VAD: Oproep

 
De Vuilnis Analyse Dienst (VAD) zal tussen 15 augustus en 26 augustus op het Noorderzon festival aanwezig zijn om hun diensten aan te bieden. Het oude kastje van oom Karel, die bruine vaas van tante Trudie en  het bijzettafeltje van oma zullen op waardige wijze worden vernietigd. Breng ons uw emotionele afval en vertel uw verhaal. VAD zal u helpen met het verwerkingsproces en u een leuk aandenken mee naar huis geven.
Stuur een mail naar bram.esser@gmail.com. We zijn opzoek naar verhalen over meubels waar u vanaf wilt.

Pygmalion

 

Gisteren naar Zomergasten gekeken. Biograaf Jolande Withuis zat aan tafel. Ze is bezig met een biografie over Juliana. Ik hoorde dat Juliana een tijdlang de hoop der natie genoemd werd. Niemand verdiend het om zo gestraft te worden. Bedoeld werd; de wanhoop der natie. Er moest getrouwd worden, maar met geen van de gescreende huwelijkskandidaten klikte het. Toen kwam Bernhard, hij was niet gescreend. Bernhard kwam uit zichzelf, hij was goed in après-skiën. Ik vind Bernhard wel een fascinerende figuur, iemand die verhalen verzint waar iedereen maar al te graag voor gaat. Bernhard was lid van de SS, dat wist zelfs de oorlogsregering. Maar hij was lid vanwege het goed gesneden uniform, zou hij gezegd kunnen hebben. Je zou het direct geloven. Jolande Withuis vertelde dat hij zich zag als de Pygmalion van Juliana. Zoals Pygmalion beelden tot leven bracht, zo heeft Bernhard Juliana tot leven gebracht. Bernhard is een verhalen verteller, wellicht, maar uiteindelijk iemand die door de mand valt vanwege zijn eigen ijdelheid.

George

 

In de trein vanuit Zurich was het even spannend of we de coupe voor onszelf zouden kunnen houden. Slapen in de trein is leuk, maar je wilt niet teveel last hebben van snurkende en of stinkende medepassagiers. Het leek goed te gaan, de trein kwam in beweging en er waren nog geen vreemde zweetsokken onze kleine ruimte binnengemarcheerd. We feliciteerden elkaar met deze niet geringe vorm van vrijheid.

De fles rode wijn was nog niet open en de kazen nog niet aangesneden en daar was George, een zwetende praatgrage Hagenees die in de kassen industrie zat. Al snel bleek dat wij toch in de foute coupe zaten. Wij bleken in een coupe te zitten met vier Frans sprekende tieners die reeds met ontbloot bovenlijf en stuitend van de adrenaline hun feestweekendje in Amsterdam aan het afwachten waren. Hun geur had reeds bezit genomen van de hele ruimte, daar kon onze rode wijn niet tegenop. Dan liever George. 

Hij zei dat we gewoon de conducteur konden afwachten en dat er misschien wel wat te regelen viel. George was er wel de man wel na om dingen te regelen. Ook lustte hij wel een rood wijntje. Die gaven wij hem graag.

We dronken wijn en het was best gezellig met George. Zijn vader was smokkelaar geweest van onder andere het edelmetaal borium. Om die reden hadden ze als gezin een tijdje in Engeland gewoond. Hij vertelde over zijn baan als opzichter bij de kassenbouw overal ter wereld en hoe hij een keer door het dak was gevallen waarbij hij zijn beide enkels had verbrijzeld.  Ze zijn stram als haardhout. Hij lachte om het salaris van de lieve G en zei dat hij dit in een week verdiende. Zwart weliswaar, dat wel. Hij had eens dertig duizend euro van zijn zwarte geld besteed aan een huis in Polen, het staat op naam van zijn toenmalige vriendin. ‘Toen ik klaar was met de keuken,’ hield ze niet meer van me. Vervolgens gaf George ook wel toe dat er het een en ander was voorgevallen. Iets met politie, marijuana en in elkaar geslagen mensen. Niets daarvan was zijn schuld overigens, maar het was nou eenmaal gebeurd. De conducteur kwam niet meer. We bleven bij Goerge.

Bologna

Ligurgische kust

Kerk

Op deze foto zien we links en rechts twee helften van twee gevels die toebehoren aan twee verschillende kerken; de kerk van het shoppen links en de kerk van God rechts. Op welk plein ben ik?

Bonomini

Gisteravond heb ik gedineerd met Vincenzo Bonomini. Een vriend introduceerde ons. Bonomini is een ietwat verlegen man met bakkerbaarden en een snor. Gezichtshaar is een passie van hem, hij sprak zelfs over baardsculpturen. ‘Ik zoek naar manieren om mij aan de buitenwereld te tonen,’ zei Bonomini terwijl hij een hapje van zijn pasta nam. ‘Soms komt mijn eigen gezicht mij vreemd voor als ik in de spiegel kijk, maar dat stelt me gek genoeg juist gerust.’ In contrast met de verlegen Bonomini zat naast hem zijn temperamentvolle vriendin. Ze is afkomstig uit een Zuid Amerikaans land waarvan de naam me telkens lijkt te ontschieten. Tijdens het gesprek met Bonomini wreef ik haar zo nu en dan over de schouder afgewisseld met enkele korte omhelzingen. Ik mocht dan niet meer weten waar ze vandaan kwam; ze is een latina, ik meen te weten wat latina’s op prijs stellen.

