Toeval

Vandaag was de opening van drie kiosken op de boulevard (Adama, Immetje, Hanne). Het was verrassend druk ondanks de voorspellingen van zwaar onweer die ons uiteindelijk wonderbaarlijk genoeg bespaard zijn gebleven. Er waren drie kiosken en drie keer was er een praatje van iemand. Om te beginnen van wethouder ruimtelijke ordening Marnix Norder. Vervolgens kwam Emmy Bolsius aan het woord die directeur is van het Delta programma Kust. Ze vertelde over de zandmotor, een kunstmatig eiland dat door de stroming zand aflevert op het strand waardoor eventuele erosie automatisch gecompenseerd wordt. Emmy Bolsius schildert ook en dat is geen schande naar eigen zeggen want Ad Verbrugge is ook niet alleen maar filosoof. Hij doet iets met muziek. Toegegeven; daar zit iets in. Om onduidelijke redenen kregen we nog het een en ander te horen over verf. Zo wist  Emmy Bolsius ons te vertellen dat de verf fabriek Talens ooit een machine heeft aangekocht waar voorheen Haagse Hopjes mee gemaakt werden. Zij vullen er bakjes verf mee.Leuk om te weten, daar niet van. Toen ik zelf aan de beurt was heb ik iets geprobeerd te vertellen over verschillende woonopvattingen, met name het verschil tussen het leven in de buitenwijk en het leven aan de kust, heb ik aangestipt. Toen ik op het punt aanbelandde dat het leven aan de kust misschien steeds meer begint te lijken op het leven in een buitenwijk door het soort woningbouw dat hier gepleegd wordt, liep de wethouder weg. Men heeft mij achteraf bezworen dat het toeval was.  

Men kan op de kiosk de verhalen over Adama, Immetje en Hanne lezen door een QR-code te scannen, die brengt je naar de website. Je kan natuurlijk ook direct naar de website gaan.http://www.satellietgroep.nl/fotoroute_boulevard

 

Come and See

 

In de trein van Groningen naar Den Haag trok er een einsatzgruppe over mijn beeldscherm. De Duitsers zaten in een Russische film uit 1985 die ik had gevonden op mijn harde schijf. Het is een psychologische horror die is uitgekomen ter gelegenheid van de 40 jarige viering van de overwinning op de Nazi’s. Het verhaal over het Nazi vernietigingscommando dat in Rusland 628 dorpen heeft uitgemoord wordt verteld door de ogen van een Russisch jongetje dat bij de partizanen is gegaan. De vervreemding in deze film en de overgang van kindertijd naar wasdom in een duizelingwekkende snelheid vanwege de oorlog maken dit een aangrijpende film die misschien op gelijke hoogte staat met Apocalypse Now. Misschien was het ook een klein beetje een propagandafilm, maar dat geldt uiteindelijk voor alle oorlogsfilms.

Ouderdom

‘Je hebt dus het gevoel dat er vliegjes in een vertraagd spoor door je gezichtsveld zweven?’

De dokter vatte nog maar een keer samen wat ik hem zojuist aan de telefoon had verteld. Hij voegde er aan toe dat er niks aan te doen was. ‘Ouderdom, ‘ zei hij.

Toen ik ophing schoot het me te binnen dat ik hem nog vergat te zeggen dat ik gisteren tijdens het interview in de polyester iglo plotseling stekende hoofdpijn had gekregen recht boven datzelfde oog. Een hoofdpijn die vandaag tegen het einde van de middag terugkeerde.

Toch durfde ik de dokter niet meer te bellen, bang dat hij slechts een simpele mededeling voor mij zou hebben: ’Het aftakelen is begonnen.’

Gevoel

Vandaag heb ik een jongen geïnterviewd die in een polyester iglo woont. De iglo staat op een een stuk grond waarvan hij verschillende kavels verhuurt aan anderen die ook hun eigen huisje hebben gebouwd. Nadat hij de wereld was rondgereisd had hij geen zin meer om voor een baas te werken. Hij wilde wel werken, maar dan voor zichzelf. Wonen in een polyester iglo versterkt het vrijheidsgevoel.

Humor

 

Er staat een tv in het Groningse appartement van de lieve G. We hebben er naar gekeken vanaf de bank. Dat is een idee van comfort en gezelligheid waar ze al langer mee rondloopt. Samen gezellig op de bank tv kijken. In Den Haag heb ik stiekem ons tv abonnement opgezegd en we hebben er ook geen bank. In Groningen heeft de lieve G een internet abonnement en het schijnt niet te kunnen;  internet zonder tv. De tv is tweede hands en heeft de lieve G van haar ouders gekregen. Zo konden we dus eindelijk eens beleven wat echte gezelligheid betekent: zappend vanaf de bank met een Danone toetje binnen handbereik. De Britse filosoof Allan de Botton kwam voorbij. Hij was net op tijd om mijn gemoedstoestand te duiden, hij noemde Nederlanders een soort Zwitsers maar dan met humor.  

Hits

 

Vorige week was ik aanwezig op het symposium 'De Nacht van de Filosofie'.  Eventjes was ik een zaal ingelopen waar Filip Buekens, een Vlaamse komiek zo dacht ik eerst, z’n verhaal mocht houden. Hij blijkt professor taalfilosofie te zijn aan de universiteit Tilburg. Buekens was iets aan het doen wat volgens mij zijn favoriete bezigheid is; Slovoj Zizek bashen. Hij deed het namelijk met plezier. Eerder al heeft Buekens Lacan en Freud aangepakt zo lees ik in zijn bibliografie. De vraag reist:’wat heeft Buekens zelf te melden?’

