Telegraaf) had de provocerende kop: ‘wij geven jullie cash, geef ons Corfu’. Dat allitereerde natuurlijk leuk.

Nu gaan de eilanden daadwerkelijk in de verkoop, zogenaamd uit eigen initiatief. Toch is het jammer. Ze vormen voor mijn gevoel een soort laatste buffer tegen de beschaving, plekken waar geen sporen van de mens zijn terug te vinden. Je kan erover fantaseren dat je er rondloopt als Odysseus die er op bezoek gaat bij een of andere gevaarlijke maar verleidelijke half Godin. Nooit echt naartoe gaan natuurlijk, het bestand aan 227 onbewoonde eilandjes moet onbewoond blijven om over te dagdromen. Zodra je er echt gaat kijken wordt de magie verbroken.

Bemoedigend

-->

Onze toekomstige minister president, Mark Rutte dus, zegt dat we mensen die bij ons inbreken zelf weer naar buiten mogen slaan. Dat is de reden waarom de VVD de grootste partij is geworden. Het klinkt vanzelfsprekend maar als je erover nadenkt slaat het nergens op. Je kan geen beleid maken op onderbuik gevoelens. Iedereen wil zich wel eens afreageren, maar het is niet prettig als de minister president dat ook stimuleert.

Advocaat Wim Anker noemde dit vandaag in het programma College Tour van Twan Huys een voorbeeld van eerst schieten en dan pas de roos tekenen. Het is waarschijnlijk een Fries gezegde,  maar dat ze bij de VVD graag schieten is duidelijk. In Maastricht wil de VVD burgemeester Onno Hoes inmiddels af van de wietpas omdat hij voor zijn eigen ogen ziet wat het effect is. Een effect dat van te voren ook bedacht had kunnen worden. De illegale handel bloeit op. Zo’n gebrek aan interne partij discipline is bemoedigend. Het zou dus toch goed kunnen komen; een coalitie van de PvdA en VVD.

Hartchirurg

-->

 

Ik ben filosoof en als filosoof mijmer ik wel eens wat voor me uit. De romanschrijver, zo denk ik wel eens, is een hartchirurg. Terwijl de medische blik een vleeskaart van het menselijk lichaam maakt waarop alle sappige karbonades zichtbaar zijn, daar is alleen de poëtische blik geschikt voor de aangelegenheden van het hart. Het is de schrijver die vaak met gevaar voor eigen leven in de ijzige dieptes afdaalt om zaken naar boven te halen die we niet voor mogelijk hadden gehouden.

De dokter maakt mensen ten minste nog beter, roepen Henk en Ingrid vanuit uw binnenste.

Schrijvers zijn subsidie trekkende nietsnutten! Misschien. Maar laat mij er nog dit over zeggen: Ook de schrijver voorziet in een behoefte. Hij komt tegemoet aan een onstilbare honger naar het vulgaire en weet die behoefte ook telkens weer op te wekken. Of om het met het personage doctor Knock (een personage van de Franse schrijver Jules Romaine uit diens toneelstuk Knock of de triomf van de geneeskunde in de vertaling van Hubert Lampo) te zeggen: “Een gezond mens is eigenlijk iemand die nog niet voldoende is onderzocht. Daar ga ik verandering in brengen want daar hebben de mensen recht op.”

Als iemand aan de schrijver vraagt waarom hij boeken schrijft dan dient hij te zeggen: ‘daar hebben de mensen recht op.’

Wat ik weet van Hoogezand

-->

Hoogezand heeft weinig bomen en de mens strooit er zout tussen de voegen van stoeptegels om ondermijnend mierengedrag af te schrikken.