Het ging zo een half uurtje goed, ik wist mijn aandacht keurig over Bonomini en zijn vriendin te verdelen, maar op een gegeven moment greep Bonomini in en wees me erop dat ik een eigen vriendin had. Hij had gelijk natuurlijk, mijn vriendin zat ten slotte bij ons aan tafel. Het was goed om te zien dat Bonomini ineens over zijn verlegenehid heen was. Zijn vrouw en zijn debuutroman, twee dingen waar je niet aan mocht komen. 
Niet lang daarna stapte Bonomini op, hij moest nog wat werken, zei hij. ‘Nieuwe roman?’ opperde ik, maar Bonomini grijnsde slechts vanachter zijn machtig krullende snor.

Ik liep nog even met mijn eigen vriendin door het  doodstille Bergamo om over de avond na te denken. We passeerden een oude winkel Arcade, mooi versierd met marmer. Het was laat, de winkels allang gesloten, toch klonk er muziek van diep uit de marmeren spelonk en we zagen in de verte een wild dansende figuur. Zijn kabelachtige haar danste met hem mee in een pirouette om zijn hoofd. Het was een tapdanser in de nacht. Hij bewoog ritmisch en houterig als een mechanische pop op jaren twintig swingmuziek. Het harde klakkende geluid van zijn speciale schoenen joeg door de marmeren winkelstraat, als een gestileerde echo van het winkelende publiek dat hier ongetwijfeld overdag doorheen slentert. We bleven een tijdje staan kijken, hij leek in trance te zijn. Zijn bewegingen waren soms snel en leken daarna weer in slow motion over te gaan. Tegen een gevel stond zijn fiets met een kinderzitje. Ik dacht aan Bonomini; zoon van het circus. Zou hij deze tapdanser misschien kennen? Dat kon haast niet anders. We liepen terug naar het appartement. Op straat meende ik een polsbandje te zien liggen, maar toen ik me bukte zag ik dat een soldaat zijn strepen had verloren. De tijd was ons ondertussen op een vreemde manier ontglipt en het was laat toen we de sleutel in het slot staken. Juist toen we naar binnen wilde gaan deed 
de buurjongen zijn deur open. Hij droeg een trainingsbroek maar geen shirt.  Het was een Napolitaanse jongen van achttien met donkere glanzende ogen. Hij bakte de pizza’s bij pizzeria Caprese, zo maakte hij ons duidelijk. Hij sprak geen Engels en toch raakten we in een surrealistisch gesprek verzeild over tomaten en mozzarella. Weer dacht ik aan Bonomini, hij bleef maar terugkeren in deze nachtelijke scenes van Bergamo.

Een kamergenoot van het pizza bakkertje, volkszanger in zijn vrije tijd, begon een hartverscheurend zeemanslied te zingen. Het gesprek dat met Bonomini niet helemaal van de grond was gekomen leek zich voort te zetten in het Napolitaanse zeemanslied.
Tijdens het luisteren dacht ik bij mezelf: die Bonomini zal ons altijd weer opnieuw blijven ontsnappen. Gelukkig is daar de roman, Iedereen een Genie, zodat wij telkens terug kunnen keren naar het bewijs van het bestaan van de ontsnappingskunstenaar Vincenzo Bonomini.

VAD: Seinfield

“Your home is a garbage processing center where new things are purchased and slowly demoted through various stages of trashification until you’re done… The garage can be one of the longest phases for the object. But it is the most definite. No object in human history has ever successfully made it from the garage back into the house. Even the word garage seems to be a form of the word garbage. When you’re living in the same room as the garbage cans, well, it won’t be much longer now.”

VAD: Piano Adoption

VAD: Piano's

“We bust them up with a sledgehammer”

Jeffrey Harrington, de eigenaar van verhuisbedrijf Harrington moving and storage, gestationeerd in maplewood, New Jersey.(IHT 31 juli, 2011, p.2)

In de International Herald Tribune van gisteren lees ik een interessant artikel over een nieuw soort afval dat in opkomst is in de VS; piano’s.

Piano’s worden gezien als het meubelstuk met de grootste emotionele waarde, beweert ene Martha Taylor die een bedrijf heeft in Portland, Oregon met de naam ‘Immortal Piano’s’ en in het artikel van Daniel J. Wakin geciteerd word.

Als erfstuk van oma bleef de piano vroeger van generatie tot generatie in de familie. Maar in de VS beginnen piano’s te duur te worden om nog te repareren of te verhuizen, zelfs als je een piano weg zou geven kost het nog een paar honderd dollar om het ding van A naar B te krijgen. De periode van 1900 tot 1930 geldt in de VS als het gouden tijdperk voor piano’s. In het jaar 1910 werden er 365000 in de VS geproduceerde piano’s verkocht. In 2011 waren dat er 41000. Keyboards uit China  zijn populairder omdat je er leuke trucjes mee uit kan halen. Veel piano’s schijnen een levensverwachting van tachtig jaar te hebben. Er komt dus een golf aan piano’s aan uit de jaren dertig die eigenlijk niet meer te repareren zijn. Volgens dealers komt het ook omdat er te weinig aandacht op scholen is voor muziekles en een algemene neergang in de uitgaven van interieurs sinds de huizenmarkt is ingestort.

Aan het einde van het artikel komt Brian Goodwin aan het woord. Hij is de eigenaar van een piano verhuisbedrijf in  Nashua, New Hampshire. Hij was diegene die het filmpje online heeft gezet. Toch maakt hij een relativerende opmerking, ook met betrekking tot zijn werknemers: “They try so hard all day not to scratch anything. And all of a sudden they get to  throw it off  the back of a truck.”