donderdag 8 september 2011

Geen verschil


We hebben een regering die daadkracht wil tonen. De regering stuurt hulptroepen in de vorm van een politie trainingsmacht naar Kunduz, een oorlogsgebied. Het wordt verkocht als civiele missie, wat duidelijk een eufemisme is. Nu zegt minister Hillen per ongeluk een keer de waarheid en noemt hij het beestje bij de naam, is het weer niet goed. Jolande Sap heeft bewezen dat er nauwelijks nog verschil bestaat tussen politieke partijen. Niemand heeft echt een idee waar het heen moet met Nederland, behalve misschien de SP. ( Ik was vandaag toevallig nog in de anarchistische boekhandel Rosa in Groningen, maar daar blijkt dat het linkse gedachtegoed nauwelijks nog leeft).

woensdag 7 september 2011

Identiteit


Arnon Grunberg weet dat hij Nederlander is omdat hij zich schaamt voor Rutte. Toch was Balkenende erger. Bakenende dat is waar Nietzsche het over had toen hij schreef over de opstand van de slavenmoraal. Dat is middelmatigheid verkocht als het hoogste doel.

dinsdag 6 september 2011

La Ciudad Rural

http://sipaz.files.wordpress.com/2011/06/nuevo-juan-de-grijalva-pozol-org.jpg
Al een tijdje ben ik opzoek naar een excuus om een bezoek te brengen aan Latijns Amerika. Dat excuus heb ik nu gevonden in de vorm van de stad Nuevo Juan in Chiapas. Onder het mom van een welvaarts programma heeft de Mexicaanse overheid alle boeren uit deze arme streek samengebracht in een compound die in de markt is gezet als de eerste sustainable rural city in de wereld. De overheid past op om woorden als modernisering te gebruiken want deze boeren zijn er echt op gebrand om hun oorspronkelijke vorm van leven te behouden. Het lijkt er nu toch op dat ze spijt hebben gekregen. Vooruitgang komt niet zonder een gevoel van verlies. Het vreemde is dat een van de rijkste mensen van Latijns Amerika, Carlos Slim, een belang heeft gekocht in deze stad. Waarom? Gaat de rest van het land nu ook gemoderniseerd worden nu de boeren op een plek zijn samen gedreven? Een goed onderwerp voor een reportage lijkt me.

maandag 5 september 2011

organised hypocrisy

Het was weer goed om op kantoor te zijn. Aangezien mijn positie in de aio toren als buiten-buiten promovendus nogal informeel is, was ik er niet zeker van of mijn kamer nog beschikbaar zou zijn. Maar alles was als vanouds. De Hanos koelwagen stond de hele ochtend weer te brommen onder mijn raam en de aio's kwamen gezellig buurten en auwehoeren over een weblog die ze willen starten getiteld organised hypocrisy. Hiermee willen ze kritiek uiten op de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. Het is een interessante titel. Iemand wees er terecht op dat het hem deed denken aan de katholieke kerk. In feite is ieder imperium een georganiseerde vorm van hypocrisie.We doen dit voor u, zeggen de machthebbers, terwijl ze duimschroeven nog een stukje verder aandraaien. Of zoals de Nederlandse socioloog Joop Goudsblom het ooit zei: Moraal is het uitoefenen van macht zonder van macht te reppen. 

Jongensdroom

Vandaag is er een jongensdroom in vervulling gegaan. Niet per se die van mij, maar wat doet dat er toe. Ik heb een aantal rondjes in een Porsche 911 gereden om mijn internationale rijbewijs te vieren. Dat smaakte naar meer.

zaterdag 3 september 2011

Vanmiddag


 

Vanmiddag was ik met snelweg collega Melle Smets het laatste onderwerp  in het radioprogramma Spijkers met Koppen. Aanvankelijk waren we bang dat we wellicht teveel zouden verklappen over het boek. Dat viel gelukkig mee, het ging hoofdzakelijk over eerdere projecten van ons.

vrijdag 2 september 2011

Bordje

 


Mijn naam was tevoorschijn gekomen, zo stelt de politie Haaglanden in een brief aan mij gericht. Je schrikt dan toch even. Maar het ging om een enquête over veiligheid, of ik mee wilde doen. Online kon ik toegang krijgen met een mij toegestuurde code. De vragen zijn nogal suggestief en gaan volgens mij over een gevoel van veiligheid en dat wordt net zo serieus genomen als echte veiligheid. Er kwamen vragen voorbij als: hoe groot acht u de kans slachtoffer te worden van inbraak, mishandeling,  diefstal van portemonnee? Wat zullen ze ermee doen, met die informatie? In Amsterdam heb ik bordjes zien staan met de slogan: use it, lose it. Op het bordje stond een afbeelding van iemand die aan het bellen was en waarvan de mobiel uit z’n handen wordt gegrist. Daar is de enquête voor denk ik, om te kunnen bepalen welk bordje ze in jouw straat kunnen plaatsen.

donderdag 1 september 2011

Goed gedrag



Ik hoorde vandaag dat het stadsbestuur in Den Haag niks kan doen in Scheveningen omdat ze geen grondpositie hebben. Scheveningen is volledig in handen van de markt. Een slapper excuus voor de aanwezige exploitatiebouw heb ik nog niet gehoord. Iedereen klaagt erover, maar er kan niks aan gebeuren omdat de regering machteloos staat. Het is sterk de vraag of stadsbesturen het zoveel beter zouden doen als ze de kans hadden. Aangezien iedereen zijn eigen boontjes moet doppen, bouwden ook stadsbesturen tot voor kort met droge ogen de ene na de andere vinexwijk.
Om maar te zwijgen van bedrijventerreinen. Geld verdienen weegt zwaarder dan het maken van stad. Soms wordt de kunst er dan bijgehaald als bewijs van goed gedrag.


spiritueel hardlopen


 
Tijdens het hardlopen, op de javabrug, kwam ik de kleine man tegen uit de zweef winkel. Die winkel noem ik zo vanwege de permanente lethargische zweefmuziek op de achtergrond. Ze verkopen er zuurdezembrood en andere lekkere dingen. Zelf noemen ze de winkel Madal Bal, wat innerlijke kracht in het Bengaals betekend. De kleine man legde uit dat ze hun inspiratie voor de winkel en het leven halen uit hun geestelijk leider Sri Chinmoy die in New York woonde, maar nu dood is. ‘We wilden ook buiten de meditatieclub, in ons werk, met elkaar om blijven gaan, vandaar de winkel.’ Als ik al een guru heb, dan woont die ook in New York, besloot ik op de javabrug.  De kleine man was net terug van een hardloopwedstrijd in de VS, een ideetje van Sri Chinmoy. ‘ We hebben bijna vijfduizend kilometer gerend, gemiddeld negentig km op een dag.’ Het was een zeer meditatieve ervaring volgens de kleine man. ‘ Je weet precies wat je die dag gaat doen.’ Ze lopen rondjes van een mile en in essentie blijf je dus op een plek wat handig is in verband met schoenen wisselen en eten.  Volgens de New York Times gaat het hier om de Mount Everest van de ultramarathons.