Wetenschappelijk kabinet

 

Een van de uitspraken die mij van deze verkiezingen zal bijblijven, is de opmerking vanavond van een NOS verslaggever dat ze in stemlokalen op Schiermonnikoog speciaal spijkerbroekern hadden aangetrokken om de stemmen te tellen. Wat dragen ze doorgaans op Schiermonnikoog? Vroeg ik mij af. Pofbroeken met klompen misschien? Wat het spijkerbroektellen ook oplevert, het zal allemaal weinig opzienbarend zijn. Politici zijn professionele leugenaars. Dat is best leuk om naar te luisteren, maar misschien is het tijd voor een alternatieve aanpak. Iets anders dan democratie. Er wordt wel eens gesproken over zakenkabinetten als de economie op orde gemaakt moet worden, maar de problemen zijn volgens mij groter dan economie alleen. Mij lijkt een kabinet met uitsluitend wetenschappers wel wat. Die worden dan niet democratisch gekozen, maar krijgen een ministerpost op basis van hun wetenschappelijke positie in een bepaald vakgebied. De Minister-President is dan uiteraard een filosoof. Iemand die niks heel specifiek weet, maar wel de grotere context kan schetsen en alle losse vakgebieden in een algemeen maatschappelijk kader weet te zetten.

Burenliefde

-->

 

In navolging van Freek de Jonge's verkiezingsconferance, hierbij een fragment uit de Haagse Hofjes conferance waarmee ik dit najaar van plan ben rond te reizen door Nederland. Freek wordt ten slotte oud.

Een van de nadelen van het wonen in een hofje is de sociale controle. Ik vind namelijk dat iedereen moet kunnen doen wat hij of zij wil. Nou ja, behalve dan misschien dat de bijna vierkante Colombiaanse vriend van de buurvrouw in een heel klein broekje op zijn polyester ligstoel gaat  zonnebaden met een ritmische reggaeton uit de luidsprekers van de portable cassettespeler. Misschien moet dat niet kunnen, maar ik heb medelijden, hij is een economische vluchteling en het cassette deck is alles wat hij heeft. Verder mag alles, van mij wel althans. Maar sommige mensen gaan zich bijvoorbeeld bemoeien met wat je in je tuin aan het doen bent. En dan bedoel ik niet dat ik een illegale jenever stokerij in de tuin heb, maar dan gaat het over zaaigoed. Er is een buurvrouw, die zich schijnbaar kapot verveeld, die gaat serieus vragen wat ik wel niet denk te willen bereiken met de wilde wijde bloemen in mijn gazon. Ze roept dat in eerste instantie vanuit de verte en alleen als ik echt niet reageer komt ze naar me toe en dwingt me tot een uitspraak. Weide bloemen, mijn god waar ben ik aan begonnen! Maar het aller ergste vind ik de buurvrouw hier verder op. Die zegt nooit iets tegen mij, die doet net alsof ik er niet ben. Ik vind dus dat je dat niet kan maken in een hofje. Ik ben een sociaal mens en zit vol burenliefde op sommige dagen. Ik begrijp haar houding dus ook niet.  Ze komt iedere dag over het pad voor mijn huis langs. Ik zit haar daar min of meer op te wachten in afwachting van de kleinste erkenning van mijn bestaan. Niets.  Zij heeft alleen oog voor haar kat. Die begint ze dan al van verre te roepen.
Ze doet dat met een misvormde kinderachtige stem. ’Thijsje, thijsje..kom dan’, zegt het mens en negeert mij compleet. Vandaag deed ze het weer. Ik was het zat en besloot haar na te doen.  ’Kom maar jongen, kom maar bij mamma,’ zei ik met een zelfde aanstellerige stemgeluid. En jawel, het sorteerde direct effect want ze viel stil. Daar had ze niet van terug. Dus ik zeg: ‘Oh, nu hoor je me dus wel ineens, grappig is dat.’

Ze mompelde iets over onbeschoft en liep door. Ik besloot er, heel onverstandig, een schepje bovenop te doen: ’Dat u hier altijd met die chagrijnige kop rondloopt is niet onbeschoft?' Eigenlijk vond ik op dat moment dat ik voor alle andere hofjesbewoners opkwam, want die hebben natuurlijk ook met dat gezeur om Thijsje te maken. Maar goed,ik stond er hier nu wel mooi alleen voor.