Op die donderdag in Groningen liet hij ondermeer tabelletjes zien waarop je kon aflezen hoeveel hits je kreeg als je ‘Slovoj Zizek + bullshit’ intikte. Ook kwam er een foto voorbij waarop de Marxistische denker samen met zijn vrouw te zien was. Dat is een Argentijns model. Een oppervlakkige toeschouwer krijgt vooral de indruk dat Buekens jaloers is op de populaire filosoof. Want met welke combinatie je de naam Zizek ook in tikt, het aantal hits blijft duizenden keren hoger liggen dan die van de naam Buekens.

Laatste Redding

 

Vanavond ben ik met een vriend naar de film The Avengers geweest. Alhoewel het een goede film was om te contrasteren met dodenherdenking, was het behoorlijk zwaar om de film de volle drie uur lang uit te zitten. Mijn vriend leek het wel te kunnen waarderen. Het ging over superheroes die de wereld moesten redden, te beginnen met Manhattan. Er werd nog wel een poging gedaan om goed en kwaad een beetje door elkaar te laten lopen, maar dat is niet helemaal gelukt. In de bar waar we nadien een biertje gingen drinken was men reeds bezig de goegemeente naar buiten te werken door middel van harde muziek. Daardoor leek het alsof we nog steeds in de film zaten. Je krijgt er een opgejaagd gevoel van, maar het 3D effect deed me minder dan die eerste keer met Avatar. Zie hier mijn bericht over die film.

Kapitaalvernietiging

 

Mensenrechten. Het is niet van de lucht de laatste tijd. We horen Oekraïne en we horen China. Maar wat zijn het eigenlijk? In Nederland zijn de mensenrechten ontstaan bij het humaan kielhalen in de zeventiende eeuw. Voorheen betekende kielhalen een gewisse dood omdat je langs de onderkant van het schip werd getrokken waar schelpen als duizenden scheermesjes het lichaam aan flarden scheurden. De Nederlanders vonden een tuigje uit waarmee je werd gekielhaald want het was anders zonde dat je een matroos moest missen. Je werd wel gestraft maar daarna moest je weer aan het werk. Het is zondig om een mens dood te martelen omdat het kapitaalvernietiging is. Dat moet de Chinezen toch ook aanspreken.

Slijk

Wie spreekt er nog over digitale snelweg vandaag de dag? Juist nu de snelweg op haar beurt een fysiek internet is geworden? De metafoor dook dit weekend op in Volkskrant in een artikel over Assad die 25 duizend dollar had betaald om een artikel over hem en zijn vrouw in Vogue magazine te krijgen. Volgens de auteur gaat niets verloren op de digitale snelweg en is ook het Vogue artikel makkelijk terug te vinden. De metafoor gaat mank juist omdat er op de snelweg geen geschiedenis bestaat. Een ongeluk heeft nog maar net plaatsgevonden, of het is alweer opgeruimd. Internet is eerder als de oceaan met scheepswrakken op de bodem. Ze zijn onzichtbaar en onder het slijk, maar er zijn altijd wel enkele vissen die het ding weten te vinden. Vogue zal moeten leren leven met dit schandaal, maar Assad ook. Hij zal met geen enkel artikel zijn imago nog kunnen oppoetsen, hij heeft de regie verloren over de fictie van zijn leven. Het zijn nu anderen die dat verhaal voor hem schrijven, maar dan wel met als doel hem ten val te brengen en door het slijk te halen.

Peace

 

Vandaag werd ik voor het eerst sinds tijden fysiek bedreigd. Er zijn wel vaker klachten geweest over mijn weblog en ook hebben meer mensen verzocht om wat discreter te zijn, maar een fysieke bedreiging zat er nog niet bij. Niet dat het echt heel bedreigend was want het ging via de telefoon. Hij was vooral heel erg boos. Even voelde het alsof ik terug was op het schoolplein waar jongens uit de hogere klassen soms aankondigden dat ze je gingen opwachten in het fietsenhok om je een pak rammel te geven. Deze bijna nostalgische angst staat mij ook te wachten, de volgende keer dat ik aankom op Groningen Centraal. Achteraf kan ik me wel voorstellen dat hij het niet leuk vond dat zijn verhaal op internet was beland. Bovendien kwam ik er bij herlezing achter dat het voorbeeld geen concreet doel diende. Het kon er dus gemakkelijk vanaf. Het ging over de waarheid in een totalitair regime, persoonlijke waarheden, zelfcensuur en zelfmoord. Interessante kost op zich, maar allicht geen onderwerp om even snel te behandelen op een weblog. Er is een verschil tussen een weblog en een essay. Een weblog is bedoeld voor korte observaties en al te grote onderwerpen kunnen daarbij verloren raken in al te bondige formuleringen. Toch is in principe alles bruikbaar bij het schrijven. Dat je onderweg vijanden opdoet, betekent alleen maar dat je op de goede weg bent. Bij schrijven gaat het er ten slotte om anderen in beroering te brengen. We hebben het overigens alweer bijgelegd door het woord peace naar elkaar te e-mailen.