De witte priester

 

Geen pijn dan de pijn om iemand te moeten verliezen, zei de witte priester voor een zee van zwarten. Dat is vele malen erger dan malaria, voegde hij er ook nog aan toe. Al enkele dagen heb ik last van een kloppende teen omdat ik die gestoten heb aan een verraderlijk randje. De teen was als een huisdier voor me geworden, ik moet hem dagelijks verzorgen en een vers verbandje geven. Naast mij zit de lieve G, zwetend van de malaria. Maar er zijn dus ergere dingen, volgens de witte priester.
We treuren voor onszelf, zegt de witte priester. Ik denk aan mijn teen en de lieve G, zweet parreltjes, die denkt misschien wel helemaal nergens aan.

Dennisland

Op een heuvelrug vlakbij de toegang tot Kakum national park brengen we een bezoek aan een Monkey Reserve. Zo staat het in elk geval op een bord langs de kant van de weg. Aan het hek worden we begroet door een graatmagere witte man in een vies T-shirt van een Nederlands bouwbedrijf. Onder de naam van het bouwbderijf staat geschikt ongeschikt. Het hokje van Geschikt is aangevinkt op het T-shirt. Hij stelt zich voor als Dennis en hij heeft twee zweren aan zijn elleboog. Dennis komt oorspronkelijk uit Rotterdam waar hij acht jaar geleden zijn huis en zijn coffeeshop heeft verkocht en naar Ghana is gegaan om gewonde dieren op te vangen en weer uit te zetten in het bos. De fiscus zoekt hem, zegt hij zelf, wij denken dat er misschien wel meer instanties zijn die hem zoeken. 'Dit is Dennisland, iedereen die hier zonder toestemming binnenkomt schiet ik van mijn land af,' zegt hij. Grootspraak, denken we, hij ziet er niet naar uit echt gewelddadig te zijn. Hoger op de heuvel bij het huis dat hij zelf gebouwd heeft, alles hier is zelfgebouwd, staat nog een magere verschijning, nog magerder dan Dennis. Het is zijn vrouwelijke metgezelin, ook uit Rotterdam.Ze roept met schor stemgeluid een begroeting naar ons. Dennis is in licht benevelde toestand als hij ons bij het hek begroet. Ik heb geen malaria maar starlaria, zal hij later menigmaal herhalen.' Ik ben de vader van alle apen, ze geven me kusjes.  Als we na de zelfgemaakte bitterballen en starbier die we geserveerd krijgen afscheid willen nemen, schuift Dennis een gasteboek ond er onze neus. We schrijven een beleefd verhaaltje, iedereen schrijft beleefde verhaaltjes. Dit zijn positieve getuigschriften voor later, mocht er een instantie langskomen om verhaal te halen.

Bewijs

De confrontatie waar ik het gisteren over had blijkt bij nadere bestudering van het filmpje toch een vorm van theater te zijn. Theater met als doel om mijn mijn camera afhandig te maken. Het was gespeelde boosheid maar wellicht wel met echte agressie. Dit is overigens een uitzondering, want over het algemeen is het hier zeer relaxed en wordt je gewoon met rust gelaten, zelfs als je met je witte lijf door de nauwe gangetjes van de markt glipt. Filmpje komt hopelijk morgen online.

Agressie

 

Vandaag zijn we op Makola market geweest waar we honing, pindakaas, kettinkjes en wijn hebben gekocht. Ik ben vooral nieuwsgierig naar de wijn. De honing kwam in een grappige glazen fles waarop Pee Cola stond geschreven, ongetwijfeld een imitatie van Pepsi. Uiteraard werd ik ook weer bijna in elkaar geslagen omdat ik aan het filmen was. Dit ligt niet aan de mensen hier, maar aan mij. Ook in de Haagse Schilderswijk wek ik regelmatig agressie op bij de mensen.

De hele buurt zit al meer dan 24 uur zonder elektriciteit omdat er ergens aan de kabels wordt geprutst. Niemand weet precies wat er aan de hand is. Aan de achterkant van het huis wordt momenteel een muur gebouwd. 'De situatie is vreselijk', zei Gladys, een dikke Ghanese vrouw die hier de scepter zwaait over al het lagere personeel. 'We zitten praktisch op straat, ze kunnen er zo in'. Alle huizen zijn hier ommuurd, dat is volstrekt vanzelfsprekend. Als huizen niet zijn ommuurd, komen de mensen binnen. Wij besloten vanmorgen niet af te wachten of het nog goed zou komen met internet en nu zitten we al de hele dag op een internet  hotspot aan de Ringroad dat Busy Internet wordt genoemd. Het functioneert uitstekend, alleen hebben ze er geen koffie. Er is nergens koffie, al noemen ze het soms wel zo. Aan de overkant van Busy Internet zit een fastfoodrestaurant met de naam Chicken Republic. Daar stond wel een machine van nescafe waar alleen capuchino uitkomt. We bestelde het om onze ontwenninsgverschijnselen wegens gebrek aan cafeine, zoals een kloppend voorhoofd, enigszins de kop in te drukken. Het is niet gelukt, de capuchino leek nog het meeste op een warme milkshake. Het smaakte zelfs een beetje naar vanille.

Geinstalleerd

Na een lange reis met een tussenstop op het vliegveld van Istanbul van zo’n tien uur ben ik gisteravond aangekomen op Kotoka Airport in Accra. Dat ik op Istanbul moest wachten wist ik, maar dat er  ook nog een 45 minuten durende stop over in Lagos, Nigeria,  tussenzat was een verrassing. De lieve G had daar allemaal geen zin in en is rechtstreeks met de KLM gevlogen.

We zijn inmiddels geinstalleerd in het huis van de oude Karami. De activiteiten vandaag bestonden uit: een ochtend wandeling, het nuttigen van sinaasappels en het leegdrinken van een kokosnoot. Daarna koffie en een croissantje in een Frans broodhuis. Dat laatste om te acclimatiseren, het zal niet meer gebeuren. Na deze wandeling ben ik aan redigeerwerk begonnen voor het snelwegboek omringd door vogelgeluiden en het periodiek gebeier, geklop en getoeter dat hoorbaar is aan de andere kant van de omheining waarmee kleine neringen zoals schoenpoetsers, voedselverkopers en messenslijpers hun aanwezigheid kenbaar maken.