Toen kwam de uitbarsting. Ze keerde zich naar mij toe: ‘Ik ben u niets verschuldigd,' riep ze rood aangelopen. Er kwam wat spuug uit haar mond en om het af te maken heb ik dat toen demonstratief met een vies gebaar van mijn voorhoofd geveegd. 
Ik denk nu dat het beter is om te verhuizen.

Verlichting

 

‘Nu doet u het weer.’ De zin die Samsom naar voren deed schieten in de peilingen. Hij vond dat Rutte opnieuw net als bij collega Roemer een leugen verspreidde over een andere partij. Blijkbaar gaat de campagne in belangrijke mate over feitjes en wie de staatsschuld op laat lopen of niet.

Het kan in deze tijden geen kwaad om zo nu en dan een stuk te lezen over manipulatief  taalgebruik in campagnes. Jason Stanley beargumenteert op de filosofische pagina van de New York Times (The Stone) dat de beschuldigingen van het presenteren van politiek gekleurde feitenmateriaal  zo vaak voorkomt dat het in de publieke opinie nauwelijks nog opzienbarend wordt genoemd. Politiek gekleurde feiten vertellen wordt normaal gevonden. Ook een nieuwszender zoals Fox televisie die zich een uitgebalanceerde en eerlijke bron van informatie noemt, terwijl iedereen weer dat dit niet zo is, draagt bij aan wat Stanley ‘silencing’ noemt. Er is op den duur geen debat mogelijk op basis van rede omdat alle informatie verdacht wordt gevonden.  Hij geeft ook het voorbeeld van 'tax-cut' en 'tax relief'. Je kunt volgens hem wel zeggen: ‘tax cut might be bad policy.’ Maar dat is al veel moeilijker over tax-relief. ‘Relief’ betekent verlichting en daar kan moeilijk iets op tegen zijn.

Spleen

Onlangs was ik in de Carrefour. Nabij het schap met tientallen soorten mayonaise trof ik een vrouw die een diepe zucht liet ontsnappen. ‘Ik wordt er moedeloos van, geen idee welke mayonaise mijn kinderen nou wilden hebben.’ Ik knikte haar bemoedigend toe en dat was voor haar het moment om te breken. Ze zei dat ze er moedeloos van werd,  dat ze iedere dag maar weer boodschappen moest doen en dat al dertig jaar. Met de kar naar de kassa en dan alles in de achterbak van de auto laden. Ze zei dat ze het zichzelf gewoon zag doen en dat ze het eigenlijk zat was. Dat ze zich zo liet gaan achter haar winkelwagentje nam me zeer voor haar in. Nergens komt de alledaagsheid harder binnen dan bij het felle licht van een supermarkt terwijl je stilzwijgend wordt uitgelachen door breed grijnzende potten mayonaise. 

Brandlucht

 

In Hasselt ben ik gisteren bij de Turkse kapper geweest om me te laten scheren. Eigenlijk is het een mini-hamam voor mannen. Je wordt behoorlijk in de watten gelegd. Voor het grove werk wordt eerst de tondeuse ingezet. Baard en wenkbrauwen. Dan komt er een langdurig inzepen en zorgvuldig scheren met lang mes. Kleine watjes met alcohol om kleine wondjes mee aan te stippen. Handen met water wassen de zeep weg. Daarna after shave. De brand wordt geblust door het wapperen van de handdoek, daarna komt er een crème en een gezichtsmassage. Toen nog gel in het haar en tot mijn verrassing brandende watjes gedrenkt in alcohol die de donshaartjes in mijn oren weg fikte. Ik liep verkwikt naar buiten met de mengeling van aftershave en brandlucht nog in mijn neusgaten.